Ω ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ

Ω αγαπημένε μου

Πώς να σου γράψω για κείνο το υπέροχο σούρουπο

Την ώρα που η νύχτα ακουμπούσε πα στη θάλασσα

Ενώ εγώ αγνάντευα πάνω στο ξύλινο παγκάκι

Τη γιορτινή σου θλίψη  

Θέλω να σου χαρίσω ένα καράβι

Θέλω να να σου πω να ζεις με τα δελφίνια

Να ζωγραφίσω ένα χαμόγελο στα μάτια σου

Τη γιορτινή σου θλίψη

Να πάψω να αγναντεύω

Μαριάννα Γεωργοτά

ΕΚΕΙΝΟ

Εκείνο το μοναχικό δωμάτιο

Πίσω από τις ράγες , τα άδεια οικόπεδα

Το στόλισαν κίτρινα λαμπιόνια

Και φέγγει κάθε αυγή

Σαν άχαρο κουφάρι που φοράει τα γιορτινά του

Φυλάει τάχα τα εμπορεύματα

Καθώς περνούν επάνω στα γυμνά βαγόνια

Και τους περαστικούς

Σα σταματάνε πίσω από την άδεια μπάρα

Μαζί τους σταματά και ο χρόνος

Οι σκέψεις όχι

Εκείνες τρέχουνε επάνω στις πλατφόρμες

Ταχεία διαδρομή

Ψάχνουν να βρούνε ένα αστέρι

Εκείνο που φωτίζει ολόκερή τους τη ψυχή

Μαριάννα Γεωργοτά

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Σε βλέπω

Καθώς χύνεσαι σα μέλι ζεστό επάνω στο τραπέζι

Μαζί με τις λέξεις τα γράμματα τους ήχους

Δεκάδες ήχοι μπερδεμένοι μες τους τοίχους

Μέσα σε κύκλους κλειστούς σε ατέρμονες σκιές

Σε βλέπω

Μέσα σε κρίκους που δένουν ο ένας με το άλλον

Θαρρείς μπερδεύτηκαν μαζί μπερδεύτηκες και συ

Σε βλέπω

Και θέλω να σου πω

Άσε τους ήχους να γίνουν μουσική

Λύσε το γόρδιο δεσμό με κείνα που σε πνίγουν

Και γίνε ένα λουλούδι

Τα λουλούδια θέλω να σου πω να ξέρεις δε μιλούν

Και όλα γύρω τους είναι τραγούδι

Γι’ αυτό κάθε πρωί ανθίζουν επάνω στο περβάζι

Μαριάννα Γεωργοτά

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Πίσω από τους γερανούς

Στο λιμάνι

Μια ανάσα από τα σμήνη των πουλιών

Μια ανάσα από το πέταγμά τους

Δε μιλάω

Προτιμώ τις μικρές σιωπές

Και το ολοστρόγγυλα όνειρα

Με είπανε τοξότη

Και γω από την αυγή πετάω αέναα βέλη στον ορίζοντα

Διαγράφω μωβ λιλά γραμμές στον ουρανό

Και μικρές δόσεις από το θρόισμα τους

Στο λιμάνι

Πίσω από του γερανούς

Κρύβω μικρές σιωπές στη τσέπη

Εκεί διπλώνω χιλιάδες γράμματα και δεκάδες λέξεις

Μαριάννα Γεωργοτά

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι πελώριοι

Ανοιχτά φτερά

Γεμάτοι αρώματα

Μυρίζουν φρέσκο γάλα και ζεστό ψωμί

Ανοίγουν σα βεντάλια

Έχουν δόντια κατάλευκα

Και η ανάσα τους ακούγεται σα μουσικό κομμάτι

Όταν σου μιλάνε για τα όνειρα

Νομίζεις πως  χωράνε μες τη τσέπη σου

Παραφουσκώνεις από δαύτα

Θαρρείς πως τα πνευμόνια σου χορταίνουν οξυγόνο

Από κείνους σου αρκεί μονάχα μια λέξη

Υπάρχουν κάποια άνθρωποι τόσο μεγάλοι

Πόσο δύσκολο τους συναντάς

Και όταν τους βρεις

Πως  γίνονται πολύτιμοι

Μαριάννα Γεωργοτά

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΙΠΕ Η ΙΟΚΑΣΤΗ

-Την ιστορία μου την είπε η Ιοκάστη. Ένα βράδυ που τα μάτια της έτρεχαν ποτάμι.
-Είπε πως μέθυσε στην αγκαλιά του.  Εκείνος ήταν που τη μέθυσε.
-Κοιλοπονούσε λένε απ’ το πρωί.  Και γέννησε μεσάνυχτα.
-Αλήθεια, ποια είναι εκείνη με τα μαύρα μακριά μαλλιά που ανοίγει μια δερμάτινη βαλίτσα; Μιλάει για μια κλοπή. Είναι ξένη. Νέα και όμορφη.

- Είναι φίλη της Ιοκάστης.  Και κείνη.
-…Μάρμαρο η κοιλιά της. Της Ιοκάστης. Και ανάμεσα στα σκέλια της θαύματα από χέρια ελληνικά.

-Και μια γυναίκα με φωνή θαρρείς από τον παράδεισο; Απλώνει τα χέρια της ψηλά και τα ξανθά μαλλιά της.
-Παιδί της. Από τα πρώτα της παιδιά. Στον ίδιο τόπο αναστήθηκαν. Ξέρει και κείνη από παιδιά. Γι’ αυτό  θρηνεί. Και διεκδικεί.
-Εκείνος ήτανε λέει αριστοκράτης. Και φιλότεχνος. Τέχνη είναι ν’ αγαπάς, όχι να κλέβεις!
-Τ’ άρπαξε μέσα από τη κοιλιά σχεδόν της Ιοκάστης. Εκείνη κοιλοπόναγε. Δε μπόραγε να αντισταθεί.  Ήτανε μεθυσμένη. Το βράδυ τα μάτια της έσπασαν απ’ το κλάμα.
-Είχε μια τέχνη. Να δωροδοκεί. Εκείνος. Λέω πως και οι φύλακες δεν είχανε ψυχή. Ελληνική. Ή γενναία.
-Ξερίζωσε από τα σπλάχνα της ό,τι εκείνη είχε φτιάξει. Τα παιδιά πρέπει να γυρνούν στο τόπο τους. Ο ξεριζωμός πονάει.

