Το Θηρίο

Τα ξερά στάχια στην άκρη του δρόμου

άνθισαν χρυσές πεταλίδες

Δέντρα μέδουσες

απλώνουν τα πλοκάμια τους

στο μουσκεμένο ορίζοντα

Δροσοσταλίδες χάντρες

μεγαλώνουν

στην αγκαλιά του ουρανού

και στοιχειώνουν βουβά το χειμώνα

με μαύρη βροχή

Ένα θηρίο γεννήθηκε απόψε

στη μέση του δρόμου

Κανένα πέρασμα

Η άσφαλτος

μια τρικυμιά

που γέμισε

με κόκκινες ρωγμές…

ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΟΤΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Δεν είχα ποτέ ποδήλατο
στα όνειρα μου όμως
οδηγούσα πάντα μικρά δελφίνια.....

ΔΕ ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΠΙΑ

Δε κρύβομαι πια 
από τις λέξεις
Αυτές κρύβονται ξεδιάντροπα 
κάτω απ’ το δέρμα μου
Τρυπώνουν μονάχες
αργά
μέσα τη σάρκα μου
Γαντζώνονται 
γύρω από τις φλέβες μου
Ήσυχες πια
Αφήνουν μόνο
τους χτύπους της καρδιάς
Να ακούγονται σα κύμβαλα παράταιρα
Να μου καρφώνουν τα μηνίγγια

ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ

Στη γειτονιά μου φέτος φύτρωσαν κόκκινοι κορυδαλλοί,

καρδερίνες, καναρίνια, και μικροί άσπροι γλάροι

Κάθε πρωί τραγουδούν τις νότες γυμνές

και μετά τις κρεμάνε πάνω στα κλαδιά της λεμονιάς

που γέρνει πάνω στο περβάζι μου

Αυτές γεννάνε μέσα απ’ τα σπλάχνα τους

στρογγυλά κόκκινα γράμματα

και γαλάζια τραγούδια

Έχω λοιπόν στην αυλή μου

ένα δέντρο συμφωνία

που γέρνει της σκιά του

επάνω στα παραθυρόφυλλά μου

και μου τραγουδάει

νότες μικρές και ζουμερές

σαν λεμόνια

Δέντρα γίγαντες

Την αυγή

κοιμάμαι πάντα με μάτια ανοιχτά

Πάνω σε δέντρα γίγαντες

φτιαγμένα από πηλό

Και τινάζω στον αέρα τις άκρες τους

για να φύγει η πύρινη σκόνη

Τα γυμνά μου πόδια

τα τυλίγω πάντα

με φύλλα ξερά

Και ντύνομαι μονάχα

με κρύα ψεύτικα βράδια

και ώρες μισές

  

Κάθε στιγμή

απλώνω στα σύννεφα

κόκκινα γράμματα

και τα φουσκώνω με λέξεις κενές

Και όταν βρέχει

λιώνω κάτω από τον ήλιο

σα μικρή

χάρτινη ιστορία αγάπης