Η επιμονή της μνήμης

Ο δρόμος χάνονταν μέσα σ’ ένα λιβάδι από χρυσά στάχυα
Ο αέρας ξερίζωσε μια μικρή κορυφή και κείνη χτύπησε στο παρμπρίζ
Ο ουρανός ακόμη επούλωνε τις χαρακιές της παγερής νύχτας
Κοίταξα ψηλά
Έπειτα κόλλησα το πρόσωπο στη πάχνη απ’ το τζάμι
Το λιβάδι τώρα έγερνε ολόκληρο
Μια χρυσή καμπύλη που κόντευε να φτάσει τον ορίζοντα
Μια χούφτα κίτρινα σταφύλια με γήινες γραμμές που έτεμναν
προς τη δύση
Ο άντρας με το μάλλινο παλτό δρασκέλισε την ελαιογραφία που κρέμονταν στον τοίχο
Στη αριστερή του τσέπη είχε καρφώσει ένα μικρό δεμάτι στάχυα
Πήρε τη μεγάλη δερμάτινη τσάντα του και ξεκίνησε τη διαδρομή του
-Μπορώ να σας απασχολήσω για λίγο, με ρώτησε ευγενικά
Δεν του απάντησα. Βιαζόμουν. Είχα ήδη αργήσει στο χειρουργείο
-Δύο λόγια μόνο θα σας πω. Συγχωρέστε με. Ξέρω. Είμαι μόνο ένας ξένος. Μην με απορρίπτετε όμως γι’ αυτό.
Συνέχισα να περπατώ, το βήμα μου όμως έγινε πιο αργό
Εκείνος κατάφερε να με φτάσει
-Δεν έχω όνομα. Επίτρεψε μου να συνεχίσω να μην έχω. Θέλω μονάχα να σου ζητήσω κάτι. Δώσε μου λίγο χρόνο από σένα. Λίγο χρόνο από σένα με σένα.
Γιατί μόνος έχω τόσο.
Γύρισα και τον κοίταξα. Κοντοστάθηκα
-Σε βλέπω κάθε μέρα. Είσαι τόσο όμορφη. Ετούτα τα στάχυα τα μάζεψα για σένα.
Ήταν άσχημος. Πολύ άσχημος. Ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό όταν τον κοίταξα. Και μετά έβγαλα μια λέξη. Δεν θυμάμαι τι. Κάτι χωρίς φωνήεντα. Σύμφωνα μπερδεμένα.
Έπειτα, στο καφέ, είδα τον άσχημο άντρα δίχως όνομα να κάθεται σε μια μπρούτζινη καρέκλα απέναντι μου. Πίσω του διέκρινα ένα γνωστό πίνακα. Ρολόγια που έλιωναν σ’ ένα λιτό τοπίο. Δεν έκανα κανένα συσχετισμό. Ξαφνικά ένιωσα πως τον ήξερα χρόνια.
Μου μίλησε για τη γυναίκα του. Ένα βράδυ ξύπνησε και κείνη κοιμόνταν ακόμη δίπλα του. Ήταν η πρώτη φορά. Πάντα ξυπνούσε πριν από κείνον για να του ψήσει ένα γλυκό καφέ. Ήταν και η τελευταία.
Σήμερα γλυκό καφέ ήπια μόνο εγώ. Όταν τον ζήτησα διέκρινα στα μάτια του μια μικρή σκιά γεμάτη υγρασία. Ίσα που κρατήθηκε. Εκείνος παρήγγειλε έναν ελληνικό σκέτο.
Μιλούσαμε μέχρι που το τοπίο στο γνωστό πίνακα σκοτείνιασε. Σκοτείνιασε και ο έξω δρόμος. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που οι ώρες κυλούσαν τόσο γρήγορα. Με το φως της μέρας κοίταξα τον ξένο στα μάτια. Είδα πόσο όμορφος ήταν.
Κατηφορίσαμε μαζί το δρόμο μέχρι τη θάλασσα. Είχα περάσει το μπράτσο μου στο μπράτσο του και χάιδευα το πλεχτό παλτό του. Όταν φτάσαμε στο ποδηλατόδρομο εκείνος έβγαλε από την αριστερή του τσέπη το δεμάτι τα στάχυα. Μου τα χάρισε και μου ευχήθηκε καλή αντάμωση. Με άφησε μετέωρη, στο γεμάτο κενό μου. Μου εξήγησε μονάχα πως δεν θα άντεχε άλλο πρωινό με μια γυναίκα να κοιμάται ακόμη στο πλάι του. Είπε πως πια θα άντεχε μονάχα κάτι. Να πίνει γλυκό τον καφέ του. Έπειτα τον είδα να αφήνει την δερμάτινη τσάντα στα πόδια μου και με μια μεγάλη δρασκελιά να τρυπώνει στη ελαιογραφία του λευκού πύργου.
Πέρασαν τόσα χρόνια και όμως κατάφερα να βρω ένα λιβάδι από χρυσά στάχυα…
Ξεδίπλωσα με προσοχή τα ξερά που κρατούσα ακόμη στη χούφτα μου και τα έσπειρα στο χώμα. Δίπλα στα θεριεμένα στάχυα που αντάμωσα. Να θεριέψουν και κείνα. Να μπορέσω να φτιάξω ένα δεμάτι. Και να στο χαρίσω. Όταν σε ανταμώσω.