-Λένε πως μετά τα πούλαγε όσο όσο. Τα  στοίβαζε σε υπόγεια.
-Η Ιοκάστη όμως άνοιξε καινούργιο σπιτικό. Κοντά στο λόφο. Το γέμισε φανούς. Έχει κάθε μέρα τις πόρτες ανοιχτές.
-Τώρα σε μιαν επαύλη στήθηκαν. Δεν τους ταιριάζει. Λείπει από μέσα τους η ψυχή. Το φως. Ο ήλιος ο δικός τους.  
-Η Ιοκάστη είναι αθάνατη;
-Αθάνατη γεννήθηκε από τη πρώτη μέρα.
-Λέει πως θα τα πάρει πίσω.
-Θαρρώ πως μ’ ένα ποίημα σίγουρα θα γυρίσουν.
-Και με ψυχή. Αν την ενώσουμε τη μια με την άλλη.
 -Ό,τι σου ξεριζώνουνε μένει ανοιχτή πληγή. Πονάει ώσπου να κλείσει.
-Θα κλείσει. Είναι χρέος μας. Για τη Ιοκάστη.  Και για μας. Για μένα και για σένα. Για όλους εμάς.

 
Μαριάννα Γεωργοτά

ΑΠΟΨΕ

Απόψε το δωμάτιο πλημμύρισε από το γέλιο σου

Το παράθυρο, το τζάμι, εκείνη η χαραμάδα που έμεινε ανοιχτή

Ο μικρός αέρας που στροβιλίζεται εδώ μέσα

λες και χορεύει

Που κάνει τη κουρτίνα να μοιάζει με ανοιχτά φτερά

μιας πεταλούδας γεμάτη χρώματα

Όλα γέμισαν με κείνο το γάργαρο ήχο σου

Το τραπέζι, το βάζο της κουζίνας

που  στέκεται επάνω στο τραπέζι

Με τις κίτρινες τουλίπες

που ξάφνου γίναν κατακόκκινες

Οι ψάθινες καρέκλες

 Τα φρούτα που ωρίμασαν και γλύκαναν σαν μέλι

Οι γλάστρες με το σγουρό βασιλικό

που ευωδίασαν  λες και είναι καλοκαίρι

Τα παχύφυτα που γέμισαν μωβ ανθάκια

Όλα πλημμύρισαν απ΄το γέλιο σου

αγαπημένε μου

Που όταν γελάς

 θαρρείς πως ολόκληρος ο κόσμος τραγουδά

και η ψυχή μου ολάκερη ανθίζει

Μαριάννα Γεωργοτά

ΗΘΕΛΑ

Ήθελα να σου δείξω τις γραμμές του ουρανού

Την αυγή, την ώρα που χαράζει η μέρα

Με τα σπασμένα σύννεφα και τα μωβ, λιλά χρώματα

Μα με ξεπέρασαν οι ρόδες

που κυλούσαν βίαια πάνω στην άσφαλτο

Και εκείνη σπασμένη γραμμή που έμεινε στη μέση

Ελπίζω να σε δω

Μια μέρα, πίσω από τα χρώματα

Με φόντο εκείνο το υπέροχο πρωινό

Μαριάννα Γεωργοτά

Όνειρο καλοκαιρινής νυκτός

Η Λεμονιά από μικρή μάζευε λεμονόκουπες. Στο κήπο της γιαγιάς της είχε μια λεμονιά που κάθε Άνοιξη γέμιζε με όμορφα λευκά ανθάκια. Που έφτανε μέχρι να ‘ρθει Σεπτέμβρης για να μεταμορφωθούν σε κατακίτρινα μυρωδάτα λεμόνια. Η γιαγιά της τα έκοβε τότε απλώνοντας τα χέρια της και γεμίζοντας τα μακριά της δάχτυλα με τους αγαπημένους της καρπούς. Που τους έφτιαχνε μαρμελάδα λεμόνι ή λεμονόπιτα ή δροσερή λεμονάδα για τη Σεπτεμβριάτικη κάψα. Η Λεμονιά θαρρείς από τη γιαγιά της πήρε την αγάπη της γι’ αυτό το ευλογημένο δέντρο με τους ευλογημένους καρπούς. Και το όνομα της της το ‘δωσε ο παππούς της μια μέρα, ένα χρονώ ήταν σχεδόν, όταν την βρήκε στην αυλόπορτα του σπιτιού να προσπαθεί να γευτεί ένα μεγάλο λεμόνι. Άλλοτε γλείφοντας το με τη μικρή γλωσσίτσα της και άλλοτε δαγκώνοντας το με δύναμη με τα μαλακά της ακόμη ούλα.

Τώρα η Λεμονιά, κορίτσι πια, μόνη στο κόσμο, χωρίς την αγαπημένη της γιαγιά ή το παππού της που τη μεγάλωσαν ως εδώ, πολλές φορές βρίσκει συντροφιά ακουμπώντας στο κορμό της λεμονιάς της, αγναντεύοντας τα αστέρια του καλοκαιρινού ουρανού. Η Λεμονιά ήξερε τι θα πει μοναξιά. Θαρρείς πως σα μαχαίρι της κάρφωσε τη καρδιά όταν ακόμη ήταν μωρό μιας μέρας. Την ώρα που η μάνα της έκλεινε τα μάτια της για πάντα. Την ώρα που οι γιατροί την παρέδιδαν με στοργή στη γιαγιά και στο παππού της. Που τη μεγάλωσαν με αγάπη, αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να αντικαταστήσουν στην καρδιά της την ανάγκη της μάνας. Τώρα πια τη συνήθισε τη μοναξιά η Λεμονιά.  

