Τη φωνή σου.
Σήμερα.
Νοστάλγησα.
Κοιτάζω το παλτό που κρέμασες στο τοίχο.
Εκείνη η γωνιά μυρίζει ολάκερη Χειμώνας.
Και έπειτα το παράθυρο. Που βλέπει στα μουράγια.
Στη θάλασσα. Και στα γυμνά κατάρτια.
Φορούσες πάντα μάλλινα πανωφόρια.
Όπως την εποχή που έφυγες.
Σήμερα η μέρα απ’ την
αυγή μυρίζει Καλοκαίρι.
Μονάχα η μια της άκρη περισσεύει.
Τραβάω τη κλωστή.
Ο τοίχος χύνεται με μιας μπροστά στα πόδια μου.
Μαζί του εσύ.
Και το ζεστό παλτό σου