ΣΑ ΒΟΤΣΑΛΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ

Σα βότσαλα τα λόγια.

Που γεμίζουν το στόμα.

Πάνω στο τραπέζι, μαζί με τα χρυσάνθεμα και τα γιασεμιά.

Τις μπουκαμβίλιες.

Στα δάχτυλα ανάμεσα, στη χούφτα.

Θαρρείς και παίζω εκείνο το παιχνίδι από παλιά.

Πεντογούλι το λεγε η μάνα μου.

Μονάχα που δεν πλήγωνε σαν έπαιζε εκείνη.

Γι αυτό  πια τις καταπίνω.

Για κείνη τη γυναίκα που χει στοιχειώσει μέσα μου.

Φτιάχνω κοσμήματα από πέτρα.

Που τα φοράει στο λαιμό.

Και ας λέει πως τη σφίγγουν.

ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ

Σου μιλάω για τον πρωινό ουρανό.

Το φεγγάρι που κάνει κούνια.

Και έχει στην αγκαλιά του το ξημέρωμα.

Λεπτό σα φέτα πορτοκάλι.

Και κίτρινο.

Σου μιλάω για ένα αστέρι που του κρατάει συντροφιά.

Σα λαμπερή καρφίτσα στο πέτο μιας γυναίκας.

Και για το δρόμο.

Την άσφαλτο, τις ράγες, το μισογκρεμισμένο φυλάκιο.

Με τα ανοιχτά παράθυρα, τη ξεχαρβαλωμένη πόρτα.

Τη μπάρα που κατεβαίνει αργά.

Και για το τρένο.

Που κουβαλάει δεκάδες δέματα στη ράχη του.

Τι να ναι άραγε...

Σου μιλάω για μια γυναίκα.

Που κατεβαίνει ένα βαγόνι.

Που χάνεται μέσα στην αυγή.

Που ψάχνει για ένα αστέρι.

Και ένα φεγγάρι.

Της είπαν πως είναι μισοφέγγαρο.

Και αυτή έβαψε τα μάτια της μαύρο μελάνι.

Πήρε τους δρόμους.

Και ένα καρότσι άδειο, μεταλλικό.

Με ρόδες που τρίζουν πάνω στα χαλίκια.

Σου μιλάω για την ώρα εκείνη που κρυφοκοίταξα.

Μέσα στη χαραυγή.

Και είδα.

Να απλώνει την άδεια χούφτα της.

Και να γεμίζει τα λεπτά της δάχτυλα.

Με χρώμα κίτρινο, χυμό από μια φέτα μισοφέγγαρο.

Και μετά να λούζεται ολόκληρη.

Το σώμα.

Και τα μαλακά μαλλιά της.

ΑΝΕΛΠΙΣΤΑ ΡΩΤΑΩ

Ανέλπιστα ρωτάω γιατί

Και εσύ απλώνεις τη χούφτα σου

Και μου χαρίζεις

Χιλιάδες φιλιά και χιλιάδες λόγια

Θαρρείς και μου χάρισες τη θάλασσα

Έτσι αλλιώτικα που ανατέλλει σήμερα ο ήλιος

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥΣ - ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ -

Η σκιά τους -τον Αύγουστο- γίνεται ένα με τους στύλους.

Κατά μήκος της λεωφόρου.

Μετράω έναν, δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε…άπειρους.

Κοντεύουν να φτάσουν την Πανσέληνο.

Ατενίζω  τα μακριά τους πόδια.

Μοιάζουν με παιδική χαλκομανία.

Πάνω στο ολόγιομο φεγγάρι.

Μοιάζουν τεράστια.

Με μια δρασκελιά τους θαρρείς,  

θα διασχίσουν ολόκληρο το σύμπαν…

……………………………………………………………

Κοιτάζω το λιμάνι από το παράθυρο.

Τα πλοία φεύγουν.

Μαζί τους και τα πουλιά.