Εξάλλου δεν είχε μόνο τη λεμονιά στην αυλή της. Είχε και την Πελαγία. Ένα όμορφο πελαργό, που ερχόνταν κάθε Μάρτη στο χωριό για να βρει τη φωλιά του πάνω στη σκεπή της. Η Πελαγία προσγειώνονταν στη γη ακουμπώντας μαλακά τα μακριά της πόδια πάνω στην πλακόστρωτη αυλή της Λεμονιάς. Έκανε μικρούς κύκλους στο ίδιο σημείο μέχρι να την δει να την κοιτάζει με χαρά πίσω από το τζάμι. Μετά άνοιγε τα φτερά της και ανέβαινε στη σκεπή για να βρει τη φωλιά της και να την επισκευάσει. Πολλές φορές έπαιρνε τα κλαδιά που έτρεχε να της μαζέψει η Λεμονιά τυλιγμένη καλά στο κασκόλ που της είχε πλέξει η γιαγιά της. Της τα άφηνε πάντα στο ίδιο σημείο. Στις ρίζες του αγαπημένου της δέντρου. Άνθρωπος και πουλί είχαν κάνει μια μυστική συμφωνία εδώ και χρόνια. Να συναντιούνται κάθε χρόνο στο ίδιο σημείο για να φτιάξουν από την αρχή την ίδια φωλιά.

Η Λεμονία ήταν δασκάλα τώρα πια. Τα πρωινά πήγαινε στο σχολείο. Τα απογεύματα τα περνούσε σε ένα αυτοσχέδιο εργαστήρι, στην αποθήκη του σπιτιού της, κατασκευάζοντας τα έργα της. Βασικό υλικό της ήταν οι λεμονόκουπες. Εκείνη δεν έμαθε ποτέ να φτιάχνει μαρμελάδα λεμόνι όπως η γιαγιά της. Και ας επέμενε να της λέει συχνά τη συνταγή σα μυστική προσευχή. Είχε βρει όμως ένα μοναδικό τρόπο να δουλεύει με τις λεμονόκουπες και να φτιάχνει με αυτές μικρούς θησαυρούς. Τις ξέραινε, τις λείαινε, τις έψηνε ή τις σκάλιζε σα μικρά κίτρινα γλυπτά. Μετά τις ένωνε μ’ ένα δικό της τρόπο, φτιάχνοντας κίτρινα στεφάνια ή πίνακες ή άλλα, πολύτιμα για εκείνη, αντικείμενα.  Πολλές φορές έφτιαχνε ψηφιδωτά με παραστάσεις σε διαφορετικές αποχρώσεις του κίτρινου. Που μύριζαν αποξηραμένο φλοιό λεμονιού. Και σε ταξίδευαν σ’ ένα μαγικό κόσμο που μοσχομύριζε λεμόνι.

Η Λεμονία κρατούσε τα έργα της για δική της χρήση. Στόλιζε μ’ αυτά τις γωνιές του σπιτιού της, τους τοίχους του σαλονιού, την εξώπορτα, τα περβάζια. Ακόμη και τα βιβλία της τα γέμιζε με λεπτές αποξηραμένες φέτες λεμονιού που τις έχωνε ανάμεσα στις σελίδες για να θυμάται που είχε σταματήσει το διάβασμα της. Χάρη σ’ αυτό ανακάλυψε μια μέρα πως οι φέτες αυτές είναι το αγαπημένο γλύκισμα της Πελαγίας. Ένα μεσημέρι, καθώς διάβαζε ένα βιβλίο στην κουνιστή καρέκλα της αυλής, την πήρε μαλακά και γλυκά ο ύπνος. Λίγο πριν προλάβει να κλείσει το βιβλίο της βάζοντας ανάμεσα στις σελίδες του μια αποξηραμένη φέτα λεμόνι. Τότε η Πελαγία, μ’ ένα ελαφρύ φτερούγισμα, έσκυψε πάνω της, αρπάζοντας με το μακρύ ράμφος της την φέτα λεμονιού. Η Λεμονιά ξύπνησε, ακούγοντας το θρόισμα του αγέρα γύρω της, καθώς η Πελαγία άπλωνε τα μεγάλα φτερά της για να πετάξει σκιάζοντας τη. Από τότε της άφηνε ξερές φέτες λεμονιού πάνω στα πέτρινα παρτέρια των δέντρων της. Τις γιορτές τις πασπάλιζε πάντα με ζάχαρη. «Σήμερα είναι γιορτή» της φώναζε καθώς την έβλεπε να πετά στη φωλιά της και η Πελαγία θαρρείς και ήξερε πια πως κάτι αλλιώτικο σημαίνει η μέρα εκείνη.

Η Λεμονιά μεγάλωνε μαζί με τη λεμονιά που είχε στην αυλή της. Τα χρόνια που πέρασαν τις έφεραν πολλές χαρές και λύπες. Όπως συμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων. Μια μέρα έγινε γυναίκα, την άλλη έγινε μαμά. Έφερε στον κόσμο τρία παιδιά. Και εκείνα θαρρείς, για ένα περίεργο λόγο, μύριζαν φρέσκο στυμμένο λεμόνι. Όλα αυτά τα χρόνια, κάθε Μάρτη, η Λεμονιά, ό,τι και αν έκανε τ’ άφηνε, και περίμενε πίσω από το τζάμι την Πελαγία να γυρίσει. Η Πελαγία πάντα έφευγε και πάντα γυρνούσε. Τώρα την είχαν μάθει και τα παιδιά της Λεμονιάς. Ξέραιναν για ‘κείνη φέτες λεμονιού και τα τις άφηναν στα παρτέρια της μαμάς τους για να τα βρει εκείνη.

