ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ

Καθώς τέμνουν οι γερανοί

Τους φωτεινούς στύλους της νύχτας

Σαν να ναι ηλεκτροφόρα

Η αυγή χαράζει

Αφήνωντας γυμνά επάνω στην προβλήτα

Τα σιδερένια τέρατα

Αγέρωχα να συμβολίζουνε από ψηλά

Πόσο μικρός είναι ο κόσμος

Μαριάννα Γεωργοτά

ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΙΑ ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

Θέλω να σου μιλήσω

Για μια μια παπαρούνα

Της θάλασσας

Ήτανε μια φορά

Ένας γαλάζιος ουρανός

Και μια βάρκα ξύλινη

Και ένα πινέλο

Και το πινέλο έβαφε τη βάρκα

Και έμοιαζε με τη θάλασσα το μπλε της

Και λίγο από τον απέραντο ουρανό της

Και γίνανε ένα

Ήταν και μια καλύβα ξύλινη

Γεμάτη αρμύρα στα ριζά της

Κάθε πρωί την έγλυφε το κύμα

Και σμίλευε την ομορφιά της

Ήταν και ένα ξωκλήσι

Μοναχό

Με τοίχους ξεφτισμένους

Με τον ασβέστη να κρέμεται στις πλάτες του

Θαρρείς και είχε ανοιχτές  πληγές

Με άγριες βιολέτες στην αυλή

Και κίτρινο σιτάρι

Με στάχυα άγρια να τα φυσά ο αέρας

Και αυτά να κάθονται στο προσκεφάλι του

Να γέρνουνε σαν αγκαλιά ανοιχτή

Επάνω στο καμπαναριό

Να του απαλύνουνε τον πόνο

Της εγκατάλειψης

Μέχρι ν ακουστεί ο Αι Νικόλας

Ήταν και μια άκρη

Ανάμεσα στη θάλασσα

Και στο νερό που λίμναζε στη γη

Γεμάτη παπαρούνες

Κόκκινες

Άγριες παραπαρούνες

Ανάμεσα σ’ αυτές 

Μια παπαρούνα

Ολοκόκκινη

Όμορφη, απλή

Και ντελικάτη

Που έγερνε προς τη θάλασσα

Που άγγιζε την ανάσα της

Θαρρείς και έσκυβε να πιει να ξεδιψάσει

Θαλασσινό νερό

Για να της δόσει λίγο κόκκινο απ το αίμα της

Και για να πάρει

Λίγο γαλάζιο

Θαρρείς και το αίμα δεν κυλά δίχως τη θάλασσα

Μήτε στα άγρια λουλούδια

Μήτε σε αυτή τη παπαρούνα

Την άγρια

Της θάλασσας

Και η παπαρούνα έτσι έζησε καλά

Και η θάλασσα έζησε περισσότερο

 cΜαριάννα Γεωργοτά

Ο ήλιος σπάει το παράθυρο

Ο ήλιος σπάει το παράθυρο

Και ένα πουλί ακροπατάει στη κόγχη του ναού

Το λένε Μύχο

Και λέει πως έφερε τη θάλασσα

Η θάλασσα κυλάει στην αυλή

Ο τόπος γίνεται νησί

Μια λευκή ψαρόβαρκα μπαρκάρει στο λιμάνι

Με μια μονάχα δρασκελια ανοίγουν τα πανιά

Και τα φτερά απλώνουν διάπλατα για εκείνο το ταξίδι...

της Μαριάννα Γεωργοτά

Η κυψέλη

Η κυψέλη

Ιστορία δεύτερη (αλληγορικό)

Της Μαριάννας Γεωργοτά

Οι μέλισσες δεν πετάνε πια.

Οι εργάτριες δουλεύουν μέσα στις κυψέλες.

Η βασίλισσα κάθεται στο θρόνο της.

Οι κηφήνες απλά περιμένουν.

Η βασίλισσα κάθε πρωί γράφει εντολές. Αυτές απαγορεύουν στις εργάτριες τη συλλογή της γύρης. Τους απαγορεύει να πετάξουν. Κάθε απόγευμα φοράει τα γυαλιά της. Και τις ανακοινώνει. Τα βράδια περιμένει να ζευγαρώσει. Δένει μια κορδέλα στα μάτια και διαλέγει τυχαία ένα κηφήνα.

Οι κηφήνες ξέρουν πως το ζευγάρωμα δεν είναι δική τους επιλογή. Είναι επιλογή της βασίλισσας. Γι΄αυτό περιμένουν να τους διαλέξει. Δεν ξέρουν πως μετά θα πεθάνουν. Αυτό είναι νόμος της φύσης. Τον λένε ισορροπία. Μαθηματική και αδυσώπητη.

