ΑΛΛΟΤΙΝΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

Αλλοτινό γαλάζιο

Μονάχα δέντρα απολιθώματα

Και σπίτια με τοίχους μισούς

Χτισμένους πέτρα πέτρα με δάκρυα αναπάντεχα

Στο δρόμο για τη θάλασσα

Σε κείνη την απόκρημνη πληγή

Στην έξοδο

Που σκόνταφταν οι βάρκες

Μαζί και οι άνθρωποι

Και ας πιαστήκαν χέρι χέρι

Και ας γίνανε μια αγκαλιά

Εκείνη έγινε κλοιός

Και έπειτα

Σα μοίρα, σα χέρι θεού, σα χέρι ανθρώπου

Τους ένωσε για πάντα

Απόψε  το φεγγάρι φέγγει κατακόκκινο

Θαρρείς κι ανέπνευσε τη φλόγα

Θαρρείς για τους προστατέψει 

Απ' άλλο κακό

Τάχα μην ξαναμείνουνε μονάχοι

Στη μοίρα, στο έλεος του θεού, στα χέρια των ανθρώπων

ΛΟΙΠΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ

Λοιπόν αγαπημένε μου

Θαρρώ πως κρύβεσαι πίσω από τις λέξεις

Ανεπαίσθητη αλλαγή, δε νομίζεις;

Πάντα κρυβόσουνα πίσω από κάτι

Σήμερα όμως, κρυμμένος  πίσω από κείνο τον αδιόρατο τοίχο,

φάνηκες μπροστά μου ξαφνικά

-είχα εκατομμύρια χρόνια να σε δω-

καλυμμένος πίσω από μια συστάδα λέξεις

σμιλευμένα φωνήεντα και χαραγμένα ερωτηματικά

Σπαρακτικό για κάποιον που αγαπάει  ετούτα τα σημάδια

Σπαρακτικό για κάποιον που αγαπάει τα ολοστρόγγυλα γράμματα

Δεν είναι εύκολο να σε συναντώ

Τις πιο πολλές φορές καλπάζω σα πληγωμένο ελάφι

Για να μη σε συναντήσω

-Κρύβομαι πίσω από απολιθωμένα μαμούθ 

και παλαιολιθικά κοχύλια κολλημένα στα βράχια-

Κι όμως

Εσύ

Αλλάζεις δεκάδες μορφές

Και έρχεσαι

Πως μπορώ άραγε να μη σε συναντώ;

Πως μπορώ άραγε να σου πω

Πως θέλω να σε συναντώ

Ολόκληρο και αληθινό

Πως έτσι μόνο μπορώ να μεταμορφωθώ

Από αρχαία  χρυσαλλίδα -με εύθραυστα φτερά-

σε σύγχρονη αντιλόπη

ΘΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Θα ζωγραφίζω τους ήχους των πουλιών

σε μια κορδέλα

Που θα τυλίγω στα μαλλιά

μαζί με χρώματα

Γαλαζοπράσινο, ολοκάθαρο γαλάζιο

και λευκό

Θα τραγουδώ δίπλα στα βότσαλα

την ώρα που το φεγγάρι του Αυγούστου

θα βουλιάζει μέσα στο νερό

Θα ξυπνώ με τα τζιτζίκια

Θα κοιμάμαι την ώρα που τραγουδούν οι γρύλοι

Τραγούδι ερωτικό

Αγκαλιά με μια φέτα μισοφέγγαρο

Και θα σε περιμένω

Θα περιμένω ώσπου να'ρθεις

Ώσπου μια μέρα ν' ανθίσουνε και σένα τα κλαδιά σου

ΑΝ ΕΙΧΑ ΧΕΡΙΑ

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα ζωγράφιζα ένα σπίτι να κολυμπάει μες τη θάλασσα

Θα στόλιζα το βάζο με κοχύλια του βυθού

Και στο τραπέζι θα έστρωνα μονάχα το γαλάζιο της

Θα σε περίμενα

Θα φεύγαμε μαζί

Εκεί που χτίζαμε τα όνειρα μας κάθε βράδυ

Κάτω από τα μισοφέγγαρα

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Σε αυτό το υπέρτατο σύμπαν

που υπερτερεί το αέναο, το άπλετο, το άπειρο

λέω πως υπάρχω

Κι όμως, τίποτα δεν το βεβαιώνει

μόνο μικρά σήματα

και εκείνη η ανεξήγητη αύρα που αφήνω πίσω μου

Σημάδι καλπασμού στη μέση της ερήμου

Σε αυτό το υπέρτατο σύμπαν

ενός αλλιώτικου πλανήτη

που αναπνέει πάνω σε πέντε γραμμές

όλα είναι διαφορετικά

Και τίποτα δεν είναι ίδιο

Με την αλήθεια

Που είναι απτή

και απλώνεται γύρω μας γλυκά και απλόχερα

Και μας κυκλώνει