Με τα χρόνια η Λεμονιά άλλαξε. Το χρώμα το μαλλιών της, οι γραμμές στο πρόσωπο της. Το ίδιο και η Πελαγία. Μήπως και τα πουλιά δεν γεμίζουν με γραμμές καθώς τα χρόνια περνάνε; Μήπως το χρώμα τους δε ξεθωριάζει και κείνο όπως το χρώμα των ανθρώπων; Μα και η λεμονιά στην αυλή άλλαξε όψη. Και ‘κείνη θαρρείς και γέρασε. Φόρτωσε τόσες φορές τα κλαδιά της με ολόλευκα άνθη και άλλες τόσες με κατακίτρινους καρπούς. Όλες τις εποχές μοίραζε τους χυμούς της σε ανθρώπους και πουλιά χωρίς τσιγκουνιά. Και οι λεμονόκουπες της είχαν στολίσει στα σπίτια τις γωνιές από τρεις γενιές. Έγειραν τα κλαδιά της. Γέμισαν ρωγμές. Και οι καρποί της λιγόστεψαν. Θαρρείς να μη ντροπιάσουν τη Λεμονιά. Που τώρα πια με τα κουρασμένα της χέρια σκάλιζε πια πιο λίγες λεμονόκουπες.

Ώσπου ήρθε εκείνος ο βροχερός Μάρτης. Που οι μέρες πίσω από το τζάμι κυλούσαν αργά. Που η Λεμονιά, με τα άσπρα της μαλλιά, περίμενε υπομονετικά. Και ας της έλεγε κάτι μέσα της πως η Πελαγία είχε ήδη αντέξει πολύ. Μετά το Μάρτη, ήρθε ο Απρίλης. Και έπειτα, ο Μάης και ο Ιούνης, Ώσπου ήρθε και ο Αύγουστος. Που η γιαγιά Λεμονιά κάθισε στη κουνιστή της πολυθρόνα για να διαβάσει το βιβλίο του καλοκαιριού. Εκείνο που μύριζε ξερές φέτες λεμόνι. Το αγαπημένο γλύκισμα της Πελαγίας.

Εκείνον τον Αύγουστο η γιαγιά Λεμονιά έμεινε στη κουνιστή της πολυθρόνα μέχρι το βράδυ. Ώσπου τη πήρε γλυκά ο ύπνος. Και εκεί, είδε ένα καλοκαιρινό όνειρο. Είδε πως ο αγέρας θρόισε και πάλι. Καθώς η Πελαγία, με μια λεπτή φέτα λεμόνι στο ράμφος της, άνοιγε τα φτερά της για να πετάξει στη φωλιά της. «Όνειρο καλοκαιρινής νυχτός» σκέφτηκε τότε η Λεμονιά και κοιμήθηκε για πάντα…

μαριάννα γεωργοτά

ΘΑ ΒΡΩ ΜΙΑ ΗΡΕΜΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Θα βρω μια ήρεμη θάλασσα

Θα μοιάζει με γαλάζιο λιβάδι που φυτρώνουν  παπαρούνες και στάχυα

Θα θερίσω ένα μπουκέτο γεμάτη αγκαλιά

Θα κλείσω τα χέρια σα μαγιάτικο στεφάνι

Θα γεμίσω το βάζο με δεκάδες από δαύτα

Θα είναι θέρος και ας είναι Αύγουστος

Το καλοκαίρι θα αρχίζει με τη γιορτή τη Παναγιάς

Θα τελειώνει με τη πιο μεγάλη πανσέληνο

Θα είναι λίγο μα θα ναι ολόκληρο, γεμάτο

Θα ζυμώσω με στάχυα

Θα φτιάξω κόκκινο γλυκό ψωμί

Θα αλωνίσω

Θα ζέψω μια όμορφη αντιλόπη

Θα σπείρω σε ακρογιαλιά απόμερη

Θα ανοίξω σα βεντάλια ανοιχτή

Ο Αύγουστος είναι ο αγαπημένος μου μήνας

μαριάννα γεωργοτά

Η ΠΕΛΑΓΙΑ

Η Πελαγία γαντζώθηκε με τα πόδια της πάνω στο γερανό

Έμοιαζε περισσότερο με εκκρεμές παρά με πουλί

Καθώς αυτοί οι σιδερένιοι λεπτοί γίγαντες κουνιούνταν πέρα δώθε

Αυτή τη φορά θα έφτανε

Θα άνοιγε τα φτερά της και θα το κλεινε ολάκερο μέσα στην αγκαλιά της

Φτάνει πια τόσα βράδια που σάστιζε ατενίζοντάς το από τα κλαδιά της Λεμονιάς

Η Πελαγία εδώ πάνω ένιωθε πιο δυνατή

Θαρρείς και το πέταγμα της ήταν αλλιώτικο.  Ατσαλένιο.

Σαν νύχτωσε για τα καλά έκοψε τον αγέρα στα δύο

Η σκιά της ενώθηκε με τους γίγαντες και τρεμόπαιζε πάνω στη σκιά της θάλασσας

Μια μεγάλη παλίρροια κατέκλυσε τον ολοφώτιστο ορίζοντα

Και τότε η ελευθερία της ενώθηκε με το φως του μεγάλου φεγγαριού

Και το φως του φεγγαριού ενώθηκε με το υπέρτατο σύμπαν

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο ψιθύρισε η Πελαγία στο αυτί της Λεμονιάς

