ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ

Θέλω να μάθεις για το ψάρι που κολυμπάει έξω απ’ το νερό.

Τα βράδια, πίσω από το κόκκινο φεγγάρι.

Απλώνει τα λέπια του πάνω στα δίχτυα του ουρανού.

Και την ουρά του τη διπλώνει ανάμεσα στ’ αστέρια.

Γδύνεται μέχρι τη ραχοκοκαλιά.

Παίρνει μικρές αναπνοές.

Από τα βράγχια, με μια φιάλη οξυγόνου.

Από τα μάτια του περνάνε περιμετρικά ολόκληρες σκηνές.

Παλεύει, λέει, με καρχαρίες.

Άλλοτε, παίζει με όμορφα κοχύλια.

Την αυγή ντύνεται πάλι ψάρι.

Βουτάει μέσα στον ωκεανό.

Γεμίζει τα βράγχια με νερό και κολυμπάει.

…………………………………………………………………

Αν δεις ένα ψάρι έξω από το νερό.

Γέμισε μόνο μια φιάλη οξυγόνο.

Κρέμασε τη στα δίχτυα του ουρανού.

Πίσω από το κόκκινο φεγγάρι.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ

-Είναι κάποιες φορές Πελαγία που ο ουρανός είναι αλλιώτικος.

Θαρρείς και αγριεύει.

Τα σύννεφα σχηματίζουν μικρούς δράκους.

Τότε, λέω πως στ’ αλήθεια φοβάμαι

-Μου λες πως φοβάσαι τους λευκούς και μαλακούς άσπρους δράκους Λεμονιά;

-Φοβάμαι τις μπόρες.

Ο ουρανός βροντοκοπά.

Λες και δεκάδες τεντζερέδια πέφτουν από τα βάθη του.

-Φοβάσαι τα μπρίκια και τα σουρωτήρια Λεμονία;

- Φοβάμαι τις καταιγίδες του καλοκαιριού.

 Η κυρά μου τρέχει στο μπαλκόνι και μαζεύει τις γλάστρες.

Τα μαλλιά της μοιάζουν σα μακριές βρεγμένες βελόνες.

Στη τελευταία καταιγίδα έσπασαν τα κλαδιά της τριανταφυλλιάς.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα σκόρπισαν σαν ζωηρές ηλιαχτίδες μέσα στη βροχή.

-Είναι όμορφες οι μπόρες του καλοκαιριού Λεμονιά.

Εγώ στέκομαι στη σοφίτα.

Μαζεύω τα φτερά μου και κοιτάζω ψηλά.

Όταν ανοίγουν οι ουρανοί κλείνω τα μάτια.

Τότε αισθάνομαι ασφαλής.

Τίποτα δε με φοβίζει.

Νιώθω λες και το χέρι του Θεού με έχει κλείσει στη χούφτα του.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ

-Αλήθεια Πελαγία, μέρες τώρα σε βλέπω να πετάς ανήσυχα από κλαδί σε κλαδί

-Θαρρώ πως πετάνε μόνο οι σκέψεις μου Λεμονιά. Τρυπάνε τον αέρα λες και είναι καταφύγιο

-Λέω πως λίγες φορές σε είδα έτσι

-Αυτή τη φορά Λεμονιά νομίζω πως ο κύκλος στενεύει.

Με πληγώνουν εκείνοι. Αλλιώτικοι. Μονάχοι.

Λες και ποτέ τους δεν έχουν δει τη θάλασσα.

Οι σκέψεις τους μπερδεύτηκαν πολύ.

Ζητάνε πολλά Λεμονιά.

Στύβουν τους ανθρώπους. 

-Ρώτα και μένα Πελαγία. Τον ξέρω καλά αυτόν το πόνο.

Στάσου όμως. Θαρρώ πως έσκασε ένας ανθός εκεί ανάμεσα στα φύλλα μου.

Παράταιρη εποχή…

Η Πελαγία στάθηκε.

Ο ανθός άνθησε την κατάλληλη εποχή.

Τον κοίταξε. Τον μύρισε.

Θαρρείς και ολόκληρος ο τόπος μοσχομύρισε με δαύτο.

Άνοιξε τα φτερά της διάπλατα.

Τώρα τρυπούσε τον αγέρα και εκείνος θρόιζε θαρρείς και τραγουδούσε.

Ένα τραγούδι αλλιώτικο απλώθηκε διάσπαρτο στον αγέρα.

