ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕ ΡΕΩ ΣΥΧΝΑ

Κι όμως
Δε ρέω συχνά ανάμεσα σε συρμάτινα καλώδια
Μόνο…
Μόνο τις λίγες φορές που σε συναντώ
Μου τηλεφωνείς
Δεν έρχεσαι
‘Έρχεσαι
Κι όμως. Ποτέ δε μου τηλεφωνείς
Ακούω τη φωνή σου
Ενώ εσύ σπάνια μου μιλάς
Σε βλέπω
Ενώ έχω δισεκατομμύρια χρόνια να σε δω
Από την εποχή των παγετώνων
Κι όμως. Το απολίθωμα σου το ξέρω σπιθαμή προς σπιθαμή
Όπως και τα χνάρια σου πίσω από την πόρτα
Ποτέ δε με ξαφνιάζεις
Όπως δε σε ξαφνιάζω και γω
Σε ξέρω και με ξέρεις καλά
Έρχεσαι πάντα την ώρα που σε περιμένω
Μοιάζει τόσο με την ώρα που σε έχω παντελώς ξεχάσει
Τίποτα δε με ξαφνιάζει πια από σένα
Καθώς οι ώρες κυλούν, τα δευτερόλεπτα μακριά σου
Είμαι κοντά σου. Και είσαι κοντά μου
Είμαστε δίπλα και τόσο μακριά
Και είμαστε ένα
Ανάσα με ανάσα
Απόσταση και σπιθαμή
Αιωνιότητα και αγάπη

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Η γυναίκα του δρόμου φοράει μαύρο μελάνι στα μάτια
Σπρώχνει ένα μεγάλο καρότσι
Αδειάζει σαν μαύρο καυτό έβενο τους δρόμους της μέσα σου
Κάθε πρωί
Και σε καρφώνει
……………..
Εδώ Θεσσαλονίκη. Αισώπου

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Τις νύχτες επισκέπτομαι τη φωλιά μιας νυχτερίδας
Κοιτάζω ανάποδα τα πράγματα μέσα από το δικό της καθρέφτη
Μοιάζουν περισσότερο αληθινά από εκείνα που κυνηγούσα ολάκερη τη μέρα
Άδικα τραβούσα ευθείες γραμμές
Άδικα γεννήθηκα αντιλόπη

ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Το ξημέρωμα ακολουθώ το φεγγάρι
Το κλέβω
Το κάνω ολοστρόγγυλα κίτρινα πιστά αντίγραφα του
Τα κρεμάω στους γκρίζους γερανούς
Πάνω από τη θάλασσα
Τώρα η θέα από το παράθυρο είναι πιο όμορφη
Και είναι όλη τη μέρα ολόκληρη δική μου