Και τότε όλα άλλαξαν για πάντα

μαριάννα γεωργοτά

ΠΑΡΑΞΕΝΟ

Παράξενο πως μια φέτα πορτοκάλι

μπορεί να μεταμορφωθεί σε ολοστρόγγυλη σφαίρα

Απτή και αέναη

Μακρινή και τόσο κοντινή

Άπιαστη και όμως γεμάτη μες τη χούφτα μου

Στους πρόποδες της πιο όμορφης μέρας του Αυγούστου

μαριάννα γεωργοτά

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Στο  δρόμο με τους γερανούς

μπερδεύονται κτήρια χτισμένα με τούβλο

ξεφτισμένα σα λέξεις από το παρελθόν

Και ανάμεσα τους η θάλασσα

με  πλοία που ξεφορτώνουν αδυσώπητα

κάτω από τον ίδιο σκοπό

Θαρρώ πως ξεθωρισμένοι τοίχοι

ρέουν σα γλυκό κόκκινο κρασί μέσα στις φλέβες μου

μετουσιώνοντας το αλαργινό μου παρελθόν

σε τούτο το παρόν

Πίσω από κείνο το μεγάλο γυάλινο παράθυρο

Που σκιάζεται από το ψηλό βασιλικό

Και τη μορφή μου

Σα στέκομαι τα πρωινά και ατενίζω

Τον παράξενα όμορφο χορό τους

μαριάννα γεωργοτά

ΘΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΣΩ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ

Θα σου χαρίσω μια αγκαλιά

Με πέτρες της ακρογιαλιάς

Για να ακούς του ήχους τους θαλασσινούς

Όταν τις κλείνεις μες τη χούφτα σου

Θα σου χαρίσω λέξεις και λόγια ανείπωτα

Που χάραξα για σένα

Και  βλέματα, νοήματα, εικόνες, ήχους

Άηχες λέξεις, σμιλευμένες με πολύτιμη σιωπή

Λέξεις της αυγής με χρώματα μαβιά

Αθώες,ολόλευκες και μαλακές

Θαρρώ πως σου χρωστάω

Ήτανε μια μέρα βροχερή, θλιμμένη

Που εσύ περίμενες

Θυμάσαι;

μαριάννα γεωργοτά

ΣΤ ΑΛΗΘΕΙΑ

Στα αλήθεια

Δεν υπήρξα αντιλόπη

Μήτε γνωστή της Πηνελόπης

Δεν ύφανα πότε μου αργαλείο

Ποτέ δε στάθηκα στη μέση της στέπας να ανασάνω

Υπήρξα λίγη

Ίσως μισή

Κρύφτηκα πίσω από τις λέξεις

Αυτές που γνώριζα καλά

Εκείνες που αγαπούσα

Φορούσα μάσκα

Τη μάσκα του δρόμου, της φυγής

Με αυτή βαδιζα δεκάδες δρασκελιές μες στο σκοτάδι

Έφυγα

Και σ’ άφησα μονάχο

Δε ξέρω πάλι αν σε βρω

Ίσως

‘Ισως σε πρόδωσα πολύ

Και συ δεν άφησες σημάδια

‘Ισως να φέρθηκα όπως πρέπει

Και γέμισα σημάδια

Αυτό είμαι

Αυτό υπήρξα

Δεν αλλάζω

μαριάννα γεωργοτά/Αυγουστος 2018

ΑΛΛΟΤΙΝΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

Αλλοτινό γαλάζιο

Μονάχα δέντρα απολιθώματα

Και σπίτια με τοίχους μισούς

Χτισμένους πέτρα πέτρα με δάκρυα αναπάντεχα

Στο δρόμο για τη θάλασσα

Σε κείνη την απόκρημνη πληγή

Στην έξοδο

Που σκόνταφταν οι βάρκες

Μαζί και οι άνθρωποι

Και ας πιαστήκαν χέρι χέρι

Και ας γίνανε μια αγκαλιά

Εκείνη έγινε κλοιός

Και έπειτα

Σα μοίρα, σα χέρι θεού, σα χέρι ανθρώπου

Τους ένωσε για πάντα

Απόψε  το φεγγάρι φέγγει κατακόκκινο

Θαρρείς κι ανέπνευσε τη φλόγα

Θαρρείς για τους προστατέψει 

Απ' άλλο κακό

Τάχα μην ξαναμείνουνε μονάχοι

Στη μοίρα, στο έλεος του θεού, στα χέρια των ανθρώπων

ΛΟΙΠΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ

Λοιπόν αγαπημένε μου

Θαρρώ πως κρύβεσαι πίσω από τις λέξεις

Ανεπαίσθητη αλλαγή, δε νομίζεις;

Πάντα κρυβόσουνα πίσω από κάτι

Σήμερα όμως, κρυμμένος  πίσω από κείνο τον αδιόρατο τοίχο,

φάνηκες μπροστά μου ξαφνικά

-είχα εκατομμύρια χρόνια να σε δω-

καλυμμένος πίσω από μια συστάδα λέξεις

σμιλευμένα φωνήεντα και χαραγμένα ερωτηματικά

Σπαρακτικό για κάποιον που αγαπάει  ετούτα τα σημάδια

Σπαρακτικό για κάποιον που αγαπάει τα ολοστρόγγυλα γράμματα

Δεν είναι εύκολο να σε συναντώ

Τις πιο πολλές φορές καλπάζω σα πληγωμένο ελάφι

Για να μη σε συναντήσω

-Κρύβομαι πίσω από απολιθωμένα μαμούθ 

και παλαιολιθικά κοχύλια κολλημένα στα βράχια-

Κι όμως

Εσύ

Αλλάζεις δεκάδες μορφές

Και έρχεσαι

Πως μπορώ άραγε να μη σε συναντώ;

Πως μπορώ άραγε να σου πω

Πως θέλω να σε συναντώ

Ολόκληρο και αληθινό

Πως έτσι μόνο μπορώ να μεταμορφωθώ

Από αρχαία  χρυσαλλίδα -με εύθραυστα φτερά-

σε σύγχρονη αντιλόπη

ΘΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Θα ζωγραφίζω τους ήχους των πουλιών