Κίτρινο

H μάνα μου μου το ‘μαθε. Κάτω από το καυτό ήλιο του μεσημεριού. Το κίτρινο είναι το χρώμα του μίσους. Και έμπηξε με δύναμη το κοφτερό λεπίδι στο σφαχτό. Η μάνα μου αγρότισσα, νοικοκυρά γυναίκα. Και γω μικρό κορίτσι. Ίσα που γνώριζα τα χρώματα. Όταν τα γνώρισα καλά δεν είδα σε κανένα χρώμα τούτο το βαρύ συναίσθημα. Μήτε ακόμη και στο μαύρο, που μου προκαλούσε θλίψη, που πολλές φορές μου θύμιζε το θάνατο. Μήτε ακόμη και στο καφέ που με ‘κανε να νιώθω ευάλωτη, θνητή, μια χούφτα χώμα. Το κίτρινο το θυμάμαι από τότε. Όχι γιατί μου το ‘μαθε η μάνα μου, αλλά γιατί πολλές φορές το χάζευα ξαπλωμένη πάνω στο ξεραμένο πράσινο χορτάρι. Μέσα στη δίψα του μεσημεριού, πίσω από τον ήχο του τζιτζικιού. ‘Όταν έκλεινα τα μάτια γιατί με θάμπωνε ο μεγάλος ολοστρόγγυλος ήλιος, που άπλωνε το κίτρινο χρώμα του παντού. Στα απλωμένα γυμνά μου δάχτυλα, στον ιδρωμένο αέρα, στα ξερό κορμό της μεγάλης ελιάς που έγερνε τα κουρασμένα φύλλα της ολόγυρα. Αλλά και κάτω από το συρτό ήχο του γρύλου. Όταν άνοιγα διάπλατα τα μάτια και ατένιζα μέσα στο σκοτάδι το κίτρινο χρώμα χιλιάδων αστεριών. Και τη ρωτούσα τη μάνα μου. Μπορεί ο ήλιος να μας μισεί και να ανθίζει λουλούδια στο κήπο μας; Και κείνη σώπαινε. Και χάιδευε τους ηλίανθους, τις μαργαρίτες, τους λεμονανθούς με τα τραχιά της δάχτυλα…Η μάνα έμεινε στο κήπο της. Εγώ ταξίδεψα. Σε μέρη μακρινά, πίσω από τα μεγάλα χιονισμένα βουνά. Έχτισα ένα σπίτι κάτω από το γκρίζο ουρανό. Το χρώμα που με φυλάκιζε. Όμως συνήθισα. Έβαφα κάθε πρωί τα σύννεφα με ολόλευκη μπογιά. Και ημέρευα. Με λευκή μπογιά έβαψα και την αυλή μας. Παράταιρη μου έμοιαζε και όμως τόσο όμορφη. Κήπο δεν είχα. Φύτεψα όμως κατιφέδες και πανσέδες στα Αυγουστιάτικα όνειρά μου. Το σπίτι το έχτισα μονάχη. Με πέτρα και λάσπη. Με τα μανίκια σηκωμένα και τα μαλλιά δεμένα ψηλά. Βόγκηξα, όμως τα κατάφερα. Ήταν όμορφο. Η πέτρα δε ραγίζει σκεφτόμουνα. Η πέτρα μου θύμιζε τη γη. Ακόμη και τη θάλασσα όταν κατάφερνα με μάτια κλειστά να τη σμιλέψω. Συχνά την έπλενα με κύματα. Μεγάλα γαλάζια ήρεμα κύματα. Και κείνη γυάλιζε. Ήμουν καλά. Μόνο που δε λογάριαζα. Εκείνη, την αδυσώπητη φλόγα που ξεπήδησε ξαφνικά μιαν αυγή έξω από τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα. Εγώ είχα ξυπνήσει νωρίς για να βάψω το ξύλινο φράχτη. Κάθε Μάρτη τον έβαφα πράσινο. Χαιρέτιζα έτσι το χειμώνα και ετοιμαζόμουνα για την Άνοιξη. Που κάθε πράσινο του πλανήτη άνθιζε. Γιατί όχι και το δικό μου; Το μόνο που κατάφερα να σώσω ήταν το μεγάλο κίτρινο τραπέζι της κουζίνας. Εκείνο που κάποτε είχε το χρώμα της καρυδιάς. Εκείνο που κάποτε σκάλιζα με μολύβι τα όνειρα, τα πάθη και τα θέλω μου. Ήμουν σχεδόν έφηβη. Ποτέ μου δε συμπάθησα τα ημερολόγια. Το μεγάλο τραπέζι μου ταίριαζε καλύτερα. Άπλωνα τα χέρια, ακουμπούσα τα δροσερά μου μάγουλα, το αγκάλιαζα ολόκληρο και σκυφτή έγραφα. Η μάνα τα νόμισε για μουτζούρες. Και τα σφάλισε κάτω από μια παχιά κίτρινη μπογιά. Πώς να μην αγαπήσω ετούτο το χρώμα; Σήκωσα ολόκληρο το τραπέζι και το ‘φερα εδώ. Μπορεί να με πέρασαν και για τρελή. Εγώ όμως δεν μπορούσα να αφήσω πίσω ένα τόσο τρυφερό κομμάτι του εαυτού μου. Η μάνα μου ήρθε. Και μ’ αγκάλιασε κάτω από το γκρίζο ουρανό. Δεν είχα προλάβω να τον ασπρίσω. Με κοίταξε στα μάτια και μπόρεσα να δω έτσι τα δικά της γεμάτα μικρά διάφανα δάκρυα. Μπόρεσα να διαβάσω τι έλεγαν κολυμπώντας γυμνή πια σε κείνα τα υγρά μονοπάτια. Η φλόγα είναι κίτρινη. Θαρρείς και ζητούσε να μου θυμίσει τότε που μου το έμαθε. Τότε που ταίριαξε το χρώμα με τα αισθήματα. Σώπα μάνα, της είπα. Έστω και έτσι, δες αλλιώτικα τα χρώματα. Στο πατρικό μας σπίτι το βράδυ δεν είχαμε ηλεκτρικό. Ήταν σκοτεινό και κρύο. Εγώ άναψα ένα μικρό κερί και κείνη το παλιό μας τζάκι.

