ΑΝ ΕΙΧΑ ΧΕΡΙΑ

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα κεντούσα χρώματα σ’ ένα καμβά από ήλιο

Με πινελιές θα έβαφα τη θάλασσα στο κήπο

Θ’ άφηνα τα παράθυρα ανοιχτά δίχως τις γρίλιες

Και θα κρεμούσα αστέρια πα στην οροφή

Οι τοίχοι θα ‘ταν διάφανοι θα κελαρύζαν δροσερό νερό

Θα μοιάζαν με ποτάμι

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Το ποτάμι θα με παράσερνε σ’ ατέλειωτα πελάγη

Θα έφτιαχνα τις παλάμες μου κουπιά

Τα δάχτυλα πυξίδα

Και ένα ολόλευκο πανί θα ‘χα για χάρτη

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Κλαδιά που ανθίζουν και μαραίνονται

Που περιμένουνε την άνοιξη για να ανατείλουν

Το καλοκαίρι για ν’ ανθίσουν

Και το χειμώνα

Ρίχνουν τα φύλλα τους στο χώμα

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα άνοιγα τα χέρια διάπλατα

Θα κοίταζα τον ουρανό

Θα αγκάλιαζα τον άνεμο

Θα ‘φτιαχνα μια αέναη φωλιά

στην αύρα του πρωινού αγέρα

Θα αντάμωνα με τα πουλιά

Το Άρτεμη, το Μύχο

Τον Υδροβάτη, το μικρό Πετρίλο

Θα σκίζαμε τον ουρανό μαζί

Θα ακροβατούσαμε

επάνω στον αφρό του πράσινου πελάγους

Μα χέρια να γίνουν τα κλαδιά

Και τα χέρια μου φτερά

Λένε πως είναι μυστικό

Κλειδωμένο σ’ ένα μικρό κουτί μες την καρδιά

Πρώτα πρέπει ανάσα να πάρει η καρδιά

Και έπειτα σα νούφαρο ν ‘ ανοίξει μες τον ήλιο

Ας είχα χέρια

Ας μην είχα κλαδιά

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΜΑΘΑ ΤΟ ΡΟ

Μαζί σου έμαθα το ρο

Και έπειτα λέξεις γεμάτες ρο

Ήχους, εικόνες πίσω απ’ το παράθυρο

Σε κοίταζα κρυφά κι αφουγκραζόμουνα

Κάθε σου κίνηση, τα μικρά σου νεύματα

Ανάσες και σιωπές

Περισσότερο σιωπές

Αλήθεια δε σου μίλησα ποτέ

Πως τώρα ανάμεσα στους ήχους

Διαλέγω αυτούς που λείπουν τα φωνήεντα

Αυτούς που νανουρίζουν τα βράδια μ’ ένα συριγμό

-Έτσι όπως νανούριζε ο πατέρας-σου μίλησα γι αυτόν χίλιες φορές-

Διάλεξα λοιπόν ανάμεσα τους τα δικά σου ρο

Ίσως τα ρο από τα ροδοπέταλα

Τα ρο από το αύριο 

Γέμισα τώρα από δαύτα

Μου μένει μόνο να ρθει

Ένα αύριο γεμάτο ρο

Αυτό που μου 'μαθες με τις σιωπές σου