ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ

-Σήμερα μικρέ μου πρίγκιπα…

-…Μεγάλωσα πια, είμαι ένα μεγάλος πρίγκιπας, αιώνιος

-Για μένα θα είσαι πάντα ο μικρός πρίγκιπας με το λουλούδι

Που κοιμήθηκε εκατομμύρια νύχτες

Που χαμογέλασε εκατομμύρια φορές πάνω στ’ αστέρια

Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία

Είναι η ιστορία της γης

Θυμάσαι εκείνο τον πλανήτη;

Μια μεγάλη καλοκαιρινή νύχτα ξύπνησε με νεφέλες

Και μπόρες

Δυνατές αστραπές και μικρές καταιγίδες

Βρεγμένη από τη κορυφή μέχρι τα νύχια

Και οι μέρες άλλαξαν

Έγιναν χειμωνιάτικες, σύντομες, αλαφιασμένες

Κρύφτηκαν κάτω από ένα πέπλο

-Και η θάλασσα;

-Η θάλασσα έγινε μικρή

Και γκρίζα

Και μετά έγινε σκαλί

Ένα σκαλί για να ανταμώνει με τον γκρίζο ουρανό

Ενώθηκε το σύμπαν

-Ε τότε εγώ, σα γνήσιος μικρός πρίγκιπας, θα πάρω μια κλωστή

Και θα τραβήξω μια γραμμή πίσω από το φινιστρίνι

Και θα σταθώ επάνω στη γραμμή με τα χέρια ανοιχτά

Πρώτα θα σπρώξω προς τη θάλασσα

Και έπειτα θα σπρώξω προς τον ουρανό

Και θα τα διαχωρίσω

Η θάλασσα θα γίνει πάλι θάλασσα

Γαλάζια

Και ο ουρανός θα γίνει πάλι ουρανός

Γαλάζιος. Ανοιχτός. Και πεντακάθαρος

Έπειτα θα ρθει το καλοκαίρι

Οι μπόρες θα κοπάσουνε

Και το λουλούδι μου, θα γέρνει προς τον ήλιο

Εκείνος θα ναι ολοφώτιστος

Και η γη, εκείνος ο πλανήτης, θα αρχίσει να γελάει...