Το κορίτσι της βιτρίνας

Στο νησί μου το στενό δρομάκι όλοι το λένε καντούνι

Εδώ οι πιο πολλοί το λένε στενό δρόμο

Στο νησί μου αν σηκώσεις ψηλά το κεφάλι θα αντικρίσεις μια κατάλευκη μπουγάδα με φόντο ένα γαλαζοπράσινο ουρανό

Εδώ αν σηκώσεις ψηλά το κεφάλι θα δεις ένα τετράγωνο κουτί με ανεμιστήρα να στάζει πάνω σ ένα νεφελώδη ουρανό

Στο νησί μου η θάλασσα είναι τόσο κρύα που φτερουγίζει η καρδιά σου

Εδώ η θάλασσα καίει σα λάβα

Είχα τόσα να σου πω για το νησί μου και για τούτο το τόπο

Όμως εσύ δεν γύρισες καν να με κοιτάξεις

Έμεινες στην ίδια και απαράλλαχτη θέση

Σ’ αυτή που σε πρωτοβρήκα τρεις μήνες πριν και σου έπιασα την κουβέντα

Φορούσες τα ίδια σκονισμένα ρούχα. Κοντή πλεχτή φούστα και ένα πουκάμισο με δαντελένιο γιακά. Είχες σταυρώσει τα πόδια σου, είχες λυγίσει το δεξί σου χέρι, είχες ακουμπήσει στη παλάμη σου το λεπτοκαμωμένο σου πηγούνι και κοίταζες μπροστά. Πάντα μπροστά. Εκεί που οι εργάτες κάθε πρωί σκάβουν την αρχαία πόλη και φυσούν με δέος τα κτερίσματα σκορπίζοντας τη κουρασμένη σκόνη στον αέρα.

