Δισεκατομμύρια χρόνια πίσω από το χαρτί

Δισεκατομμύρια χρόνια πίσω από το χαρτί

Θα αφήνω αποτυπώματα

Παλμούς από τις λέξεις που δεν είπα

Ανείπωτες ανάσες και αριθμούς

Απ’ όσα έκανα και όσα δεν μπόρεσα να κάνω

Απολιθώματα από μια χρονιά που πέρασε

Από στιγμές μικρές, μεγάλες και μακρόσυρτες

Από 'κείνα που άγγιξα και'κείνα που με λύγισαν

Από 'κείνα που άπλωσα το χέρι για να φτάσω
Απ΄όσα έφτασα, απ΄όσα γεύτηκα
Απ΄ όσα ήθελα πολύ να δοκιμάσω
Απ’ όσα χάιδεψα, απ΄ όσα έκλεισα σφιχτά στην αγκαλιά μου
Απ΄ όσα ακούμπησα μαλακά με τα ακροδάχτυλα
Απ’ όσα ένιωσα μέχρι το μεδούλι
Απ΄ όσα ονειρεύτηκα και όσα ονειρεύομαι
Απ΄ όσα λαχταρώ να τ’ αναστήσω από το λήθαργο
για τη χρονιά που θα 'ρθει...

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Η Ανθώ όλο το βράδυ δίπλα στο παράθυρο σκάλιζε λεμονόκουπες, χαράκωνε με το σουγιά, κεντούσε. Γέμισε ένα καλάθι ολάκερο στολίδια για το δέντρο.

Το πρωί ήρθανε τα παιδιά. Η μια τους σα φεγγάρι,  με πρόσωπο ολοστρόγγυλο έφεγγε όπως φέγγει εκείνο. Και η άλλη σαν το έρωτα, τα μαλλιά της έμοιαζαν σαν να τανε φτερά, έτσι όπως χόρευαν στη πλάτη της σα χόρευε και εκείνη.

Βούτηξαν τα χέρια μες τις φλούδες. Πέρασαν κορδέλες στις μπάλες, στα αστέρια, στις καμπανούλες, σε εκείνο το μικρό αγγελάκι που θα ταίριαζαν στη κορυφή. Τα χέρια τους κιτρίνισαν και μύρισαν λεμόνι.

Τα χέρια της Ανθώς φούσκωσαν και  κοκκίνισαν. Ολάκερο το βράδυ δε σταμάτησε. Έκοβε και έραβε τα άνθια της λεμονιάς, τα φύλλα, τους καρπούς της. Και άπλωνε τη μυρωδιά του λεμονιού στο αντικρινό περβάζι. Ήθελε να ξεχαστεί. Να ξεχάσει το φευγιό, τη θάλασσα, το δέντρο του πατέρα. Δίπλα στο παράθυρο μονάχα ο μπάτης της συντρόφεβε. Λες και ερχόντανε από κει για τα δικά της μάγουλα. Και έφερνε μαζί την αύρα και τη μυρωδιά της θάλασσας εκείνης.

Το δέντρο στάθηκε στη μέση του σπιτιού. Στις άκρες του κρέμασαν κανέλα, μοσχοκάρυδο, τούφες από γαρύφαλο. Τα κλαριά του γέμισαν κίτρινα σκαλιστά στολίδια. Στη κορυφή του ακούμπαγε τον ουρανό, έλαμπε και χάιδευε τα αστέρια. Στα πόδια του ταξίδευε ολόκληρη η θάλασσα και η αύρα του πελάγους.

Μαριάννα Γεωργοτά