σε μια κορδέλα

Που θα τυλίγω στα μαλλιά

μαζί με χρώματα

Γαλαζοπράσινο, ολοκάθαρο γαλάζιο

και λευκό

Θα τραγουδώ δίπλα στα βότσαλα

την ώρα που το φεγγάρι του Αυγούστου

θα βουλιάζει μέσα στο νερό

Θα ξυπνώ με τα τζιτζίκια

Θα κοιμάμαι την ώρα που τραγουδούν οι γρύλοι

Τραγούδι ερωτικό

Αγκαλιά με μια φέτα μισοφέγγαρο

Και θα σε περιμένω

Θα περιμένω ώσπου να'ρθεις

Ώσπου μια μέρα ν' ανθίσουνε και σένα τα κλαδιά σου

ΑΝ ΕΙΧΑ ΧΕΡΙΑ

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα ζωγράφιζα ένα σπίτι να κολυμπάει μες τη θάλασσα

Θα στόλιζα το βάζο με κοχύλια του βυθού

Και στο τραπέζι θα έστρωνα μονάχα το γαλάζιο της

Θα σε περίμενα

Θα φεύγαμε μαζί

Εκεί που χτίζαμε τα όνειρα μας κάθε βράδυ

Κάτω από τα μισοφέγγαρα

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Σε αυτό το υπέρτατο σύμπαν

που υπερτερεί το αέναο, το άπλετο, το άπειρο

λέω πως υπάρχω

Κι όμως, τίποτα δεν το βεβαιώνει

μόνο μικρά σήματα

και εκείνη η ανεξήγητη αύρα που αφήνω πίσω μου

Σημάδι καλπασμού στη μέση της ερήμου

Σε αυτό το υπέρτατο σύμπαν

ενός αλλιώτικου πλανήτη

που αναπνέει πάνω σε πέντε γραμμές

όλα είναι διαφορετικά

Και τίποτα δεν είναι ίδιο

Με την αλήθεια

Που είναι απτή

και απλώνεται γύρω μας γλυκά και απλόχερα

Και μας κυκλώνει

ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ

-Σήμερα μικρέ μου πρίγκιπα…

-…Μεγάλωσα πια, είμαι ένα μεγάλος πρίγκιπας, αιώνιος

-Για μένα θα είσαι πάντα ο μικρός πρίγκιπας με το λουλούδι

Που κοιμήθηκε εκατομμύρια νύχτες

Που χαμογέλασε εκατομμύρια φορές πάνω στ’ αστέρια

Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία

Είναι η ιστορία της γης

Θυμάσαι εκείνο τον πλανήτη;

Μια μεγάλη καλοκαιρινή νύχτα ξύπνησε με νεφέλες

Και μπόρες

Δυνατές αστραπές και μικρές καταιγίδες

Βρεγμένη από τη κορυφή μέχρι τα νύχια

Και οι μέρες άλλαξαν

Έγιναν χειμωνιάτικες, σύντομες, αλαφιασμένες

Κρύφτηκαν κάτω από ένα πέπλο

-Και η θάλασσα;

-Η θάλασσα έγινε μικρή

Και γκρίζα

Και μετά έγινε σκαλί

Ένα σκαλί για να ανταμώνει με τον γκρίζο ουρανό

Ενώθηκε το σύμπαν

-Ε τότε εγώ, σα γνήσιος μικρός πρίγκιπας, θα πάρω μια κλωστή

Και θα τραβήξω μια γραμμή πίσω από το φινιστρίνι

Και θα σταθώ επάνω στη γραμμή με τα χέρια ανοιχτά

Πρώτα θα σπρώξω προς τη θάλασσα

Και έπειτα θα σπρώξω προς τον ουρανό

Και θα τα διαχωρίσω

Η θάλασσα θα γίνει πάλι θάλασσα

Γαλάζια

Και ο ουρανός θα γίνει πάλι ουρανός

Γαλάζιος. Ανοιχτός. Και πεντακάθαρος

Έπειτα θα ρθει το καλοκαίρι

Οι μπόρες θα κοπάσουνε

Και το λουλούδι μου, θα γέρνει προς τον ήλιο

Εκείνος θα ναι ολοφώτιστος

Και η γη, εκείνος ο πλανήτης, θα αρχίσει να γελάει...