Κοιτούσες πάντα με ένα ελαφρό μειδίαμα, ίδια η Μόνα Λίζα. Άραγε γελάς;

Εγώ κρατούσα μια μεγάλη κούπα γεμάτη ζεστό καφέ που άχνιζε τη λευκή ζάχαρη μέχρι τα κρύα μου μάγουλα. Δε φορούσα ποτέ γάντια γιατί ζέσταινα τα χέρια μου πάνω στο σμιλεμένο πηλό που βίαια άλλαζε θερμοκρασία.

Σήμερα το πρωί είδα πάλι το φεγγάρι στον ουρανό

Ξημέρωσε και κείνο έμενε ακόμη καρφιτσωμένο στο πέτο του

Ένα κομμάτι έμεινε. Μια λεπτή φέτα πορτοκάλι που άχνιζε στο ξημέρωμα

Τόσο όμορφη!  Κοίτα. Ακόμη μπορείς να τη δεις

Δε γύρισες ούτε να με κοιτάξεις. Το πηγούνι σου στην ίδια θέση, το βλέμμα σου το ίδιο. Ακόμη και κείνη η κοντή περούκα που φορούσες στο κεφάλι έμενε ασάλευτη. Ούτε μια τρίχα δεν άλλαξε θέση. Ούτε μια τρίχα δε φύσηξε ο πρωινός βοριάς. Ποιός βοριάς; Ποιός αέρας;

Σήμερα πρόσεξα εκείνη την κόκκινη χάρτινη ταμπέλα πάνω από τα μαύρα σου μαλλιά.

Κόκκινη με μεγάλα άσπρα γράμματα. ΠΩΛΕΙΤΑΙ. Από κάτω με μπλε μελάνι και μικρογράμματη γραφή έλεγε: Όλος ο εξοπλισμός του καταστήματος σε πολύ χαμηλές τιμές. Ανάμεσά τους και συ.

Ξημέρωσε Κυριακή. Πως περνούν η μέρες! Πάει η εβδομάδα. Θα πάρω τα παιδιά και θα πάμε στην παραλία. Μαζί μας θα είναι και κείνος φυσικά.  Κάθε Κυριακή περπατάμε. Κρατάμε γερά  ο ένας το χέρι του άλλου και φτάνουμε μέχρι τις ομπρέλες. Φοράμε στρωτά παπούτσια και παντελόνια με ελαφρύ λάστιχο στη μέση. Μετά καθόμαστε στο αναψυκτήριο για καφέ. Τα παιδιά παίζουν στο μικρό πάρκο με τις κούνιες, δίπλα στο σιντριβάνι και απλώνουν τα χέρια για να πιάσουν τις σταγόνες

Στο νησί κάθε τέτοια μέρα παίρναμε την ξύλινα κίτρινη βάρκα του πατέρα και πηγαίναμε για ψάρεμα. Όλοι θέλαμε να μπούμε μέσα και κείνη η φουκαριάρα έγερνε πότε από τη μια και πότε από την άλλη. Ποτέ όμως δεν μας πρόδωσε. Ούτε εκείνη, ούτε η θάλασσα. Λάδι κάθε Κυριακή, χειμώνα καλοκαίρι. Έπειτα, να μην της τραγουδήσουμε; Πιάναμε το λα μινόρε από την αρχή και της κάναμε καντάδες. Με  μια γουλιά κόκκινο κρασί. Και κείνο του πατέρα. Αν δεν είχε προλάβει να γίνει, τη θέση του έπαιρνε ο μούστος. Μόνο μια γουλιά, φώναζε και μας ξεπροβόδιζε μέχρι το κεφαλόσκαλο με το ξύλινο μπαστούνι στο χέρι.  Και το κουπί σιγά. Μην πληγώσετε τα ψάρια και τη θάλασσα. Το νου σας…

Το νου σας σου έλεγα και γω και είχα αλλού το μυαλό μου. Και έπειτα έφερα το μυαλό μου εδώ. Και πρόσεξα τους λεκέδες πάνω στο γυαλί. Εσύ ακόμη κοίταζες εκεί. Την αρχαία πόλη. Ακίνητη τόσα χρόνια. Ακίνητη και συ. Με ένα ελαφρό μειδίαμα.