Η Πελαγία πήρε βαθιά αναπνοή.

Και η Λεμονιά την έχασε για λίγο από τον ορίζοντα...

ΥΦΑΙΝΩ ΑΡΓΑ

Υφαίνω αργά.

Το βράδυ, τις σιωπές, τα αστέρια του ουρανού.

Δεκάδες πάνω στο καμβά.

Ακούω τον ήχο του αργαλειού.

Και οι κλωστές μπερδεύονται ανάμεσα στα δάχτυλα.

Ποτέ μου δεν υπήρξα Πηνελόπη.

Ήμουνα δύσκολη στη λέξη αναμονή.

Μονάχα αράχνη μπόρεσα να γίνω.

Να πλέκω πολύπλοκους ιστούς .

Αυτό έμαθα καλά να κάνω.

Κουβάρια ολόκληρα στη πλάτη μου καρφώνονται οι λέξεις.

Τις ξετυλίγω δύσκολα, με κόπο μες τη νύχτα.

Και για θηλιές κρατάω μονάχα μια.

Μια λέξη που λέγεται κρυφά.

Μια λέξη που φτιάχνω με χρυσή κλωστή.

Τη λέξη αυτή τη λένε αγάπη.

ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Ποτέ μου δεν υπήρξα Αντιγόνη.

Το πρωί μονάχα θυσιάζομαι.

Το βράδυ είμαι πάλι ζωντανή.

Γεμίζω τα πνευμόνια μου με οξυγόνο.

Και η ανάνηψη αρχίζει απ’ την αρχή.

Υπήρξα μόνο αθάνατη.

Γυναίκα. Ολόκληρη.

Στα όνειρα μου όμως γίνομαι θνητή.

Μικρή.

Σαν κόκκος.

Σαν ίχνος.

Σα ρανίδα.

Μια τεράστια σιωπή.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ

-Αλήθεια Πελαγία, λένε πως ο παππούς ήξερε πολλά

-Ο παππούς ήταν ένας μικρός σοφός

-Και όμως, δεν ήξερε καν να γράφει

-Ο παππούς έγραφε. Μονάχα γράμματα στρογγυλά, ολόκληρα και λίγα.

Ίσως και να φοβόταν να  γράψει πιο πολλά. Με ουρές, γραμμές, τελείες.

-Δεν είδα ποτέ στα γράμματα του ούτε μια παύλα

-Όταν στεκόμουν με τα μακριά μου πόδια πάνω στις γραμμές σήκωνε το μπαστούνι του ψηλά και το κουνούσε στον αέρα. Μου κανε νεύμα για να φύγω. Θρόιζε στον αέρα το ροζιασμένο ξύλο του. Ο ήχος του στέκεται ακόμη μες στα αυτιά μου.

-Και τα λόγια του ήταν στρογγυλά. Γεμάτα.

- Έμαθα πολλά απ’ τον παππού Λεμονιά. Και τον θυμάμαι. Όλες τις ώρες. Ακόμη και τις ήσυχες. Αυτές που δεν έχουν λόγια. Που έχουν μόνο ένα θρόισμα. Σαν ρόζοι ξύλινοι που γυρίζουν στο αέρα.

ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΩ

Όταν γράφω η θάλασσα είναι μουντή.

Φοράω σανδάλια

και τσαλαβουτάω με τα πέλματα στη βροχή.

Οι σταγόνες πέφτουν σα μικρά ατσάλινα καρφιά

πάνω στην άμμο

σχηματίζοντας ουράνια αυλάκια στη γη.

Σκέφτομαι να αρχίσω να ρεμβάζω τα χρώματα του ήλιου.

Μα θα είναι για μια ακόμη φορά.

Έπειτα  κοιτάζω  το μεγάλο καράβι.

Που το ρίμαξε η αλμύρα.

Το μπλέ του γέμισε μεγάλες πληγές από σκουριά.

Μα θα είναι ένας ακόμη πίνακας.

Ώσπου πετάω τα σανδάλια στη στεριά.

Και σπρώχνω τη βάρκα που μου χάρισες μισοπέλαγα.

Καρφώνω μικρές γαρίδες στο αγκίστρι.

Είναι η πρώτη φορά.

Έπειτα γράφω για τα ψάρια.

Που δεν έπιασα ποτέ.

Γιατί δεν ξέρω να ψαρεύω.

Γιατί δεν μπορώ.

Είμαι θαλασσινή και όμως δεν έμαθα ποτέ.

