Μαρία

Η Μαρία ζει σε μια πόλη του Βορρά
Εκεί υπάρχουν τοίχοι
και τα σπίτια δεν είναι φτιαγμένα με φύκια
Στα δέντρα δεν ανθίζουν γαλάζια χρυσόψαρα
και γιασεμιά με κόκκινη ουρά και χρυσά λέπια
Η βροχή δε χύνεται στη θάλασσα
και τα κορίτσια δε λούζουν τα μαλλιά τους
μόνο με αλμυρό νερό
Η Μαρία ζει σ’ ένα σπίτι του Βορρά
αλλά δε γεννήθηκε εκεί
Ο Βορράς είναι κρύος
όμως η Μαρία ξεριζώνει κάθε μέρα από το στήθος της
λίγο από το χνώτο της για να τον ζεστάνει
Στολίζει το σπίτι της με κοχύλια
και τα απλώνει σε κάθε γωνιά του
Φυτεύει μικρά νούφαρα στις γλάστρες
Και στο πάτωμα ρίχνει ψιλή άμμο
Η Μαρία ακούει το όνομά της
σε μια πόλη του Βορρά
όμως τη μέρα εκείνη
της λείπει το χάδι του αγαπημένου της σοφού...

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΕΣ

Οι πρώτες μου γραμμές

ήταν μέσα σ’ ένα κύκλο μαλακό και υγρό σα ροδόνερο

Σχημάτιζα κύκλους μικρούς

με τους απαλούς ομόκεντρους κύκλους των δακτύλων μου

Πάλλονταν, κυλούσαν, κολυμπούσαν

σαν σαστισμένα χρυσόψαρα μέσα στη γυάλα

Έπειτα άρχισα να χαράσσω καμπύλες δίπλα στην ακροθαλασσιά

πάνω στη ψιλή ζεστή άμμο

Όταν η θάλασσα θέριευε

τις τέντωνα

και έφτιαχνα μικρούς φράχτες από λέξεις παράξενες

Φόβος Εφήμερο Ανάγκη

Όταν η θάλασσα ημέρευε

κεντούσα πάνω της λέξεις αγαπημένες

Θαλπωρή Ζεστασιά Ηρεμία

Καθώς περνούσε ο καιρός

άρχισα να γράφω μικρές αλυσίδες

που απλώνονταν σαν ολόλευκοι γλάροι

στους απέραντους αιθέρες

Ένας μικρός σοφός είπε

πως με αυτές μπορείς να ταξιδέψεις στα πιο όμορφα μέρη

Άρχισα λοιπόν

να ζωγραφίζω τον ουρανό με κρίκους από οιωνά πουλιά 

και να ταξιδεύω μαζί τους

σε μέρη που ποτέ ξανά δεν είχα ταξιδέψει

μ.γ.