ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ

Θέλω να μάθεις για το ψάρι που κολυμπάει έξω απ’ το νερό.

Τα βράδια, πίσω από το κόκκινο φεγγάρι.

Απλώνει τα λέπια του πάνω στα δίχτυα του ουρανού.

Και την ουρά του τη διπλώνει ανάμεσα στ’ αστέρια.

Γδύνεται μέχρι τη ραχοκοκαλιά.

Παίρνει μικρές αναπνοές.

Από τα βράγχια, με μια φιάλη οξυγόνου.

Από τα μάτια του περνάνε περιμετρικά ολόκληρες σκηνές.

Παλεύει, λέει, με καρχαρίες.

Άλλοτε, παίζει με όμορφα κοχύλια.

Την αυγή ντύνεται πάλι ψάρι.

Βουτάει μέσα στον ωκεανό.

Γεμίζει τα βράγχια με νερό και κολυμπάει.

…………………………………………………………………

Αν δεις ένα ψάρι έξω από το νερό.

Γέμισε μόνο μια φιάλη οξυγόνο.

Κρέμασε τη στα δίχτυα του ουρανού.

Πίσω από το κόκκινο φεγγάρι.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ

-Είναι κάποιες φορές Πελαγία που ο ουρανός είναι αλλιώτικος.

Θαρρείς και αγριεύει.

Τα σύννεφα σχηματίζουν μικρούς δράκους.

Τότε, λέω πως στ’ αλήθεια φοβάμαι

-Μου λες πως φοβάσαι τους λευκούς και μαλακούς άσπρους δράκους Λεμονιά;

-Φοβάμαι τις μπόρες.

Ο ουρανός βροντοκοπά.

Λες και δεκάδες τεντζερέδια πέφτουν από τα βάθη του.

-Φοβάσαι τα μπρίκια και τα σουρωτήρια Λεμονία;

- Φοβάμαι τις καταιγίδες του καλοκαιριού.

 Η κυρά μου τρέχει στο μπαλκόνι και μαζεύει τις γλάστρες.

Τα μαλλιά της μοιάζουν σα μακριές βρεγμένες βελόνες.

Στη τελευταία καταιγίδα έσπασαν τα κλαδιά της τριανταφυλλιάς.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα σκόρπισαν σαν ζωηρές ηλιαχτίδες μέσα στη βροχή.

-Είναι όμορφες οι μπόρες του καλοκαιριού Λεμονιά.

Εγώ στέκομαι στη σοφίτα.

Μαζεύω τα φτερά μου και κοιτάζω ψηλά.

Όταν ανοίγουν οι ουρανοί κλείνω τα μάτια.

Τότε αισθάνομαι ασφαλής.

Τίποτα δε με φοβίζει.

Νιώθω λες και το χέρι του Θεού με έχει κλείσει στη χούφτα του.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ

-Αλήθεια Πελαγία, μέρες τώρα σε βλέπω να πετάς ανήσυχα από κλαδί σε κλαδί

-Θαρρώ πως πετάνε μόνο οι σκέψεις μου Λεμονιά. Τρυπάνε τον αέρα λες και είναι καταφύγιο

-Λέω πως λίγες φορές σε είδα έτσι

-Αυτή τη φορά Λεμονιά νομίζω πως ο κύκλος στενεύει.

Με πληγώνουν εκείνοι. Αλλιώτικοι. Μονάχοι.

Λες και ποτέ τους δεν έχουν δει τη θάλασσα.

Οι σκέψεις τους μπερδεύτηκαν πολύ.

Ζητάνε πολλά Λεμονιά.

Στύβουν τους ανθρώπους. 

-Ρώτα και μένα Πελαγία. Τον ξέρω καλά αυτόν το πόνο.

Στάσου όμως. Θαρρώ πως έσκασε ένας ανθός εκεί ανάμεσα στα φύλλα μου.

Παράταιρη εποχή…

Η Πελαγία στάθηκε.

Ο ανθός άνθησε την κατάλληλη εποχή.

Τον κοίταξε. Τον μύρισε.

Θαρρείς και ολόκληρος ο τόπος μοσχομύρισε με δαύτο.

Άνοιξε τα φτερά της διάπλατα.

Τώρα τρυπούσε τον αγέρα και εκείνος θρόιζε θαρρείς και τραγουδούσε.

Ένα τραγούδι αλλιώτικο απλώθηκε διάσπαρτο στον αγέρα.

Η Πελαγία πήρε βαθιά αναπνοή.

Και η Λεμονιά την έχασε για λίγο από τον ορίζοντα...

ΥΦΑΙΝΩ ΑΡΓΑ

Υφαίνω αργά.

Το βράδυ, τις σιωπές, τα αστέρια του ουρανού.

Δεκάδες πάνω στο καμβά.

Ακούω τον ήχο του αργαλειού.

Και οι κλωστές μπερδεύονται ανάμεσα στα δάχτυλα.

Ποτέ μου δεν υπήρξα Πηνελόπη.

Ήμουνα δύσκολη στη λέξη αναμονή.

Μονάχα αράχνη μπόρεσα να γίνω.

Να πλέκω πολύπλοκους ιστούς .

Αυτό έμαθα καλά να κάνω.

Κουβάρια ολόκληρα στη πλάτη μου καρφώνονται οι λέξεις.

Τις ξετυλίγω δύσκολα, με κόπο μες τη νύχτα.

Και για θηλιές κρατάω μονάχα μια.

Μια λέξη που λέγεται κρυφά.

Μια λέξη που φτιάχνω με χρυσή κλωστή.

Τη λέξη αυτή τη λένε αγάπη.

ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Ποτέ μου δεν υπήρξα Αντιγόνη.

Το πρωί μονάχα θυσιάζομαι.

Το βράδυ είμαι πάλι ζωντανή.

Γεμίζω τα πνευμόνια μου με οξυγόνο.

Και η ανάνηψη αρχίζει απ’ την αρχή.

Υπήρξα μόνο αθάνατη.

Γυναίκα. Ολόκληρη.

Στα όνειρα μου όμως γίνομαι θνητή.

Μικρή.

Σαν κόκκος.

Σαν ίχνος.

Σα ρανίδα.

Μια τεράστια σιωπή.