Το ένα φτερούγισμα ακολουθεί δεκάδες άλλα.

Λες και η ανάσα μου πίσω από το τζάμι τα αφυπνίζει.

Ένας ολόκληρο σμήνος χάνεται πάνω από του γερανούς.

Από μαλακό σύννεφο γίνεται ένας μικρός κόκκος σκόνη...

…………………………………………………………………………………………..

Προτιμάω τους Πελαργούς.

Κινούνται αργά.

Μένουν μαζί μου περισσότερη ώρα.

Η ανάσα μου δεν τους φοβίζει.

Τα σπουργίτια χάνονται ξαφνικά.

Πολλές φορές χάνουν τον προορισμό τους.

Σκορπίζουν.

ΛΟΙΠΟΝ ΑΝΝΑ

Λοιπόν Άννα,

θα σου μιλήσω μόνο γι’ αυτό. Τώρα. Αυτή την ήσυχη απογευματινή ώρα του Καλοκαιριού. Με τον ανεμιστήρα να γυρίζει ασταμάτητα μπροστά μου, διαγράφοντας εκατοντάδες ολοστρόγγυλους κύκλους πάνω στο οξυγόνο που αναπνέω. Αφήνοντας τα σημάδια του παντού, πότε δεξιά πότε αριστερά. Σα διάφανα μικρά μισοφέγγαρα που ζωγραφίζουν με αέρα το δικό μου επίπεδο ουρανό.

Πέρασα είκοσι μία ολόκληρες μέρες με το μυαλό μου σφηνωμένο εκεί. Σ΄ εκείνο το βαθύ κόκκινο τοίχο που στις ράχες του αναφύονταν δεκάδες φύλλα από τα αναρριχώμενα «πάθη του Ιησού».

Δρασκέλισα τα μεγάλα πέτρινα σκαλιά δύο δύο προσέχοντας να μη πατήσω τα μυρμήγκια που περπατούσαν σε νομάδες κουβαλώντας βιαστικά την τροφή στη φωλιά τους. Στη χούφτα κρατούσα ένα κουτί σπίρτα που είχα διαλέξει να είναι γεμάτο. Θαρρείς και θα ξόδευα με μιας όλες εκείνες τις μικρές φλόγες. Μήπως και δε φτάσουν.

Σφούγγιζα τα νερά προσεκτικά μ’ ένα μεγάλο σφουγγάρι. Λες και πρόσεχα μην πληγώσω κάποιον με την τραχιά πλευρά του. Η ζέστη ήταν μεγάλη και η σκιά ελάχιστη, από ένα καχεκτικό δέντρο δίπλα στη σιδερένια εξώπορτα. Τα φυτά που ξεφύτρωναν παντού, σε κάθε περβάζι, αρκούσαν μόνο για να ομορφαίνουν τις γωνιές και να χρωματίζουν τη θλίψη που αγνάντευα ολόγυρα.

Όταν ο ιδρώτας άρχισε να στάζει γέμισα ένα κουβά νερό από τη βρύση και τον έριξα με μιας πάνω στο ολόλευκο ανισόπεδο μάρμαρο. Θαρρείς για να ξεπλύνω τη ζέστη από κείνο το μεγάλο σημάδι στο μέτωπο σου. Χαμογέλασα ευχαριστημένη. Μετά πήρα τη μπλε γλάστρα με το βασιλικό και την άφησα στη μέση. Τη πήγα λίγο δεξιά, λίγο αριστερά. Ώσπου τη ταίριαξα. Ήταν σα να στόλιζα με το βάζο το γιορτινό μας τραπέζι.

Η φλόγα έκαιγε ακόμη μέσα στο κόκκινο περίβλημα. Υπολόγισα τη διάρκεια. Και τις μέρες. Είδα το νερό στη γλάστρα. Μύρισα το άρωμα που σκόρπισε παντού όταν έμπηξα τα χέρια μου ανάμεσα στα φύλλα. Μετά είδα εκείνο το όνειρο. Κάθε μέρα άφηνα μια γλάστρα με βασιλικό ανάμεσα στα πόδια σου.

