Ποτέ μου δεν υπήρξα Αντιγόνη.
Το πρωί μονάχα θυσιάζομαι.
Το βράδυ είμαι πάλι ζωντανή.
Γεμίζω τα πνευμόνια μου με οξυγόνο.
Και η ανάνηψη αρχίζει απ’ την αρχή.
Υπήρξα μόνο αθάνατη.
Γυναίκα. Ολόκληρη.
Στα όνειρα μου όμως γίνομαι θνητή.
Μικρή.
Σαν κόκκος.
Σαν ίχνος.
Σα ρανίδα.
Μια τεράστια σιωπή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου