ΙΣΩΣ

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να ανασαίνω μικρές αναπνοές την ώρα που κοιμάσαι

Μη σε ξυπνήσω

Να ξαπλώνω στον ουρανό τα αστέρια ένα ένα

Να ζωγραφίζω όνειρα πάνω σ’ αυτά

Να κάνω το φεγγάρι μικρό - μια φέτα πορτοκάλι

και τη βραδιά γλυκιά και ήσυχη

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να σε κοιτώ μονάχα την ώρα που κοιμάσαι

Να χάνομαι μαζί σου μες στη σκέψη σου

Να γίνομαι άυλη και διάφανη, ίση με σένα

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να σε έπαιρνα από τα χέρι και να σου λεγα

πως ο ωκεανός είναι το σπίτι μας

και τα λουλούδια του βυθού ολόκληρη η αυλή μας

ΟΙ ΤΟΥΛΙΠΕΣ

Οι  τουλίπες ξεθώριασαν κάτω από το ήλιο του Απρίλη.

Στο λέω γιατί ρωτάς.

Καθώς  χτυπάνε τα ντουφέκια πάνω στις πληγωμένες καλαμιές  φοβάμαι.

Μη σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι μπροεί να σε πληγώνει περισσότερο.

Οι τουλίπες ή οι τα άδεια φυσίγγια που γεμίζουν το αυλάκι.

Ό,τι ξεθωριάζει πληγώνει.

Και ο κρότος πληγώνει.

Όταν διαπερνά με βία το σκοτάδι.

Υπόσχομαι πως θα σου φέρω καινούργιες τουλίπες.

Με έντονα χρώματα.

Κόκκινο. Κίτρινο. Πορτοκαλί

Υπόσχομαι να αδειάσω εκείνη τη ζώνη στη μέση

που τροφοδοτεί το κρότο.

Του χρόνοου οι καλαμιές θα στέκονται αγέρωχες.

Μονάχα θα θροίζουν στο Απριλιάτικο αεράκι.

Η ΠΕΛΑΓΙΑ ΓΥΡΙΣΕ

Η Πελαγία γύρισε

Πάνω στο λόφο, στο ξωκλήσι της Κυράς ανάβει τάματα

Μαζί της η σκιά μιας  ξερακιανής γυναίκας που όμως  φεύγει μακριά

Με το μαντήλι δεμένο σφιχτά στο λαιμό

Μάνα κάποτε

***

Οι  τουλίπες ξεθώριασαν κάτω από το ήλιο του Απρίλη

Στο λέω γιατί ρωτάς

Καθώς  χτυπάνε τα ντουφέκια πάνω στις πληγωμένες καλαμιές  φοβάμαι

Μη σε πληγώσουν

***

Κορίτσι κάποτε

Γυναίκα τώρα

Μέσα της πουλί

Πελαργός μπορεί

Μπορεί και να τη λένε Πελαγία

***

Πάνω από τα δέκα σκαλιά ολόκληρος ο τόπος που μεγάλωσε

Ποτέ της δε σκέφτηκε να τονε δει από ψηλά

Τώρα ανοίγει τα φτερά της

Και τον  θωρεί ολόκληρο. Γεμάτο. Καταπράσινο.

Μοιάζει με θάλασσα

Παίρνει βαθιά αναπνοή