Και τότε είδα τα πλαστικά σου πόδια. Και έκανα ένα βήμα πίσω. Και έπειτα άλλα δυο για να σιγουρευτώ. Και είδα τη γυάλινη βιτρίνα.

Μιλούσα με το κορίτσι της βιτρίνας λοιπόν! Και είχα τόσα ακόμη να πω…

Πεταλούδα

Ζω σ’ ένα μικρό κουτί
Κάθε πρωί ανοίγω ένα συρτάρι και πετώ
Ξεδιπλώνω τα κίτρινα φτερά μου και τα απλώνω στον ορίζοντα
Πάνω από τις γκρίζες πολιτείες και τις καπνοδόχους που καίνε γκρίζο ουρανό
Μοιάζω με μια μεγάλη κίτρινη κηλίδα που αιωρείται
Παράταιρη, στροβιλίζομαι πάνω από αλλοτινά λοφάκια με κυκλάμινα
Τα φτερά μου χαραγμένα απ’ τα σημάδια
Σημάδια που πονούν
Θαρρώ πως πονούν και τα μικρά μου μάτια
Τόσο μικρά μα με τόσο μεγάλα δάκρυα
Μοιάζουν με κίτρινες σταγόνες βροχής
Που σταλάζουν πάνω στο γκρίζο με μια μονάχα έννοια
Να ξεπλύνουν τις πολυκαιρισμένες καπνοδόχους
που μαύρισαν τα ροδαλά σου μάγουλα
Κατάκοπη γυρνώ στο μικρό μου κουτί πριν ξεμυτίσουν
στον ουρανό τα πρώτα αστέρια
Φοβάμαι
Μήπως και μπερδευτώ μαζί τους, μήπως και χαθώ
Διπλώνω αργά τα κουρασμένα μου φτερά
και τα στριμώχνω με προσοχή στο μικρό μου κουτί
που μυρίζει ακόμη μπαρούτι
Η μυρωδιά του μπερδεύεται με τη γλύκα της ζάχαρης
Και γω ξαποσταίνω με μια γλύκα στα χείλη
Και μια πίκρα στη μικροσκοπική μου καρδιά

Αλλάζω

Θυμάσαι τη θάλασσα με ρώτησες
και βούτηξες τα πόδια σου
Μαρμαρινό σκαλί και κίονες
και μια γοργόνα με ολόγυμνη ουρά
εσύ
γυμνή
και η θάλασσα

Και γω απ’ τη θάλασσα
με τα χέρια φουσκωμένα
και τα δάχτυλα γεμάτα δηλητήριο
αναδύομαι
Τη νιώθω τη θάλασσα

Θυμάσαι τη θάλασσα με ρώτησες
Και ήμουν εγώ
Τη νιώθω τη θάλασσα απάντησα
Και ήμουν εγώ
Γύρω μου, μέσα μου
να κυλάει στις φλέβες μου
να παλεύει με τα αγκάθια
της δράκαινας
που μου χάρισες

Τη νιώθω τη θάλασσα
Γιατί ακόμη το κύμα της
αφρίζει πάνω στα βλέφαρα
Γιατί ακόμη το κύμα της
αρμενίζει τις βάρκες μου
Γιατί ακόμη μπορεί και αλλάζει το αίμα μου
καθάριο και πάλι
και κείνο το αγκάθι
να βουλιάζει στον πάτο της…

Καλημέρα

Ακροβατώ
σ’ ένα μενεξεδένιο ουρανό
με τα ηλεκτρικά φώτα καρφιτσωμένα στο πέτο του
ξημέρωσε και τούτα τρεμοπαίζουν
σβήνουν αργά
και στο βάθος αχνοφαίνεται το ξημέρωμα

Ο ουρανός αγκάλιασε τη θάλασσα
και ο μενεξές μου σκόρπισε τα μωβ του ροδοπέταλα
κάπου στον ορίζοντα

Κάπου στον ορίζοντα χάθηκε και η σκέψη μου
ψάχνοντας να βρει τα άνθη που έχασε
να τα ενώσει ένα ένα
και να τα καρφιτσώσει πέτο της
να τα κουβαλά μαζί της
να τα σέρνει δίπλα της
να τα μυρίζει
και να βάφεται με το χρώμα τους

