Η ΠΕΛΑΓΙΑ

Η Πελαγία γαντζώθηκε με τα πόδια της πάνω στο γερανό

Έμοιαζε περισσότερο με εκκρεμές παρά με πουλί

Καθώς αυτοί οι σιδερένιοι λεπτοί γίγαντες κουνιούνταν πέρα δώθε

Αυτή τη φορά θα έφτανε

Θα άνοιγε τα φτερά της και θα το κλεινε ολάκερο μέσα στην αγκαλιά της

Φτάνει πια τόσα βράδια που σάστιζε ατενίζοντάς το από τα κλαδιά της Λεμονιάς

Η Πελαγία εδώ πάνω ένιωθε πιο δυνατή

Θαρρείς και το πέταγμα της ήταν αλλιώτικο.  Ατσαλένιο.

Σαν νύχτωσε για τα καλά έκοψε τον αγέρα στα δύο

Η σκιά της ενώθηκε με τους γίγαντες και τρεμόπαιζε πάνω στη σκιά της θάλασσας

Μια μεγάλη παλίρροια κατέκλυσε τον ολοφώτιστο ορίζοντα

Και τότε η ελευθερία της ενώθηκε με το φως του μεγάλου φεγγαριού

Και το φως του φεγγαριού ενώθηκε με το υπέρτατο σύμπαν

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο ψιθύρισε η Πελαγία στο αυτί της Λεμονιάς

Και τότε όλα άλλαξαν για πάντα

μαριάννα γεωργοτά

ΠΑΡΑΞΕΝΟ

Παράξενο πως μια φέτα πορτοκάλι

μπορεί να μεταμορφωθεί σε ολοστρόγγυλη σφαίρα

Απτή και αέναη

Μακρινή και τόσο κοντινή

Άπιαστη και όμως γεμάτη μες τη χούφτα μου

Στους πρόποδες της πιο όμορφης μέρας του Αυγούστου

μαριάννα γεωργοτά

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Στο  δρόμο με τους γερανούς

μπερδεύονται κτήρια χτισμένα με τούβλο

ξεφτισμένα σα λέξεις από το παρελθόν

Και ανάμεσα τους η θάλασσα

με  πλοία που ξεφορτώνουν αδυσώπητα

κάτω από τον ίδιο σκοπό

Θαρρώ πως ξεθωρισμένοι τοίχοι

ρέουν σα γλυκό κόκκινο κρασί μέσα στις φλέβες μου

μετουσιώνοντας το αλαργινό μου παρελθόν

σε τούτο το παρόν

Πίσω από κείνο το μεγάλο γυάλινο παράθυρο

Που σκιάζεται από το ψηλό βασιλικό

Και τη μορφή μου

Σα στέκομαι τα πρωινά και ατενίζω

Τον παράξενα όμορφο χορό τους

μαριάννα γεωργοτά

ΘΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΣΩ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ

Θα σου χαρίσω μια αγκαλιά

Με πέτρες της ακρογιαλιάς

Για να ακούς του ήχους τους θαλασσινούς

Όταν τις κλείνεις μες τη χούφτα σου

Θα σου χαρίσω λέξεις και λόγια ανείπωτα

Που χάραξα για σένα

Και  βλέματα, νοήματα, εικόνες, ήχους

Άηχες λέξεις, σμιλευμένες με πολύτιμη σιωπή

Λέξεις της αυγής με χρώματα μαβιά

Αθώες,ολόλευκες και μαλακές

Θαρρώ πως σου χρωστάω

Ήτανε μια μέρα βροχερή, θλιμμένη

Που εσύ περίμενες

Θυμάσαι;

μαριάννα γεωργοτά

ΣΤ ΑΛΗΘΕΙΑ

Στα αλήθεια

Δεν υπήρξα αντιλόπη

Μήτε γνωστή της Πηνελόπης

Δεν ύφανα πότε μου αργαλείο

Ποτέ δε στάθηκα στη μέση της στέπας να ανασάνω

Υπήρξα λίγη

Ίσως μισή

Κρύφτηκα πίσω από τις λέξεις

Αυτές που γνώριζα καλά

Εκείνες που αγαπούσα

Φορούσα μάσκα

Τη μάσκα του δρόμου, της φυγής

Με αυτή βαδιζα δεκάδες δρασκελιές μες στο σκοτάδι

Έφυγα

Και σ’ άφησα μονάχο

Δε ξέρω πάλι αν σε βρω

Ίσως

‘Ισως σε πρόδωσα πολύ

Και συ δεν άφησες σημάδια

‘Ισως να φέρθηκα όπως πρέπει

Και γέμισα σημάδια

Αυτό είμαι

Αυτό υπήρξα

Δεν αλλάζω

μαριάννα γεωργοτά/Αυγουστος 2018