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ

Υπάρχει μια λέξη ολόκληρη, γεμάτη

Μετά υπάρχουν λέξεις μισές

Λέξεις μικρές και σκοτεινές

Φιγούρες από λέξεις

Κουστούμια και διαγράμματα από δαύτες

Έπειτα υπάρχουν λέξεις γεμάτες χρώματα, ολόκληρη παλέτα

Μικρά διαμάντια από λέξεις

Ζουμπούλια και βασιλικοί που ανθίζουν μες στο στόμα

Υπάρχουν και λέξεις σκιές

Μικρές κραυγές

Ή  λέξεις ζεστές, γλυκές και μαλακές

Λέξεις μυρωδάτες

Λέξεις φτιαγμένες από βούτυρο ή μέλι

ή ροδόσταμο

Και μετά λέξεις σκληρές που κόβουν σα ξυράφι

Λέξεις που σφίγγουν

Στη ζώνη η τελευταία τρύπα

Ύστερα υπάρχουν λέξεις  που μοιάζουν με μπαλαρίνες

Με κύκνους ή με λίμνες

Πολλές μοιάζουν με τη θάλασσα

Άλλες ασπρίζουν από αλμύρα

Μπουνάτσα ή φουρτούνα

Λέξεις αλαφιασμένες και άλλες ήρεμες

Άλλες ολοφώτιστες και κάποιες μαύρο σκοτάδι

Λέξεις ολόκληρος μπαξές

Και λέξεις που φοβούνται

Λέξεις που δίνονται απλόχερα

Και άλλες που τσιγκουνεύονται

Λέξεις θαμπές και άλλες ολόλαμπρες και φωτεινές

Άπειρες λέξεις

Υπάρχουν κι άλλες

Απ΄όλες  διαλέγω την ολόκληρη

Αυτή κρατώ στη χούφτα μου, γεμάτη

Και στη χαρίζω

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

Υπάρχει ένας δρόμος με πεταλούδες

Πάνω από τo ποτάμι

Υπάρχει και ένας δρόμος με μικρούς δράκους

Που κοιμούνται εκατομμύρια χρόνια μέσα στη κοιλιά του βουνού

Στέκονται ακίνητοι

Είναι φτιαγμένοι από δισεκατομμύρια σταγόνες

Λένε πως κάποτε αυτές ήταν τα δάκρυα των ανθρώπων

Κάποιοι βουλιάζουν μέσα στη ψιλή άμμο

Άλλοι πάλι ίσα που ακουμπούν στη στάθμη του ποταμού

Αισθάνομαι δέος καθώς βλέπω αυτούς τους ογκόλιθους

Να κουβαλάνε στη ράχη τους αναρίθητο πόνο

Και να στέκονται αγέρωχοι πάνω σ’ αυτές τις αιώνιες πέτρες

Όταν μισοκλείνω τα μάτια θαρρώ πως ετοιμάζονται να βαδίσουν

Με μια τεράστια δρασκελιά

Θαρρείς για να δραπετεύσουν

Και να ανοίξουν τα φτερά τους

Σαν τις μικρές πεταλούδες που πετάνε πάνω από το ξυλόδρομο

Κάνοντας τις σταγόνες τους δυνατή βροχή

Μουσκεύοντας τη ράχη των ανθρώπων

ή τις μυτερές άκρες των ματιών τους

Αρχίζοντας το ίδιο αέναο κύκλο από την αρχή…

ΤΑ ΜΑΘΕΣ ΛΕΜΟΝΙΑ

-Τα μαθες Λεμονιά;

-Θαρρώ πως όχι Πελαγία.

-Για τα πουλιά Λεμονιά…Για τα δυο μικρά χελιδόνια.

-Τι απόγιναν στ’ αλήθεια; Ακόμη θυμάμαι το κλάμα τους σε εκείνη τη μισογκρεμισμένη φωλιά κάτω από το περβάζι. Το παιδικό κλαψούρισμα τους. Και έπειτα εκείνο το μαλακό κρότο κάτω από το χλωμό ήλιο. Έλεγα μέσα μου πως αν δεν είχα μονάχα κλαδιά…αν είχα χέρια….

-…Θα άπλωνες τη χούφτα σου και θα τα έβαζες μέσα Λεμονιά. Ποιος δε θα άπλωνε τα χέρια σε δυο ορφανά; Ήρθε όμως εκείνος.

-Πελαργός Πελαγία;

-Άνθρωπος. Τα έβαλε μες στα μεγάλα του δάχτυλα. Και τα  έκλεισε μαλακά. Τους έφτιαξε μια καινούργια φωλιά. Περιποιήθηκε τις σπασμένες τους φτερούγες.

-Αν είχα χέρια….Αν δεν είχα κλαδιά…

 -Εκείνος είχε. Και καρδιά είχε Λεμονιά. Αν ήσουνα χτες. Αν έβλεπες και εσύ. Αν είχες πόδια ή φτερά να ‘ρχόσουνα σε κείνο το πάρκο.

-Οι ρίζες μου είναι εδώ Πελαγία. Το ξέρεις.

-Να βλεπες πως άνοιξε τρυφερά τις μεγάλες του παλάμες. Πως άπλωσε διστακτικά τα χέρια του στον ορίζοντα. Πως τα χάιδεψε για τελευταία και απέραντη φορά στην πλάτη με τους ομόκεντρους κύκλους των δαχτύλων του. Και εκείνα πέταξαν για πρώτη φορά. Στη αρχή δειλά. Και μετά χάθηκαν σαν μια μικρή μαύρη κουκίδα στο απέραντο γαλάζιο.

-Θα ξανάρθουν;

-Θα ξανάρθουν Λεμονιά. Τα χελιδόνια πάντα ξανάρχονται. Για να μας θυμίζουν το πρώτο πέταγμά τους.

ΑΓΑΠΗ

Πελαγία: Αλήθεια Λεμονιά, ποτέ μου δε σε ρώτησα. Τι είναι η αγάπη;

Λεμονιά: Η αγάπη είναι ολόκληρο το σύμπαν μέσα σε μια γροθιά

Είναι μια γλυκιά ζεστασιά που σου χαϊδεύει την καρδιά

Την ώρα που ακούς πιο γρήγορους τους χτύπους της

Αγάπη είναι κάτι ολόκληρο, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς τελείες

Κάτι που ριζώνει μέσα σου και όμως δε σε βαραίνει

Κυλάει στις φλέβες σου ανάλαφρο, σα καλοκαιρινό αεράκι

Η αγάπη Πελαγία δεν τεμαχίζεται, δεν λιγοστεύει, δε σε γελά

Υπόσχεται, δεν αθετεί, δε σου γυρνάει τη πλάτη

Η αγάπη σε κοιτά στα μάτια

Και τότε τα μάτια σου λάμπουνε σα δυο αστέρια του ουρανού

Πελαγία: Αυτό είναι αγάπη Λεμονιά;

Λεμονιά: Έτσι θαρρώ, τόσο λίγο που ταξίδεψα…

Ρίζωσα εδώ, και όμως, ετούτο θαρρώ πως είναι η αγάπη…

ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Μια μέρα θα ξυπνήσω και πάλι αντιλόπη

Θα τρέχω ανάμεσα σε αμμόλοφους

Και θα μιλάω με τη σιωπή

Θα ακούω το θρόισμα του αγέρα

Θα βλέπω μόνο περιμετρικά

Θα προσπερνώ ευθείες γραμμές και σκέψεις

Αυτές τις απεχθάντονται τα άγρια ζώα

Δε θα 'χω έναρθρη φωνή, ούτε θα γράφω

Μια αντιλόπη δεν έχει δάχτυλα

Μια αντιλόπη αφήνει μόνο την αύρα πίσω της

Και κάποια στιγμή χάνεται και αυτή

Στα βάθη της ερήμου

ΙΣΩΣ

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να ανασαίνω μικρές αναπνοές την ώρα που κοιμάσαι

Μη σε ξυπνήσω

Να ξαπλώνω στον ουρανό τα αστέρια ένα ένα

Να ζωγραφίζω όνειρα πάνω σ’ αυτά

Να κάνω το φεγγάρι μικρό - μια φέτα πορτοκάλι

και τη βραδιά γλυκιά και ήσυχη

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να σε κοιτώ μονάχα την ώρα που κοιμάσαι

Να χάνομαι μαζί σου μες στη σκέψη σου

Να γίνομαι άυλη και διάφανη, ίση με σένα

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να σε έπαιρνα από τα χέρι και να σου λεγα

πως ο ωκεανός είναι το σπίτι μας

και τα λουλούδια του βυθού ολόκληρη η αυλή μας

ΟΙ ΤΟΥΛΙΠΕΣ

Οι  τουλίπες ξεθώριασαν κάτω από το ήλιο του Απρίλη.

