Τα δυο κρεβάτια

Στο διπλανό δωμάτιο ακούω ένα κορίτσι να φωνάζει μαμά. Είναι την ώρα που διαβάζω τα καλλιγραφικά γράμματα σε μια πινακίδα που κρέμεται στον τοίχο.
Να πονάς με ευγένεια,
Nα πονάς με υπομονή,
Nα πονάς χωρίς να διαμαρτύρεσαι.
Το μικρό κορίτσι στο διπλανό δωμάτιο δεν δέχεται αγγόγυστα τον πόνο. Φωνάζει δυνατά πονάω μαμά. Όλος ο διάδρομος πάλλεται από τις φωνές τις.

Στο ίδιο δωμάτιο πέντε άνθρωποι στεκόμαστε όρθιοι μπροστά από δύο κρεβάτια. Ακούμε τις φωνές του κοριτσιού. Τα κρεβάτια είναι παστρικά και ατσαλάκωτα. Είμαστε όρθιοι και αμίλητοι για ώρα. Ίσως αναλογιζόμαστε με ποιο τρόπο μοιράζονται στα πέντε δύο κρεβάτια. Καθώς οι δείχτες του ρολογιού αλλάζουν θέση, θαρρείς και γέρνουμε σαν κλαδιά πάνω στα κρεβάτια. Ακουμπάμε τα σιδερένια τους κάγκελα. Τσαλακώνουμε τις γωνίες από τα ίσια σεντόνια. Απλώνουμε τα χέρια μας σα διστακτικές αράχνες. Σιγά σιγά απλώνουμε τα πόδια. Τα δυο κρεβάτια τελικά μας χωράνε όλους. Είμαστε τρεις γυναίκες και δύο άντρες.

Στο κατώφλι της πόρτας στέκεται τώρα ένας ασπρομάλλης κοντός γέρος άντρας με ευγενική φυσιογνωμία. Τα ανακατεμένα του άσπρα και πλούσια μαλλιά μου θυμίζουν τον Αϊστάιν. Χρειάζεται το ένα μας κρεβάτι για το καρδιογράφημά του. Ο νοσηλευτής που τον συνοδεύει ακουμπάει στο προσκέφαλό του τα μάλλινα πανωφόρια μας. Ο ευγενικός γέρος είναι βολικός. Δεν τον ενοχλούνε ούτε τα ρούχα μας ούτε τα τσαλακωμένα μας σεντόνια. Ξαπλωμένος δε χάνει τη ευκαιρία να κάνει στις κυρίες του δωματίου μια ευγενική φιλοφρόνηση. Χαίρομαι που συναντώ όμορφες γυναίκες, μας λέει. Για να φύγει σηκώνεται με δυσκολία από το κρεβάτι, μας απευθύνει όμως έναν εγκάρδιο χαιρετισμό. Ο ασπρομάλλης γέρος ήταν μια μικρή όαση μέσα στην αμήχανη σιωπή του δωματίου.

Κατά την αναμονή ανταλλάσσουμε μετρημένες κουβέντες. Κάποιοι με κάποιους. Οι γυναίκες μεταξύ μας. Οι άντρες με τις γυναίκες. Πέντε άνθρωποι κι ένα ακόμη συναντιόμαστε σ’ένα δωμάτιο με δυο καλοστρωμένα κρεβάτια. Φοράμε τη χάρτινη στολή του χειρουργείου και τα μαλακά πράσινα σκουφάκια στα μαλλιά. Τα βήματα μας ακούγονται να σέρντονται καθώς βαδίζουμε με τα ντυμένα μας παπούτσια. Ακούμε τις φωνές από ένα κορίτσι. Νοιαζόμαστε για λίγο ο ένας για τον άλλον. Πως είσαι; Πως πήγε; Μπορεί και όχι. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ ξανά. Ίσως και να μην ξανασυναντηθούμε. Πίσω μας αφήνουμε δυο κρεβάτια με τσαλακωμένα σεντόνια. Στο διάδρομο αφήνουμε την ηχώ από τις πονεμένες φωνές ενός κοριτσιού.