Μενεξεδένια σκέψη
και μια όμορφη γαλάζια μέρα
Καλημέρα

Κρυώνουν τα πουλιά

Με τρομάζει η σιωπή είπε
και ένα σμήνος από μικρά πουλιά
πέρασε πάνω από τον ήλιο
άλλη μια χούφτα μικρές σκιές ψιθύρισε
και ανάσανε βαριά

με τρομάζει η σιωπή είπε
και ένα μικρό σπουργίτι ξέφυγε
και άπλωσε τα μικρά του φτερά πλάι της
που πας σπουργίτι το ρώτησε
που πάνε όλα τα πουλιά;
δίχως πουλιά
θα γεμίσει η πόλη σιωπή είπε
και δάκρυσε ξανά

κρυώνουν τα πουλιά
της τραγούδησε για τελευταία φορά
με το ράμφος του
και τη τσίμπησε

κρυώνουν τα πουλιά
η πόλη σας πάγωσε
χειμώνιασε νωρίς

κρυώνουν τα πουλιά
της τιτίβισε
η πόλη σας σώπασε
σώπα τώρα και συ…

ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ

Ένα ποτάμι κύλισε δίπλα μου και με παρέσυρε
Ψάρι ήμουν λέει μα στη ράχη μου είχα καρφωμένα δυο ολόλευκα φτερά
Έκλεισα τα μάτια μου, άνοιξα διάπλατα τα βράγχια και κύλισα
Εκείνο με έσερνε με ορμή και όμως εγώ γαλήνευα
Ψάρι του γλυκού νερού θα είμαι σκέφτηκα μα έπειτα απόρησα
Και τα φτερά μου;
Πουλί θα είμαι της θάλασσας είπα
Μα η ουρά μου;
Και τότε ένιωσα τα πέλματα, τα χέρια, τις παλάμες
να πλατσουρίζουν να σωθούν από το καταρράχτη
Άνθρωπος είμαι φώναξα
Χωρίς φτερά
Χωρίς ουρά
Και ξύπνησα
Μα με τον ουρανό ψηλά για να με γαληνεύει
Και ένα ποτάμι γύρω μου για να με ημερεύει….

Φυσάει κρύος αέρας εδώ πάνω

Φυσάει κρύος αέρας εδώ πάνω…
Ξυράφι
σε μια παλιά μεταλλική μηχανή
που θερίζει
σκέψεις, ιστορίες και αναμνήσεις
Δύο λεπίδες, οι θύμησες πολλές

Γέρνεις, το στρώμα σου μονό, στρώμα αέρος
γέρνω και ΄γω
Στροβιλίζεται ο αέρας
εγκλωβισμένος σε πλαστικά τοιχώματα
στροβιλίζομαι και ‘γω
Στο τώρα, στο αύριο, στο χτες

Γέλια και καμώματα, Τώρα
και μια κρύα μάσκα που σε ναρκώνει
Μαζί και χώρια, Αύριο
και έπειτα, το Χτες
Χωρίς λόγια, χωρίς σκέψεις
και όμως, είναι χτες

Το ξυράφι με τις δυο λεπίδες
το χαρακώνει στο μπράτσο μου
και γω σου σφίγγω τα δάχτυλα
γιατί ματώνω…

Θα χω...

Θα ‘χω έναν κήπο
με κατακόκκινες ντομάτες
και καλαμένια στηρίγματα
Θα ‘χω και δέντρα
πορτοκαλιές και λεμονιές
καρυδιές και λιόδεντρα
Θα ‘χω μια κούνια ξύλινη
Θα ‘χω ένα σπίτι με φεγγίτη
Θα ‘χω ένα ήλιο στην αυλή
όταν αργά, γαλήνια
θα σουρουπώνει
Θα ‘χω λουλούδια κόκκινα, μαβιά και κίτρινα
Θα ‘χω πέτρες ολόλευκες
βαμμένες κάθε πασχαλιά μ’ ασβέστη
Θα ‘χω πουλιά, τζιτζίκια, μέλισσες
Θα αμπέλια και κρασί
Θα ‘χω μια κούπα πήλινη για να μεθάω
Θα ‘χω το χώμα, το χορτάρι
τη δική μου γη
Θα ‘χω πολλά, πάρα πολλά
και πιότερα δε θέλω…