Πήρα τη φωτογραφική μηχανή. Άρχισα να φωτογραφίζω τον κατάφυτο λόφο που έβλεπα απέναντι. Και τους βαθείς κόκκινους τοίχους. Ακολούθησα για λίγο τα μερμήγκια μέχρι να ανακαλύψω τη φωλιά τους. Διάβασα λίγες αράδες από το βυζαντινά γράμματα που κρέμονταν ξεχασμένα και ξέπνοα στη γυάλινη βιτρίνα. Περιεργάστηκα τη ξύλινη κυπαρισσένια πόρτα και τα βιτρό παράθυρα. Πήρα μια ανάσα στο καφέ περβάζι, ανάμεσα στις γλάστρες με τα ανθισμένα οκτωβρίνια. Ήθελα απλά να μείνω κι άλλο.

Έφυγα. Και ξαναέφυγα. Αλλά ο νους μου γυρνούσε εκεί. Ακόμη γυρίζει. Μονάχα που σήμερα Άννα έχασα εκείνη την αίσθηση του κοντά. Μια μικρή ανασφάλεια γέμισε τα πνευμόνια μου. Άνοιξα το μεγάλο χαρτοκιβώτιο και έψαξα να βρω τα κουτιά με τα σπίρτα. Είχα αραδιασμένα στη σειρά μια δωδεκάδα. 

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ

Θέλω να μάθεις για το ψάρι που κολυμπάει έξω απ’ το νερό.

Τα βράδια, πίσω από το κόκκινο φεγγάρι.

Απλώνει τα λέπια του πάνω στα δίχτυα του ουρανού.

Και την ουρά του τη διπλώνει ανάμεσα στ’ αστέρια.

Γδύνεται μέχρι τη ραχοκοκαλιά.

Παίρνει μικρές αναπνοές.

Από τα βράγχια, με μια φιάλη οξυγόνου.

Από τα μάτια του περνάνε περιμετρικά ολόκληρες σκηνές.

Παλεύει, λέει, με καρχαρίες.

Άλλοτε, παίζει με όμορφα κοχύλια.

Την αυγή ντύνεται πάλι ψάρι.

Βουτάει μέσα στον ωκεανό.

Γεμίζει τα βράγχια με νερό και κολυμπάει.

…………………………………………………………………

Αν δεις ένα ψάρι έξω από το νερό.

Γέμισε μόνο μια φιάλη οξυγόνο.

Κρέμασε τη στα δίχτυα του ουρανού.

Πίσω από το κόκκινο φεγγάρι.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ

-Είναι κάποιες φορές Πελαγία που ο ουρανός είναι αλλιώτικος.

Θαρρείς και αγριεύει.

Τα σύννεφα σχηματίζουν μικρούς δράκους.

Τότε, λέω πως στ’ αλήθεια φοβάμαι

-Μου λες πως φοβάσαι τους λευκούς και μαλακούς άσπρους δράκους Λεμονιά;

-Φοβάμαι τις μπόρες.

Ο ουρανός βροντοκοπά.

Λες και δεκάδες τεντζερέδια πέφτουν από τα βάθη του.

-Φοβάσαι τα μπρίκια και τα σουρωτήρια Λεμονία;

- Φοβάμαι τις καταιγίδες του καλοκαιριού.

 Η κυρά μου τρέχει στο μπαλκόνι και μαζεύει τις γλάστρες.

Τα μαλλιά της μοιάζουν σα μακριές βρεγμένες βελόνες.

Στη τελευταία καταιγίδα έσπασαν τα κλαδιά της τριανταφυλλιάς.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα σκόρπισαν σαν ζωηρές ηλιαχτίδες μέσα στη βροχή.

-Είναι όμορφες οι μπόρες του καλοκαιριού Λεμονιά.