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ

Υπάρχει μια λέξη ολόκληρη, γεμάτη

Μετά υπάρχουν λέξεις μισές

Λέξεις μικρές και σκοτεινές

Φιγούρες από λέξεις

Κουστούμια και διαγράμματα από δαύτες

Έπειτα υπάρχουν λέξεις γεμάτες χρώματα, ολόκληρη παλέτα

Μικρά διαμάντια από λέξεις

Ζουμπούλια και βασιλικοί που ανθίζουν μες στο στόμα

Υπάρχουν και λέξεις σκιές

Μικρές κραυγές

Ή  λέξεις ζεστές, γλυκές και μαλακές

Λέξεις μυρωδάτες

Λέξεις φτιαγμένες από βούτυρο ή μέλι

ή ροδόσταμο

Και μετά λέξεις σκληρές που κόβουν σα ξυράφι

Λέξεις που σφίγγουν

Στη ζώνη η τελευταία τρύπα

Ύστερα υπάρχουν λέξεις  που μοιάζουν με μπαλαρίνες

Με κύκνους ή με λίμνες

Πολλές μοιάζουν με τη θάλασσα

Άλλες ασπρίζουν από αλμύρα

Μπουνάτσα ή φουρτούνα

Λέξεις αλαφιασμένες και άλλες ήρεμες

Άλλες ολοφώτιστες και κάποιες μαύρο σκοτάδι

Λέξεις ολόκληρος μπαξές

Και λέξεις που φοβούνται

Λέξεις που δίνονται απλόχερα

Και άλλες που τσιγκουνεύονται

Λέξεις θαμπές και άλλες ολόλαμπρες και φωτεινές

Άπειρες λέξεις

Υπάρχουν κι άλλες

Απ΄όλες  διαλέγω την ολόκληρη

Αυτή κρατώ στη χούφτα μου, γεμάτη

Και στη χαρίζω

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

Υπάρχει ένας δρόμος με πεταλούδες

Πάνω από τo ποτάμι

Υπάρχει και ένας δρόμος με μικρούς δράκους

Που κοιμούνται εκατομμύρια χρόνια μέσα στη κοιλιά του βουνού

Στέκονται ακίνητοι

Είναι φτιαγμένοι από δισεκατομμύρια σταγόνες

Λένε πως κάποτε αυτές ήταν τα δάκρυα των ανθρώπων

Κάποιοι βουλιάζουν μέσα στη ψιλή άμμο

Άλλοι πάλι ίσα που ακουμπούν στη στάθμη του ποταμού

Αισθάνομαι δέος καθώς βλέπω αυτούς τους ογκόλιθους

Να κουβαλάνε στη ράχη τους αναρίθητο πόνο

Και να στέκονται αγέρωχοι πάνω σ’ αυτές τις αιώνιες πέτρες

Όταν μισοκλείνω τα μάτια θαρρώ πως ετοιμάζονται να βαδίσουν

Με μια τεράστια δρασκελιά

Θαρρείς για να δραπετεύσουν

Και να ανοίξουν τα φτερά τους

Σαν τις μικρές πεταλούδες που πετάνε πάνω από το ξυλόδρομο

Κάνοντας τις σταγόνες τους δυνατή βροχή

Μουσκεύοντας τη ράχη των ανθρώπων

ή τις μυτερές άκρες των ματιών τους

Αρχίζοντας το ίδιο αέναο κύκλο από την αρχή…

ΤΑ ΜΑΘΕΣ ΛΕΜΟΝΙΑ

-Τα μαθες Λεμονιά;

-Θαρρώ πως όχι Πελαγία.

-Για τα πουλιά Λεμονιά…Για τα δυο μικρά χελιδόνια.

-Τι απόγιναν στ’ αλήθεια; Ακόμη θυμάμαι το κλάμα τους σε εκείνη τη μισογκρεμισμένη φωλιά κάτω από το περβάζι. Το παιδικό κλαψούρισμα τους. Και έπειτα εκείνο το μαλακό κρότο κάτω από το χλωμό ήλιο. Έλεγα μέσα μου πως αν δεν είχα μονάχα κλαδιά…αν είχα χέρια….

-…Θα άπλωνες τη χούφτα σου και θα τα έβαζες μέσα Λεμονιά. Ποιος δε θα άπλωνε τα χέρια σε δυο ορφανά; Ήρθε όμως εκείνος.

-Πελαργός Πελαγία;

-Άνθρωπος. Τα έβαλε μες στα μεγάλα του δάχτυλα. Και τα  έκλεισε μαλακά. Τους έφτιαξε μια καινούργια φωλιά. Περιποιήθηκε τις σπασμένες τους φτερούγες.

-Αν είχα χέρια….Αν δεν είχα κλαδιά…

 -Εκείνος είχε. Και καρδιά είχε Λεμονιά. Αν ήσουνα χτες. Αν έβλεπες και εσύ. Αν είχες πόδια ή φτερά να ‘ρχόσουνα σε κείνο το πάρκο.

-Οι ρίζες μου είναι εδώ Πελαγία. Το ξέρεις.

-Να βλεπες πως άνοιξε τρυφερά τις μεγάλες του παλάμες. Πως άπλωσε διστακτικά τα χέρια του στον ορίζοντα. Πως τα χάιδεψε για τελευταία και απέραντη φορά στην πλάτη με τους ομόκεντρους κύκλους των δαχτύλων του. Και εκείνα πέταξαν για πρώτη φορά. Στη αρχή δειλά. Και μετά χάθηκαν σαν μια μικρή μαύρη κουκίδα στο απέραντο γαλάζιο.

-Θα ξανάρθουν;

-Θα ξανάρθουν Λεμονιά. Τα χελιδόνια πάντα ξανάρχονται. Για να μας θυμίζουν το πρώτο πέταγμά τους.