Ράτζι

Η Ράτζι είχε δυο μαύρα ξύλινα πόδια ξυπόλυτα όταν τη γνώρισα

και τα λεπτά μακριά της χέρια βαθιά χωμένα στις ξεχειλωμένες τις τσέπες

Η Ράτζι είχε μαύρα φουντωτά μαλλιά και φορούσε στο λαιμό

μαλακές βέργες από δέντρο ελιάς πλεγμένες πάνω σε δεκάδες ξερά φύλλα

Ήταν το πιο πολύτιμο περιδέραιο που ζήλεψα ποτέ…

Όταν γελούσε τα λευκά της δόντια άστραφταν πάνω στο μελαψό της πρόσωπο

σαν άσπρα μαργαριτάρια και μασούσε άχαρα, ανάλατα φιστίκια Αιγίνης

Καθόμουν στην προκυμαία ένα δροσερό βράδυ του Απρίλη

όταν άκουσα τη χρυσή άμμο να ανοίγει διακριτικά ένα στενό πέρασμα στο πλάι μου

Μετρούσα τα αστέρια ένα ένα πάνω από το κεφάλι μου

σαν την άκουσα να μου λέει

Προσπάθησα να τα μετρήσω χιλιάδες φορές..

Τότε ένα αστέρι άρχισε να πέφτει και να βουλιάζει στη θάλασσα

Πόσες φορές το είχα ευχηθεί και να που τώρα μπορούσε να συμβεί στ’ αλήθεια

Η θάλασσα για λίγο μόνο δευτερόλεπτα έγινε υγρό ολόχρυσο φως

Και είδα τις διάφανες γοργόνες…

Μαγεία! φώναξα και αντίκρισα στο πλάι μου τη Ράτζι

Δεν πέρασα ούτε ένα βράδυ του Απρίλη χωρίς εκείνη στο πλάι μου

να μετράμε τ’ αστέρια

Και τα μεσημέρια σεργιανούσαμε μαζί στο νησί γεμίζοντας τις χούφτες μας

κλεμμένα φιστίκια

Τις Κυριακές ξυπνούσαμε νωρίς, πριν έρθει η αυγή, για να πάμε στο Ναό

Βρίσκαμε μια αρχαία πέτρα για να ξεκουραστούμε ύστερα από ώρες περπάτημα

και έπειτα αφουγκραζόμασταν τους ήχους της Αφαίας…

Τα πατήματα των προσκυνητών, τις παρακλητικές ιαχές του Μίνωα

Ώσπου,

ένα πρωί του Μάη, η Ράτζι χάθηκε…

Το μόνο που βρήκα από κείνη ήταν το περιδέραιό της
Το είχε αφήσει προσεκτικά πάνω στη πέτρα της

Το φόρεσα με πόνο και ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπο

Η Ράτζι κάπου θα είχε δυο ξύλινα ξυπόλυτα πόδια

και ένα λαιμό χωρίς περιδέραιο

Και γω θα είχα ένα Ναό

χωρίς του ήχους της Αφαίας

και μια θάλασσα

χωρίς κίτρινα αστέρια…

Πρώτη μέρα θάνατος

 Τριγυρνούσα στους διαδρόμους μόνη και σαστισμένη. Στο χέρι κρατούσα μια χούφτα κέρματα για το μηχάνημα. Μπήκα στο ασανσέρ μηχανικά. Το νοσοκομείο εφημέρευε και ήταν γεμάτο. Παντού. Στο τετράγωνο κουτί με τη μαγνητοφωνημένη φωνή και τις μικρές στάσεις, στους διαδρόμους, στα δωμάτια, στα εξωτερικά ιατρεία. Άκουγα τις ανάσες τους. Άλλες βαριές και άλλες γρήγορες. Κάποιες γεμάτες πόνο. Μύριζα το χνώτο τους. Φαρμακίλα και μπαγιατισμένος καφές. Ένιωθα τους χτύπους τους, τους παλμούς τους, την καρδιά τους. Το τικ τακ των ρολογιών που κρέμονταν στους ξεθωριασμένους τοίχους. Το τακ τακ των ψηλοτάκουνων παπουτσιών που φορούσαν οι νέες και φρέσκιες νοσηλεύτριες. Το σύρσιμο των ξεχαρβαλωμένων σαμπώ που φορούσαν οι γιατροί. Και κείνη τη φωνή. Που με ακολουθούσε σε κάθε μου βήμα. Που γυρνούσε γύρω από το κεφάλι μου. Που ψιθύριζε πίσω από τα αυτιά μου. Που δεν έλεγε να μ’ αφήσει.