Εγώ στέκομαι στη σοφίτα.

Μαζεύω τα φτερά μου και κοιτάζω ψηλά.

Όταν ανοίγουν οι ουρανοί κλείνω τα μάτια.

Τότε αισθάνομαι ασφαλής.

Τίποτα δε με φοβίζει.

Νιώθω λες και το χέρι του Θεού με έχει κλείσει στη χούφτα του.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ

-Αλήθεια Πελαγία, μέρες τώρα σε βλέπω να πετάς ανήσυχα από κλαδί σε κλαδί

-Θαρρώ πως πετάνε μόνο οι σκέψεις μου Λεμονιά. Τρυπάνε τον αέρα λες και είναι καταφύγιο

-Λέω πως λίγες φορές σε είδα έτσι

-Αυτή τη φορά Λεμονιά νομίζω πως ο κύκλος στενεύει.

Με πληγώνουν εκείνοι. Αλλιώτικοι. Μονάχοι.

Λες και ποτέ τους δεν έχουν δει τη θάλασσα.

Οι σκέψεις τους μπερδεύτηκαν πολύ.

Ζητάνε πολλά Λεμονιά.

Στύβουν τους ανθρώπους. 

-Ρώτα και μένα Πελαγία. Τον ξέρω καλά αυτόν το πόνο.

Στάσου όμως. Θαρρώ πως έσκασε ένας ανθός εκεί ανάμεσα στα φύλλα μου.

Παράταιρη εποχή…

Η Πελαγία στάθηκε.

Ο ανθός άνθησε την κατάλληλη εποχή.

Τον κοίταξε. Τον μύρισε.

Θαρρείς και ολόκληρος ο τόπος μοσχομύρισε με δαύτο.

Άνοιξε τα φτερά της διάπλατα.

Τώρα τρυπούσε τον αγέρα και εκείνος θρόιζε θαρρείς και τραγουδούσε.

Ένα τραγούδι αλλιώτικο απλώθηκε διάσπαρτο στον αγέρα.

Η Πελαγία πήρε βαθιά αναπνοή.

Και η Λεμονιά την έχασε για λίγο από τον ορίζοντα...

ΥΦΑΙΝΩ ΑΡΓΑ

Υφαίνω αργά.

Το βράδυ, τις σιωπές, τα αστέρια του ουρανού.

Δεκάδες πάνω στο καμβά.

Ακούω τον ήχο του αργαλειού.

Και οι κλωστές μπερδεύονται ανάμεσα στα δάχτυλα.

Ποτέ μου δεν υπήρξα Πηνελόπη.

Ήμουνα δύσκολη στη λέξη αναμονή.

Μονάχα αράχνη μπόρεσα να γίνω.

Να πλέκω πολύπλοκους ιστούς .

Αυτό έμαθα καλά να κάνω.

Κουβάρια ολόκληρα στη πλάτη μου καρφώνονται οι λέξεις.

Τις ξετυλίγω δύσκολα, με κόπο μες τη νύχτα.

Και για θηλιές κρατάω μονάχα μια.

Μια λέξη που λέγεται κρυφά.

Μια λέξη που φτιάχνω με χρυσή κλωστή.

Τη λέξη αυτή τη λένε αγάπη.

ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Ποτέ μου δεν υπήρξα Αντιγόνη.

Το πρωί μονάχα θυσιάζομαι.

Το βράδυ είμαι πάλι ζωντανή.

Γεμίζω τα πνευμόνια μου με οξυγόνο.

Και η ανάνηψη αρχίζει απ’ την αρχή.

Υπήρξα μόνο αθάνατη.

Γυναίκα. Ολόκληρη.

Στα όνειρα μου όμως γίνομαι θνητή.

Μικρή.

Σαν κόκκος.

Σαν ίχνος.

Σα ρανίδα.

