ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Ποτέ μου δεν υπήρξα Αντιγόνη.

Το πρωί μονάχα θυσιάζομαι.

Το βράδυ είμαι πάλι ζωντανή.

Γεμίζω τα πνευμόνια μου με οξυγόνο.

Και η ανάνηψη αρχίζει απ’ την αρχή.

Υπήρξα μόνο αθάνατη.

Γυναίκα. Ολόκληρη.

Στα όνειρα μου όμως γίνομαι θνητή.

Μικρή.

Σαν κόκκος.

Σαν ίχνος.

Σα ρανίδα.

Μια τεράστια σιωπή.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ

-Αλήθεια Πελαγία, λένε πως ο παππούς ήξερε πολλά

-Ο παππούς ήταν ένας μικρός σοφός

-Και όμως, δεν ήξερε καν να γράφει

-Ο παππούς έγραφε. Μονάχα γράμματα στρογγυλά, ολόκληρα και λίγα.

Ίσως και να φοβόταν να  γράψει πιο πολλά. Με ουρές, γραμμές, τελείες.

-Δεν είδα ποτέ στα γράμματα του ούτε μια παύλα

-Όταν στεκόμουν με τα μακριά μου πόδια πάνω στις γραμμές σήκωνε το μπαστούνι του ψηλά και το κουνούσε στον αέρα. Μου κανε νεύμα για να φύγω. Θρόιζε στον αέρα το ροζιασμένο ξύλο του. Ο ήχος του στέκεται ακόμη μες στα αυτιά μου.

-Και τα λόγια του ήταν στρογγυλά. Γεμάτα.

- Έμαθα πολλά απ’ τον παππού Λεμονιά. Και τον θυμάμαι. Όλες τις ώρες. Ακόμη και τις ήσυχες. Αυτές που δεν έχουν λόγια. Που έχουν μόνο ένα θρόισμα. Σαν ρόζοι ξύλινοι που γυρίζουν στο αέρα.

ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΩ

Όταν γράφω η θάλασσα είναι μουντή.

Φοράω σανδάλια

και τσαλαβουτάω με τα πέλματα στη βροχή.

Οι σταγόνες πέφτουν σα μικρά ατσάλινα καρφιά

πάνω στην άμμο

σχηματίζοντας ουράνια αυλάκια στη γη.

Σκέφτομαι να αρχίσω να ρεμβάζω τα χρώματα του ήλιου.

Μα θα είναι για μια ακόμη φορά.

Έπειτα  κοιτάζω  το μεγάλο καράβι.

Που το ρίμαξε η αλμύρα.

Το μπλέ του γέμισε μεγάλες πληγές από σκουριά.

Μα θα είναι ένας ακόμη πίνακας.

Ώσπου πετάω τα σανδάλια στη στεριά.

Και σπρώχνω τη βάρκα που μου χάρισες μισοπέλαγα.

Καρφώνω μικρές γαρίδες στο αγκίστρι.

Είναι η πρώτη φορά.

Έπειτα γράφω για τα ψάρια.

Που δεν έπιασα ποτέ.

Γιατί δεν ξέρω να ψαρεύω.

Γιατί δεν μπορώ.

Είμαι θαλασσινή και όμως δεν έμαθα ποτέ.

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΦΑΛΑΙΝΑ

ήταν κάποτε μια κόκκινη φάλαινα.

μετά ήταν μια μεγάλη παλίρροια.

πιο μεγάλη, πιο δυνατή.

και εγένετο το φως.

και  εγένετο η απέραντη σιωπή.

μαζί και η μελωδία της.

και ένωσα τα χείλη σου με τα χείλη μου.

και τα νερά κατέκλυσαν τα πάντα.

φούσκωσε η θάλασσα.

και η κόκκινη φάλαινα χάραξε πάνω της τη κόκκινη σκιά της.

και χάθηκε.

για πάντα.

ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Όλο το βράδυ κατάπινα μικρές φάλαινες

Ένα ολόκληρο κοπάδι που περνούσε μέσα από το μαύρο καλώδιο του τηλεφώνου

Το πρωί κατάπια το τηλέφωνο

Το μικρό καφέ τραπεζάκι στη γωνία έμεινε άδειο

Η πρίζα του στο τοίχο έχει πάρει τώρα τη θέση του κάδρου

Μετά ξερίζωσα την άσπρη ξύλινη πόρτα, το παράθυρο και τη σκεπή με τα κόκκινα κεραμίδια