Οι κηφήνες ζητάνε από τις εργάτριες μέλισσες να τους προμηθεύσουν την τροφή τους. Οι εργάτριες τώρα δεν μπορούν να τους διώξουν από τη κυψέλη. Είναι εντολή της βασίλισσας. Όμως το μέλι είναι λίγο. Δεν φτάνει για όλους.

Οι εργάτριες μέλισσες ζούνε μέσα σε εξάγωνα κελιά. Η βασίλισσα έδωσε εντολή να ζούνε μόνες. Απαγορεύονται οι επισκέψεις. Είναι τόσο τέλεια που αρχίζουν να τις κουράζουν. Σκέφτονται αν μπορούν να τα κάνουν τρίγωνα ή τετράγωνα. Οι έξι γωνίες είναι πολλές. Τώρα πια περισσεύουν.

Στα κελιά οι μέλισσες φυλλάνε και την τροφή τους.  Aυτή αρχίζει να λιγοστεύει. Στα ίδια κελιά μεγαλώνουν και τα παιδιά τους. Τα παιδιά ξαφνικά έγιναν πολλά. Δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Και τι να τους πουνε για τα φτερά τους.

Οι μέλισσες κάθε πρωί που ξυπνάνε διπλώνουν τα φτερά τους. Δεν τους χρειάζονται πια. Τα διπλώνουν πολλές φορές. Μοιάζουν με μια μεγάλη καμπούρα στη πλάτη τους. Ποιος ξέρει πως θα είναι μετά. Όταν θα πρέπει να τα ανοίξουν.

Κάποιες μέλισσες σκαλίζουν μεγάλα παράθυρα στα κελιά τους. Έπειτα κολλάνε τα πρόσωπα στο τζάμι και κοιτάνε τη βροχή. Έξω από το παράθυρο η βροχή τρέχει ασταμάτητα. Γεμίζει τις γούβες στους άδειους δρόμους. Κανείς δεν πλατσουρίζει πια σ’ αυτές. Οι εργάτριες μέλισσες περιμένουν να βγει ο ήλιος. Και να στεγνώσουν οι γούβες. Το ίδιο και τα παιδιά τους.

Μέσα από τις φωλιές των μελισσών ακούγεται ένα μεγάλο βουητό. Η βασίλισσα, οι εργάτριες και οι κηφήνες κάνουν ένα μεγάλο κύκλο. Ο ένας κρατάει το χέρι του άλλου. Νοερά μόνο. Και περιμένουν. Το ίδιο κάνουν σε όλες τις φωλιές των μελισσών. Περιμένουν. Και φοβούνται. Φοβούνται το σήμερα, το αύριο. Το νόμο της φύσης.  

Η βασίλισσα είπε πως απαγορεύονται οι αγκαλιές και τα φιλιά. Απαγορεύται η αγάπη. Αυτός είναι ο πιο σκληρός νόμος της βασίλισσας.

Ο πληθυσμός των μελισσών αναρωτιέται.  Ποιος έφτιαξε το νόμο της βασίλισσας; Ποιος έφτιαξε αυτό που απαγορεύει την αγάπη;

ΚΑΙ Η ΠΕΛΑΓΙΑ ΡΩΤΗΣΕ

Και η Πελαγία ρώτησε.

-Τώρα Λεμονιά;

Τώρα που σιγοκαίν’ τα σωθικά μου, πως άραγε θα δείξω την αγάπη μου;

Και η Λεμονιά μάζεψε τα κλαδιά της.

Τα φύλλα της τα δίπλωσε.

Στο χώμα ρίζωσε ακόμη πιο βαθιά.

Στην Πελαγία γύρισε και είπε:

-Μάζεψε τα φτερά σου Πελαγώ!

Και τράβα στη φωλιά σου.