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΦΑΛΑΙΝΑ

ήταν κάποτε μια κόκκινη φάλαινα.

μετά ήταν μια μεγάλη παλίρροια.

πιο μεγάλη, πιο δυνατή.

και εγένετο το φως.

και  εγένετο η απέραντη σιωπή.

μαζί και η μελωδία της.

και ένωσα τα χείλη σου με τα χείλη μου.

και τα νερά κατέκλυσαν τα πάντα.

φούσκωσε η θάλασσα.

και η κόκκινη φάλαινα χάραξε πάνω της τη κόκκινη σκιά της.

και χάθηκε.

για πάντα.

ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Όλο το βράδυ κατάπινα μικρές φάλαινες

Ένα ολόκληρο κοπάδι που περνούσε μέσα από το μαύρο καλώδιο του τηλεφώνου

Το πρωί κατάπια το τηλέφωνο

Το μικρό καφέ τραπεζάκι στη γωνία έμεινε άδειο

Η πρίζα του στο τοίχο έχει πάρει τώρα τη θέση του κάδρου

Μετά ξερίζωσα την άσπρη ξύλινη πόρτα, το παράθυρο και τη σκεπή με τα κόκκινα κεραμίδια

Τα πουλιά μπορούν να μπαίνουν ανενόχλητα

Ένας πελαργός έφτιαξε τη φωλιά του στη κεραία της τηλεόρασης

Έχω στολίσει μ’ αυτή το βάζο της τραπεζαρίας

Το μεγάλο μαύρο κουτί το πέταξα στο κάδο της ανακύκλωσης

Είναι στο απέναντι στενό

Νομίζω πως δεν θα αδειάσει ποτέ

Ανακυκλώσιμο υλικό που δεν ανακυκλώνεται

Τους παράταιρους ήχους του έχω καταχωνιάσει στο πατάρι

Τους κλείδωσα τρεις φορές γυρνώντας το κλειδί

Ακούω μόνο τιτιβίσματα και ήχους από τον ουρανό

Μαζί με τις μικρές φάλαινες κατάπια και τα συγκλονιστικά νέα

που κουβαλούσαν στην πλάτη τους

Τα σκορπούσαν παντού

Νομίζω ότι δεν θα ξαναβγούν ποτέ ξανά από το στομάχι μου

Τις χώνεψα πια

Δεν θέλω να τις ξανακούσω

Δεν θέλω να τις δω

Θέλω να έχω το σπίτι μου ανοιχτό

Από παντού να μπαίνουν μόνο τα πουλιά

ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕ ΡΕΩ ΣΥΧΝΑ

Κι όμως
Δε ρέω συχνά ανάμεσα σε συρμάτινα καλώδια
Μόνο…
Μόνο τις λίγες φορές που σε συναντώ
Μου τηλεφωνείς
Δεν έρχεσαι
‘Έρχεσαι
Κι όμως. Ποτέ δε μου τηλεφωνείς
Ακούω τη φωνή σου
Ενώ εσύ σπάνια μου μιλάς
Σε βλέπω
Ενώ έχω δισεκατομμύρια χρόνια να σε δω
Από την εποχή των παγετώνων
Κι όμως. Το απολίθωμα σου το ξέρω σπιθαμή προς σπιθαμή
Όπως και τα χνάρια σου πίσω από την πόρτα
Ποτέ δε με ξαφνιάζεις
Όπως δε σε ξαφνιάζω και γω
Σε ξέρω και με ξέρεις καλά
Έρχεσαι πάντα την ώρα που σε περιμένω
Μοιάζει τόσο με την ώρα που σε έχω παντελώς ξεχάσει
Τίποτα δε με ξαφνιάζει πια από σένα
Καθώς οι ώρες κυλούν, τα δευτερόλεπτα μακριά σου
Είμαι κοντά σου. Και είσαι κοντά μου
Είμαστε δίπλα και τόσο μακριά
Και είμαστε ένα
Ανάσα με ανάσα
Απόσταση και σπιθαμή
Αιωνιότητα και αγάπη

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Η γυναίκα του δρόμου φοράει μαύρο μελάνι στα μάτια
Σπρώχνει ένα μεγάλο καρότσι
Αδειάζει σαν μαύρο καυτό έβενο τους δρόμους της μέσα σου
Κάθε πρωί
Και σε καρφώνει
……………..
Εδώ Θεσσαλονίκη. Αισώπου