ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι πελώριοι

Ανοιχτά φτερά

Γεμάτοι αρώματα

Μυρίζουν φρέσκο γάλα και ζεστό ψωμί

Ανοίγουν σα βεντάλια

Έχουν δόντια κατάλευκα

Και η ανάσα τους ακούγεται σα μουσικό κομμάτι

Όταν σου μιλάνε για τα όνειρα

Νομίζεις πως  χωράνε μες τη τσέπη σου

Παραφουσκώνεις από δαύτα

Θαρρείς πως τα πνευμόνια σου χορταίνουν οξυγόνο

Από κείνους σου αρκεί μονάχα μια λέξη

Υπάρχουν κάποια άνθρωποι τόσο μεγάλοι

Πόσο δύσκολο τους συναντάς

Και όταν τους βρεις

Πως  γίνονται πολύτιμοι

Μαριάννα Γεωργοτά

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΙΠΕ Η ΙΟΚΑΣΤΗ

-Την ιστορία μου την είπε η Ιοκάστη. Ένα βράδυ που τα μάτια της έτρεχαν ποτάμι.
-Είπε πως μέθυσε στην αγκαλιά του.  Εκείνος ήταν που τη μέθυσε.
-Κοιλοπονούσε λένε απ’ το πρωί.  Και γέννησε μεσάνυχτα.
-Αλήθεια, ποια είναι εκείνη με τα μαύρα μακριά μαλλιά που ανοίγει μια δερμάτινη βαλίτσα; Μιλάει για μια κλοπή. Είναι ξένη. Νέα και όμορφη.

- Είναι φίλη της Ιοκάστης.  Και κείνη.
-…Μάρμαρο η κοιλιά της. Της Ιοκάστης. Και ανάμεσα στα σκέλια της θαύματα από χέρια ελληνικά.

-Και μια γυναίκα με φωνή θαρρείς από τον παράδεισο; Απλώνει τα χέρια της ψηλά και τα ξανθά μαλλιά της.
-Παιδί της. Από τα πρώτα της παιδιά. Στον ίδιο τόπο αναστήθηκαν. Ξέρει και κείνη από παιδιά. Γι’ αυτό  θρηνεί. Και διεκδικεί.
-Εκείνος ήτανε λέει αριστοκράτης. Και φιλότεχνος. Τέχνη είναι ν’ αγαπάς, όχι να κλέβεις!
-Τ’ άρπαξε μέσα από τη κοιλιά σχεδόν της Ιοκάστης. Εκείνη κοιλοπόναγε. Δε μπόραγε να αντισταθεί.  Ήτανε μεθυσμένη. Το βράδυ τα μάτια της έσπασαν απ’ το κλάμα.
-Είχε μια τέχνη. Να δωροδοκεί. Εκείνος. Λέω πως και οι φύλακες δεν είχανε ψυχή. Ελληνική. Ή γενναία.
-Ξερίζωσε από τα σπλάχνα της ό,τι εκείνη είχε φτιάξει. Τα παιδιά πρέπει να γυρνούν στο τόπο τους. Ο ξεριζωμός πονάει.

-Λένε πως μετά τα πούλαγε όσο όσο. Τα  στοίβαζε σε υπόγεια.
-Η Ιοκάστη όμως άνοιξε καινούργιο σπιτικό. Κοντά στο λόφο. Το γέμισε φανούς. Έχει κάθε μέρα τις πόρτες ανοιχτές.
-Τώρα σε μιαν επαύλη στήθηκαν. Δεν τους ταιριάζει. Λείπει από μέσα τους η ψυχή. Το φως. Ο ήλιος ο δικός τους.  
-Η Ιοκάστη είναι αθάνατη;
-Αθάνατη γεννήθηκε από τη πρώτη μέρα.
-Λέει πως θα τα πάρει πίσω.
-Θαρρώ πως μ’ ένα ποίημα σίγουρα θα γυρίσουν.
-Και με ψυχή. Αν την ενώσουμε τη μια με την άλλη.
 -Ό,τι σου ξεριζώνουνε μένει ανοιχτή πληγή. Πονάει ώσπου να κλείσει.
-Θα κλείσει. Είναι χρέος μας. Για τη Ιοκάστη.  Και για μας. Για μένα και για σένα. Για όλους εμάς.

 
Μαριάννα Γεωργοτά

ΑΠΟΨΕ

Απόψε το δωμάτιο πλημμύρισε από το γέλιο σου

Το παράθυρο, το τζάμι, εκείνη η χαραμάδα που έμεινε ανοιχτή

Ο μικρός αέρας που στροβιλίζεται εδώ μέσα

λες και χορεύει

Που κάνει τη κουρτίνα να μοιάζει με ανοιχτά φτερά

μιας πεταλούδας γεμάτη χρώματα

Όλα γέμισαν με κείνο το γάργαρο ήχο σου

Το τραπέζι, το βάζο της κουζίνας

που  στέκεται επάνω στο τραπέζι

Με τις κίτρινες τουλίπες

που ξάφνου γίναν κατακόκκινες

Οι ψάθινες καρέκλες

 Τα φρούτα που ωρίμασαν και γλύκαναν σαν μέλι

Οι γλάστρες με το σγουρό βασιλικό

που ευωδίασαν  λες και είναι καλοκαίρι

Τα παχύφυτα που γέμισαν μωβ ανθάκια

Όλα πλημμύρισαν απ΄το γέλιο σου

αγαπημένε μου

Που όταν γελάς

 θαρρείς πως ολόκληρος ο κόσμος τραγουδά

και η ψυχή μου ολάκερη ανθίζει

Μαριάννα Γεωργοτά