Μια τεράστια σιωπή.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ

-Αλήθεια Πελαγία, λένε πως ο παππούς ήξερε πολλά

-Ο παππούς ήταν ένας μικρός σοφός

-Και όμως, δεν ήξερε καν να γράφει

-Ο παππούς έγραφε. Μονάχα γράμματα στρογγυλά, ολόκληρα και λίγα.

Ίσως και να φοβόταν να  γράψει πιο πολλά. Με ουρές, γραμμές, τελείες.

-Δεν είδα ποτέ στα γράμματα του ούτε μια παύλα

-Όταν στεκόμουν με τα μακριά μου πόδια πάνω στις γραμμές σήκωνε το μπαστούνι του ψηλά και το κουνούσε στον αέρα. Μου κανε νεύμα για να φύγω. Θρόιζε στον αέρα το ροζιασμένο ξύλο του. Ο ήχος του στέκεται ακόμη μες στα αυτιά μου.

-Και τα λόγια του ήταν στρογγυλά. Γεμάτα.

- Έμαθα πολλά απ’ τον παππού Λεμονιά. Και τον θυμάμαι. Όλες τις ώρες. Ακόμη και τις ήσυχες. Αυτές που δεν έχουν λόγια. Που έχουν μόνο ένα θρόισμα. Σαν ρόζοι ξύλινοι που γυρίζουν στο αέρα.

ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΩ

Όταν γράφω η θάλασσα είναι μουντή.

Φοράω σανδάλια

και τσαλαβουτάω με τα πέλματα στη βροχή.

Οι σταγόνες πέφτουν σα μικρά ατσάλινα καρφιά

πάνω στην άμμο

σχηματίζοντας ουράνια αυλάκια στη γη.

Σκέφτομαι να αρχίσω να ρεμβάζω τα χρώματα του ήλιου.

Μα θα είναι για μια ακόμη φορά.

Έπειτα  κοιτάζω  το μεγάλο καράβι.

Που το ρίμαξε η αλμύρα.

Το μπλέ του γέμισε μεγάλες πληγές από σκουριά.

Μα θα είναι ένας ακόμη πίνακας.

Ώσπου πετάω τα σανδάλια στη στεριά.

Και σπρώχνω τη βάρκα που μου χάρισες μισοπέλαγα.

Καρφώνω μικρές γαρίδες στο αγκίστρι.

Είναι η πρώτη φορά.

Έπειτα γράφω για τα ψάρια.

Που δεν έπιασα ποτέ.

Γιατί δεν ξέρω να ψαρεύω.

Γιατί δεν μπορώ.

Είμαι θαλασσινή και όμως δεν έμαθα ποτέ.

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΦΑΛΑΙΝΑ

ήταν κάποτε μια κόκκινη φάλαινα.

μετά ήταν μια μεγάλη παλίρροια.

πιο μεγάλη, πιο δυνατή.

και εγένετο το φως.

και  εγένετο η απέραντη σιωπή.

μαζί και η μελωδία της.

και ένωσα τα χείλη σου με τα χείλη μου.

και τα νερά κατέκλυσαν τα πάντα.

φούσκωσε η θάλασσα.

και η κόκκινη φάλαινα χάραξε πάνω της τη κόκκινη σκιά της.

και χάθηκε.

για πάντα.

ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Όλο το βράδυ κατάπινα μικρές φάλαινες

Ένα ολόκληρο κοπάδι που περνούσε μέσα από το μαύρο καλώδιο του τηλεφώνου

Το πρωί κατάπια το τηλέφωνο

Το μικρό καφέ τραπεζάκι στη γωνία έμεινε άδειο

Η πρίζα του στο τοίχο έχει πάρει τώρα τη θέση του κάδρου

Μετά ξερίζωσα την άσπρη ξύλινη πόρτα, το παράθυρο και τη σκεπή με τα κόκκινα κεραμίδια

