ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ

-Αλήθεια Πελαγία, λένε πως ο παππούς ήξερε πολλά

-Ο παππούς ήταν ένας μικρός σοφός

-Και όμως, δεν ήξερε καν να γράφει

-Ο παππούς έγραφε. Μονάχα γράμματα στρογγυλά, ολόκληρα και λίγα.

Ίσως και να φοβόταν να  γράψει πιο πολλά. Με ουρές, γραμμές, τελείες.

-Δεν είδα ποτέ στα γράμματα του ούτε μια παύλα

-Όταν στεκόμουν με τα μακριά μου πόδια πάνω στις γραμμές σήκωνε το μπαστούνι του ψηλά και το κουνούσε στον αέρα. Μου κανε νεύμα για να φύγω. Θρόιζε στον αέρα το ροζιασμένο ξύλο του. Ο ήχος του στέκεται ακόμη μες στα αυτιά μου.

-Και τα λόγια του ήταν στρογγυλά. Γεμάτα.

- Έμαθα πολλά απ’ τον παππού Λεμονιά. Και τον θυμάμαι. Όλες τις ώρες. Ακόμη και τις ήσυχες. Αυτές που δεν έχουν λόγια. Που έχουν μόνο ένα θρόισμα. Σαν ρόζοι ξύλινοι που γυρίζουν στο αέρα.

ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΩ

Όταν γράφω η θάλασσα είναι μουντή.

Φοράω σανδάλια

και τσαλαβουτάω με τα πέλματα στη βροχή.

Οι σταγόνες πέφτουν σα μικρά ατσάλινα καρφιά

πάνω στην άμμο

σχηματίζοντας ουράνια αυλάκια στη γη.

Σκέφτομαι να αρχίσω να ρεμβάζω τα χρώματα του ήλιου.

Μα θα είναι για μια ακόμη φορά.

Έπειτα  κοιτάζω  το μεγάλο καράβι.

Που το ρίμαξε η αλμύρα.

Το μπλέ του γέμισε μεγάλες πληγές από σκουριά.

Μα θα είναι ένας ακόμη πίνακας.

Ώσπου πετάω τα σανδάλια στη στεριά.

Και σπρώχνω τη βάρκα που μου χάρισες μισοπέλαγα.

Καρφώνω μικρές γαρίδες στο αγκίστρι.

Είναι η πρώτη φορά.

Έπειτα γράφω για τα ψάρια.

Που δεν έπιασα ποτέ.

Γιατί δεν ξέρω να ψαρεύω.

Γιατί δεν μπορώ.

Είμαι θαλασσινή και όμως δεν έμαθα ποτέ.

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΦΑΛΑΙΝΑ

ήταν κάποτε μια κόκκινη φάλαινα.

μετά ήταν μια μεγάλη παλίρροια.

πιο μεγάλη, πιο δυνατή.

και εγένετο το φως.

και  εγένετο η απέραντη σιωπή.

μαζί και η μελωδία της.

και ένωσα τα χείλη σου με τα χείλη μου.

και τα νερά κατέκλυσαν τα πάντα.

φούσκωσε η θάλασσα.

και η κόκκινη φάλαινα χάραξε πάνω της τη κόκκινη σκιά της.

και χάθηκε.

για πάντα.

ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Όλο το βράδυ κατάπινα μικρές φάλαινες

Ένα ολόκληρο κοπάδι που περνούσε μέσα από το μαύρο καλώδιο του τηλεφώνου

Το πρωί κατάπια το τηλέφωνο

Το μικρό καφέ τραπεζάκι στη γωνία έμεινε άδειο

Η πρίζα του στο τοίχο έχει πάρει τώρα τη θέση του κάδρου

Μετά ξερίζωσα την άσπρη ξύλινη πόρτα, το παράθυρο και τη σκεπή με τα κόκκινα κεραμίδια

Τα πουλιά μπορούν να μπαίνουν ανενόχλητα

Ένας πελαργός έφτιαξε τη φωλιά του στη κεραία της τηλεόρασης

Έχω στολίσει μ’ αυτή το βάζο της τραπεζαρίας

Το μεγάλο μαύρο κουτί το πέταξα στο κάδο της ανακύκλωσης

Είναι στο απέναντι στενό

Νομίζω πως δεν θα αδειάσει ποτέ

Ανακυκλώσιμο υλικό που δεν ανακυκλώνεται

Τους παράταιρους ήχους του έχω καταχωνιάσει στο πατάρι

Τους κλείδωσα τρεις φορές γυρνώντας το κλειδί

Ακούω μόνο τιτιβίσματα και ήχους από τον ουρανό

Μαζί με τις μικρές φάλαινες κατάπια και τα συγκλονιστικά νέα

που κουβαλούσαν στην πλάτη τους

Τα σκορπούσαν παντού

Νομίζω ότι δεν θα ξαναβγούν ποτέ ξανά από το στομάχι μου

Τις χώνεψα πια

Δεν θέλω να τις ξανακούσω

Δεν θέλω να τις δω

Θέλω να έχω το σπίτι μου ανοιχτό

Από παντού να μπαίνουν μόνο τα πουλιά