-Η Πελαγία κάθε Χριστούγεννα μάζευε
λεμονόκουπες
-Αλήθεια;
-Αλήθεια
Τις στοίβαζε τη μια πάνω στην άλλη
με το ράμφος της… Κάθε σειρά και λιγότερες.
Ώσπου έφτανε στην κορυφή. Για αστέρι κάρφωνε ένα ξερό ματσάκι από
ανθάκια λεμονιάς
-Θυμάμαι που μοσχομύριζε καρφωμένο
όλο το χρόνο στο πλίθινο τοίχο. Για τούτο διάλεγα πάντα την ψάθινη καρέκλα που
ακουμπούσε με το προσκέφαλο της στη σκιά του
-Να βλεπες πως μοσχοβόλαγε ο τόπος
τα Χριστούγεννα… Να βλεπες με τι χαρά πρόσμενε ο παππούς ετούτη τη γιορτή…. Από
τότε που έφυγε η γιαγιά, άλλη μυρωδιά δεν ξαναμπήκε ποτέ ξανά στο καλύβι του από
τούτη. Μήτε η κανέλα, μήτε καρύδια, μήτε ξερά δαμάσκηνα και σύκα. Όσο για
φρέσκα μελομακάρονα δεν ήθελε μήτε να τα θυμάται…
-Η Πελαγία θαρρώ πως το ήξερε
-Η Πελαγία ήξερε τα πάντα. Δεν ήταν ένα απλό πουλί η Πελαγία.
-Και ο παππούς δεν ήταν ένας απλός
παππούς. Θα τον θυμάμαι πάντα τα Χριστούγεννα
-Και εγώ……για φέτος στόλισα
λεμονόκουπες με ένα ματσάκι από ανθάκια λεμονιάς. Μοσχοβόλησε ο τόπος