Μυρωδάτες Πασχαλιές

Ένα μπουκέτο θα κρατώ, με γιούλια και βιολέτες ή άγρια μικρά τριαντάφυλλα, ανάλογα την εποχή, μέχρι και μυρωδάτες πασχαλιές
Και θα φορώ ένα κουστούμι ολόλευκο, με γυάλινα παπούτσια
Και θα χω το πέτο μου ανοιχτό, δίχως γραβάτα, να με χτυπά ο αγέρας
Και θα στηθώ με την αυγή στο λόφο που ναι η εκκλησιά και θα την περιμένω
Εκεί που έπαιζα παιδί και καμα τάμα μια μέρα βροχερή να τηνε ζευγαρώσω
Και κείνη, με τα μαύρα μακριά μαλλιά και τα τραχιά της δάχτυλα, θα ρθει και θα φορεί ολόλευκο αραχνοϋφαντο φουστάνι
Και ένα στεφάνι από άνθη λεμονιάς
Και τα λευκά τακούνια της θα μπήγει στο χορτάρι
Και ο τόπος θα μυρίζει άγρια βιολέτα, είτε ανθεί, είτε όχι
Και στο άλογο της Παναγιάς, πιστό και ολόλευκο, θα χω ζέψει δυο στέφανα από φύκια, πλεγμένα με κλαδιά ελιάς, για να θυμάμαι που τη γνώρισα σα θα μοσχοβολήσει η αλμύρα
Και ο ήχος της εκκλησιάς θα γίνει ο ύμνος μου
Μ’ αυτόν και κείνη κάθε μέρα θα ξυπνώ και με λαχτάρα
Θα ναι η λαχτάρα της αγάπης μας

Όλα τούτα ξύπνησαν στο νου σα σε είδα
Το τάμα, τ’ όνειρο, η επιστροφή
Γιατί είδα τα μαύρα σου μαλλιά
και ίσα που τ ακούμπησα
Γιατί μου χαμογέλασες και άνθη λεμονιάς
φύτρωσαν στα μαλλιά σου
Πλάι στη θάλασσα σ’ αντίκρισα
να πλέκεις φύκια για βραχιόλια
Και μου μαθες τα μυστικά σου
Και θάρρεψα
Και σ’ ονειρεύτηκα
Όνειρο αληθινό

Και γέλασα
Και αγνάντεψα
Και ανέβηκα χίλιες φορές το λόφο μου
Και φόρεσα τα γυάλινα παπούτσια μου για να σε περιμένω
Και το τραγούδησα με τα πουλιά, με την αυγή, με τον αέρα
Και κείνα μου πανε να σου το ψιθυρίσω
Και διάλεξα ένα βράδυ με φεγγάρι

Την ώρα που η σκιά από το λόφο μου βουτούσε στο νερό σου
Και το καμπαναριό της Εκκλησιάς έσπαγε αντάμα με τα κύματα στα βράχια. Και μήτε ήξερα ποιον ήχο να διαλέξω
Τον πάφλασμο της θάλασσας ή το κάλεσμα της μακρινής καμπάνας;
Και ήταν όμορφα. Και γέλαγα. Και η γλώσσα μου έτρεχε και τραγουδούσε. Αντάμα με τη θάλασσα, παρέα με την καμπάνα

Μονάχα που συννέφιασες. Με κοίταξες και θύμωσες
Μα πως θαρρείς πως και εγώ λαχτάρησα το λόφο σου;
Και τούτα τα βραχιόλια που πλεξα ποιος σου πε πως μπορούν μακριά από το θαλασσινό νερό να ζήσουν;
Το βλέπεις κείνο το νησί; Μια βάρκα είναι αραγμένη που η σκιά της φτάνει ως την αμμουδιά. Και γω της τραγουδώ ώσπου να τηνε ανταμώσω
Τι ο καλός μου είναι σ’ αυτή. Και κάθε βράδυ για κείνον σου μιλώ μα συ θαρρώ αγνάντευες!

Αλήθεια, αγνάντευα. Με τ’ όνειρο που τρύπαγε τις φλέβες μου
Αγνάντευα και απ’ τ΄ όνειρο μονάχα με όνειρο ξυπνούσα
Μόνο που δε λογάριαζα
Και φόρεσα τα γυάλινα παπούτσια μου, στις φλέβες μου το όνειρο και βούτηξα στη θάλασσα
Μονάχος μου, μήπως μπορέσω μες την εκκλησιά έτσι να σ’ ανταμώσω…