Τα πουλιά μπορούν να μπαίνουν ανενόχλητα

Ένας πελαργός έφτιαξε τη φωλιά του στη κεραία της τηλεόρασης

Έχω στολίσει μ’ αυτή το βάζο της τραπεζαρίας

Το μεγάλο μαύρο κουτί το πέταξα στο κάδο της ανακύκλωσης

Είναι στο απέναντι στενό

Νομίζω πως δεν θα αδειάσει ποτέ

Ανακυκλώσιμο υλικό που δεν ανακυκλώνεται

Τους παράταιρους ήχους του έχω καταχωνιάσει στο πατάρι

Τους κλείδωσα τρεις φορές γυρνώντας το κλειδί

Ακούω μόνο τιτιβίσματα και ήχους από τον ουρανό

Μαζί με τις μικρές φάλαινες κατάπια και τα συγκλονιστικά νέα

που κουβαλούσαν στην πλάτη τους

Τα σκορπούσαν παντού

Νομίζω ότι δεν θα ξαναβγούν ποτέ ξανά από το στομάχι μου

Τις χώνεψα πια

Δεν θέλω να τις ξανακούσω

Δεν θέλω να τις δω

Θέλω να έχω το σπίτι μου ανοιχτό

Από παντού να μπαίνουν μόνο τα πουλιά

ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕ ΡΕΩ ΣΥΧΝΑ

Κι όμως
Δε ρέω συχνά ανάμεσα σε συρμάτινα καλώδια
Μόνο…
Μόνο τις λίγες φορές που σε συναντώ
Μου τηλεφωνείς
Δεν έρχεσαι
‘Έρχεσαι
Κι όμως. Ποτέ δε μου τηλεφωνείς
Ακούω τη φωνή σου
Ενώ εσύ σπάνια μου μιλάς
Σε βλέπω
Ενώ έχω δισεκατομμύρια χρόνια να σε δω
Από την εποχή των παγετώνων
Κι όμως. Το απολίθωμα σου το ξέρω σπιθαμή προς σπιθαμή
Όπως και τα χνάρια σου πίσω από την πόρτα
Ποτέ δε με ξαφνιάζεις
Όπως δε σε ξαφνιάζω και γω
Σε ξέρω και με ξέρεις καλά
Έρχεσαι πάντα την ώρα που σε περιμένω
Μοιάζει τόσο με την ώρα που σε έχω παντελώς ξεχάσει
Τίποτα δε με ξαφνιάζει πια από σένα
Καθώς οι ώρες κυλούν, τα δευτερόλεπτα μακριά σου
Είμαι κοντά σου. Και είσαι κοντά μου
Είμαστε δίπλα και τόσο μακριά
Και είμαστε ένα
Ανάσα με ανάσα
Απόσταση και σπιθαμή
Αιωνιότητα και αγάπη

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Η γυναίκα του δρόμου φοράει μαύρο μελάνι στα μάτια
Σπρώχνει ένα μεγάλο καρότσι
Αδειάζει σαν μαύρο καυτό έβενο τους δρόμους της μέσα σου
Κάθε πρωί
Και σε καρφώνει
……………..
Εδώ Θεσσαλονίκη. Αισώπου

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Τις νύχτες επισκέπτομαι τη φωλιά μιας νυχτερίδας
Κοιτάζω ανάποδα τα πράγματα μέσα από το δικό της καθρέφτη
Μοιάζουν περισσότερο αληθινά από εκείνα που κυνηγούσα ολάκερη τη μέρα
Άδικα τραβούσα ευθείες γραμμές
Άδικα γεννήθηκα αντιλόπη

ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Το ξημέρωμα ακολουθώ το φεγγάρι
Το κλέβω
Το κάνω ολοστρόγγυλα κίτρινα πιστά αντίγραφα του
Τα κρεμάω στους γκρίζους γερανούς
Πάνω από τη θάλασσα
Τώρα η θέα από το παράθυρο είναι πιο όμορφη
Και είναι όλη τη μέρα ολόκληρη δική μου