Επιτέλους βρήκα μια μηχανή και άρχισα να αδειάζω τη χούφτα μου με μανία. Θαρρείς και τάϊζα το αδηφάγο τέρας. Θαρρείς και έτσι θα γλίτωνα από τη λυσσαλέα μορφή του. Θαρρείς πως θα νικούσα τη φωνή που με κυνηγούσε και μαζί της το θάνατο. Εκείνο κράτησε όσα χρειάζονταν και έπειτα άρχισε να μου τα επιστρέψει ένα ένα. Ντιν Ντιν. Τρυπώντας μου τα μηνίγγια. Έπιασα το πλαστικό ποτήρι το καφέ και το τύλιξα ολόκληρο στις χούφτες μου. Θέλησα να ζεστάνω τα παγωμένα μου δάχτυλα. Μάταιος κόπος. Μάταιος πόνος. Πια.

Λύγισα τα γόνατα στο πρώτο παγκάκι. Κάτω από ένα μεγάλο πεύκο που είχε φυτέψει τις βελόνες του κάτω από τα πόδια μου. Και κείνες διαπερνούσαν τη χοντρή σόλα του παπουτσιού μου. Και μαζί το πέλμα μου. Που υπέμενε σιωπηρά κάθε μαρτύριο. Που κανένας πόνος δεν τολμούσε να το προφτάσει. Έκλεισα τα μάτια και ένιωσα τα χέρια του. Τις χοντρές παλάμες του να με κλείνουν μέσα στα χοντρά ροζιασμένα του δάχτυλα. Περπατούσαμε μαζί σε τούτο τον κήπο. Σου μάζευα μικρά κουκουνάρια για να στολίσεις το καλάθι σου. Έσπαγες ένα ένα τα ξύλινα φύλλα και έτρωγες με λαχτάρα το ξερό καρπό τους.

Και κείνοι δεν μπορούσαν να μας βρουν ένα παραβάν. Όλοι μαζεμένοι γύρω από το ψηλό κρεβάτι. Ποιος να σ’ αγκαλιάσει πρώτα; Ποια να σου πιάσει το χέρι; Το δωμάτιο ήταν γεμάτο. Τα κρεβάτια στρωμένα αξιοπρεπώς με περιέργους ασθενείς που παρακολουθούσαν. Την δική σου ώρα. Την τελευταία σου. Και τη δική μας πρώτη μας μέρα. Ξαφνικά έστριψα τα θολωμένα μου μάτια μέσα στο μισοσκότεινο δωμάτιο. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Δεν βρήκα τίποτα. Ούτε ένα παραβάν. Ένα παραβάν ήθελα μόνο. Όχι ένα δωμάτιο. Για να μας αφήσω μονάχους. Για να σε χαιρετίσουμε με αξιοπρέπεια. Για να σου πούμε το τελευταίο αντίο. Και κείνη η φωνή δεν ντράπηκε να περιμένει. Δεν κρύφτηκε πίσω από καμιά κλειδαρότρυπα. Τρύπωσε με ορμή στο εξάκλινο δωμάτιο και μας φώναξε παγερά και χωρίς ενδοιασμό: Πρώτη μέρα θάνατος. Και μου κόπηκαν τα πόδια.