Δείξε από ‘κειθε την αγάπη σου…

 
cΜαριάννα Γεωργοτά

Δισεκατομμύρια χρόνια

Δισεκατομμύρια χρόνια κλεισμένη σ’ ένα κουκούλι

Υφαίνω τους τοίχους με σιωπή

Από παιδί έκανα ταξίδια απ’ το παράθυρο

Με το παγερό αέρα από το σπασμένο τζάμι να μου κόβει την ανάσα

Τα λόγια μου τα στρωνα πάνω στο κίτρινο τραπέζι

Τα στρίμωχνα ανάμεσα στο ξύλο της καρυδιάς και την μπογιά

Έπειτα έπλεκα ολόκληρα κουβάρια από ερωδιούς και ολόλευκους γλάρους

Τέντωνα την κλωστή και τα ταξίδευα πίσω από τα ψηλά βουνά

Την ώρα που χάραζε η αυγή

Τα βράδια οι λέξεις μου γύριζαν πίσω

Και γω κλεινόμουν πάλι στο κουκούλι

Έσκυβα στον αργαλειό και ύφαινα τους τοίχους με σιωπή

Δισεκατομμύρια χρόνια σ’ένα κουκούλι

Ύφαινα τους τοίχους με σιωπή

Δισεκατομμύρια χρόνια μετά θα σπάσω το κουκούλι

Θα φτιάξω ένα σπίτι ανοιχτό

Που θα θροίζει στους αγέρες

Θα χει παράθυρα ανοιχτά, δίχως πατζούρια

Και θα κοιτάει κατάματα τον ήλιο

Οι λέξεις θα ανασαίνουν δυνατά

Αγέρωχα θα ανοίγουν τα φτερά τους επάνω στους αιθέρες

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑΝ ΗΛΙΟ

Θα φτιάξω έναν ήλιο χάρτινο, μεγάλο

Θα τον κρεμάσω πάνω από το παράθυρο

Και το λιμάνι θα γεμίσει χάρτινες ακτίνες

Ο ήλιος μου θα μοιάζει με εύθραυστο πορτοκάλι

Τα βράδια θα τον ξεφλουδίζω φέτα φέτα

Τα πρωινά θα ζωγραφίζω μια καινούργια

Θα ζωγραφίσω γερανούς και αυτοί θα κρύψουνε τα σύννεφα

Και έπειτα πουλιά να ταξιδέψουν μακριά τις μέρες με ομίχλη

Θα φτιάξω ένα ήλιο χάρτινο

Θα το κρεμάσω πάνω από το παράθυρο

Αυτός θα με ζεσταίνει τις μέρες που δεν έχει ήλιο

c Μαριάννα Γεωργοτά

-Αυτός ο τόπος έχει όμορφα ηλιοβασιλέματα.

Τα 'χω δει δεκάδες φορές πίσω από το τζάμι της τραπεζαρίας.

-Αυτές τις μέρες ο ήλιος κρύβεται νωρίς.Τη θέση του παίρνουν υπέροχα φωτεινά μικρά λαμπιόνια.

-Χτες το βράδυ ανέβηκα τέρμα τις κερκίδες.

Άπλωσα τα χέρια σαν ανοιχτά φτερά στο παγερό αγέρα.

Είδα τον ηλιάτορα να βουλιάζει αργά στην αγκαλιά του βουνού.

-Αυτές τις μέρες σβήνω τα μεγάλα φώτα και αφήνω τα μικρά λαμπιόνια

του δέντρου να φωτίζουν το δωμάτιο.

Οι μικρές φωτεινές αχτίδες τους τρεμοπαίζουν.  

Μοιάζουν σα κάτι μαγικό.

Γεμίζω ένα κρυστάλλινο ποτήρι με κρασί. Λευκό.

-Μετά ο  ήλιος χάνεται. 

Μένει μόνο λίγο από το φως του μέχρι να το χαρίσει στο φεγγάρι. 

Ο ουρανός απλώνεται πάνω στη βουνογραμμή μ΄ένα υπέροχο μουντό γαλαζογκρίζο χρώμα. 

Θαρρώ πως δε  μπορώ να το περιγράψω. 

Τα βουνά μοιάζουν ενωμένα. 

Ένας υπέροχος πίνακας ελαιογραφίας χύνεται μπροστά σου.

-Ο ήχος από το γυαλί καθώς γεμίζει με  λευκό κρασί είναι μαγικός.

Η μυρωδιά του σταφυλιού απλώνεται σαν αύρα στις παρυφές του ποτηριού.

Εκείνη η μικρή ζάλη μετά το πρώτο ποτήρι διαχέεται στον ορίζοντα.

-Εισπνέεις τα χρώματα και τα αρώματα του ουρανού.

Γεμίζεις ανάσες μέχρι το ξημέρωμα.           

                                                                                 

-Ανασαίνεις αργά με μικρές ανάσες.

Πατάς πάνω σε ψήγματα ονείρων.

Τελικά τα όνειρα ζωντανεύουν όλες τις ώρες.

cΜαριάννα Γεωργοτά

-