Τα πουλιά μπορούν να μπαίνουν ανενόχλητα

Ένας πελαργός έφτιαξε τη φωλιά του στη κεραία της τηλεόρασης

Έχω στολίσει μ’ αυτή το βάζο της τραπεζαρίας

Το μεγάλο μαύρο κουτί το πέταξα στο κάδο της ανακύκλωσης

Είναι στο απέναντι στενό

Νομίζω πως δεν θα αδειάσει ποτέ

Ανακυκλώσιμο υλικό που δεν ανακυκλώνεται

Τους παράταιρους ήχους του έχω καταχωνιάσει στο πατάρι

Τους κλείδωσα τρεις φορές γυρνώντας το κλειδί

Ακούω μόνο τιτιβίσματα και ήχους από τον ουρανό

Μαζί με τις μικρές φάλαινες κατάπια και τα συγκλονιστικά νέα

που κουβαλούσαν στην πλάτη τους

Τα σκορπούσαν παντού

Νομίζω ότι δεν θα ξαναβγούν ποτέ ξανά από το στομάχι μου

Τις χώνεψα πια

Δεν θέλω να τις ξανακούσω

Δεν θέλω να τις δω

Θέλω να έχω το σπίτι μου ανοιχτό

Από παντού να μπαίνουν μόνο τα πουλιά

ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕ ΡΕΩ ΣΥΧΝΑ

Κι όμως
Δε ρέω συχνά ανάμεσα σε συρμάτινα καλώδια
Μόνο…
Μόνο τις λίγες φορές που σε συναντώ
Μου τηλεφωνείς
Δεν έρχεσαι
‘Έρχεσαι
Κι όμως. Ποτέ δε μου τηλεφωνείς
Ακούω τη φωνή σου
Ενώ εσύ σπάνια μου μιλάς
Σε βλέπω
Ενώ έχω δισεκατομμύρια χρόνια να σε δω
Από την εποχή των παγετώνων
Κι όμως. Το απολίθωμα σου το ξέρω σπιθαμή προς σπιθαμή
Όπως και τα χνάρια σου πίσω από την πόρτα
Ποτέ δε με ξαφνιάζεις
Όπως δε σε ξαφνιάζω και γω
Σε ξέρω και με ξέρεις καλά
Έρχεσαι πάντα την ώρα που σε περιμένω
Μοιάζει τόσο με την ώρα που σε έχω παντελώς ξεχάσει
Τίποτα δε με ξαφνιάζει πια από σένα
Καθώς οι ώρες κυλούν, τα δευτερόλεπτα μακριά σου
Είμαι κοντά σου. Και είσαι κοντά μου
Είμαστε δίπλα και τόσο μακριά
Και είμαστε ένα
Ανάσα με ανάσα
Απόσταση και σπιθαμή
Αιωνιότητα και αγάπη

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Η γυναίκα του δρόμου φοράει μαύρο μελάνι στα μάτια
Σπρώχνει ένα μεγάλο καρότσι
Αδειάζει σαν μαύρο καυτό έβενο τους δρόμους της μέσα σου
Κάθε πρωί
Και σε καρφώνει
……………..
Εδώ Θεσσαλονίκη. Αισώπου

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Τις νύχτες επισκέπτομαι τη φωλιά μιας νυχτερίδας
Κοιτάζω ανάποδα τα πράγματα μέσα από το δικό της καθρέφτη
Μοιάζουν περισσότερο αληθινά από εκείνα που κυνηγούσα ολάκερη τη μέρα
Άδικα τραβούσα ευθείες γραμμές
Άδικα γεννήθηκα αντιλόπη

ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Το ξημέρωμα ακολουθώ το φεγγάρι
Το κλέβω
Το κάνω ολοστρόγγυλα κίτρινα πιστά αντίγραφα του
Τα κρεμάω στους γκρίζους γερανούς
Πάνω από τη θάλασσα
Τώρα η θέα από το παράθυρο είναι πιο όμορφη
Και είναι όλη τη μέρα ολόκληρη δική μου

ΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Να ενώνω τους ομόκεντρους 
κύκλους των δακτύλων μου
με τα δάχτυλα σου
Να νιώθω την ανάσα μου
καθώς βουλιάζει
στο λευκό λαιμό σου
Να απλώνω τα μάτια μου
το βλέμμα μου
στα μαλακά μαλλιά σου

Να μεγαλώνω με σένα
Να γίνομαι ζυμάρι 
Να χύνομαι σα μέλι ζεστό
σε πήλινα σεντόνια
Να ακουμπώ
Να σ’ ακουμπώ
Να σε κοιτάζω
Και να μιλώ
Να σου μιλάω

Να γίνομαι ένα με σένα
Και συ ένα με μένα
Να χάνομαι στη δίνη της αγάπης
Να σ’ αγαπώ
Να μ’ αγαπάς 
Μέχρι το τέρμα της αβύσσου
Τις νύχτες να μου χτενίζεις τα μαλλιά
Και να μου ψιθυρίζεις
Τα λόγια σου 
Λόγια που μοιάζουν 
με φωνή πουλιού

Και να κολλάω πάνω σου
Και να φορώ το δέρμα σου
Να ντύνομαι τις ώρες σου
Και τις στιγμές 
Τα δευτερόλεπτα μακριά σου
Και να μου τραγουδάς
Τραγούδια πάνω 
σε νότες χάρτινες
Που γίνονται φτερά
Που τις φυσάς 
για να με φτάσουν

Να μεγαλώνω
Να μεγαλώνεις
Να μεγαλώνει 
η αγάπη μας

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΦΟΡΩ ΕΝΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΑΔΕΙΑΝΟ

Κάθε πρωί φορώ ένα πουκάμισο

Αδειανό

Στην τσέπη την αριστερή

Κάθε πρωί

Μου το γεμίζεις με τριαντάφυλλα

Στη θέση της καρδιάς

Την ώρα που ξυπνάς

Σαν άγγελος

Έπειτα ολόκληρη η μέρα μου

Ευωδιάζει σαν ολάνθιστο περβόλι