Στο λέω γιατί ρωτάς.

Καθώς  χτυπάνε τα ντουφέκια πάνω στις πληγωμένες καλαμιές  φοβάμαι.

Μη σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι μπροεί να σε πληγώνει περισσότερο.

Οι τουλίπες ή οι τα άδεια φυσίγγια που γεμίζουν το αυλάκι.

Ό,τι ξεθωριάζει πληγώνει.

Και ο κρότος πληγώνει.

Όταν διαπερνά με βία το σκοτάδι.

Υπόσχομαι πως θα σου φέρω καινούργιες τουλίπες.

Με έντονα χρώματα.

Κόκκινο. Κίτρινο. Πορτοκαλί

Υπόσχομαι να αδειάσω εκείνη τη ζώνη στη μέση

που τροφοδοτεί το κρότο.

Του χρόνοου οι καλαμιές θα στέκονται αγέρωχες.

Μονάχα θα θροίζουν στο Απριλιάτικο αεράκι.

Η ΠΕΛΑΓΙΑ ΓΥΡΙΣΕ

Η Πελαγία γύρισε

Πάνω στο λόφο, στο ξωκλήσι της Κυράς ανάβει τάματα

Μαζί της η σκιά μιας  ξερακιανής γυναίκας που όμως  φεύγει μακριά

Με το μαντήλι δεμένο σφιχτά στο λαιμό

Μάνα κάποτε

***

Οι  τουλίπες ξεθώριασαν κάτω από το ήλιο του Απρίλη

Στο λέω γιατί ρωτάς

Καθώς  χτυπάνε τα ντουφέκια πάνω στις πληγωμένες καλαμιές  φοβάμαι

Μη σε πληγώσουν

***

Κορίτσι κάποτε

Γυναίκα τώρα

Μέσα της πουλί

Πελαργός μπορεί

Μπορεί και να τη λένε Πελαγία

***

Πάνω από τα δέκα σκαλιά ολόκληρος ο τόπος που μεγάλωσε

Ποτέ της δε σκέφτηκε να τονε δει από ψηλά

Τώρα ανοίγει τα φτερά της

Και τον  θωρεί ολόκληρο. Γεμάτο. Καταπράσινο.

Μοιάζει με θάλασσα

Παίρνει βαθιά αναπνοή

ΣΥΝΗΘΩΣ ΔΕ ΡΩΤΩ

Συνήθως δε ρωτώ

Κοιτάω μόνο πίσω από το τζάμι

Και οι λέξεις ανοίγουν μες τη χούφτα μου

Σα κυκλάμινα που ανθίζουν μέσα στο χειμώνα

Τα λουλούδια κρατάνε μυστικά

Άραγε στο χω πει;

Μα όταν ανθίζουν τα σκορπίζουν

Στον ορίζοντα, στους μικρούς αιθέρες

Σε κείνο το  αεράκι

Που κάνει μικρούς κύκλους πίσω από το τζάμι

ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΠΩΣ ΓΡΑΦΩ

Με ρωτάς πως γράφω

Γράφω  με τη μουσική, τ’αστέρια

Με τα σύννεφα που  χορεύουν μέσα στην αυγή

Γράφω με τα χρώματα τ’ουρανού

Την ώρα που χαράζει η μέρα

Μωβ, σκούρο μπλε, πορτοκαλί, λευκό

Γράφω την ώρα που τα πουλιά σκορπάνε στις γραμμές

Την ώρα που χάνονται

Που χαιρετάνε τ’ άλλα πουλιά και ταξιδεύουν

Την ώρα που εκείνο το σπουργίτι γίνεται μια  κουκίδα

Και κολλάει πάνω στην Ανατολή

Την ώρα που κυλάω πάνω στην άσφαλτο

Εκείνη την ώρα γράφω

Άπειρες σκέψεις, χίλιες εικόνες

Και χρώματα

Και έπειτα νότες, που τραγουδάνε πάνω στις κλωστές

Στις κολόνες τις ΔΕΗ, στα σήματα του δρόμου

Παράξενο να γράφεις πάνω στους αιθέρες

Παράξενο να ζωγραφίζεις λέξεις με μακριές ουρές

πάνω στο θρόισμα των φύλλων

Κάθε πρωί

Και κάθε πρωί να τρέχεις να βρεις ένακομμάτι χαρτί

Για να χαθεί και αυτό κάποια στιγμή στα βάθη των ωκεανών

Και αύριο ποιος ξέρει…

ΤΗ ΛΕΝΕ ΙΟΚΑΣΤΗ

Τη λένε Ιοκάστη
Και ας γεννοβολά παιδιά από τα δεκαεννιά της χρόνια
Ξυπνάει την αυγή
Αφήνει τα μαλακά αυγά της στη φωλιά
Δίπλα στη θάλασσα
Στο στρογγυλό τραπέζι δε μιλά
Απλώνει μόνο την ποδιά της
Εκείνο το χρησμό ποτέ δεν τον χρειάστηκε
Μόνη της έμαθε να μη μιλά
Μόνη της έμαθε τα βράδια να γίνεται Αντιγόνη