Η αύρα σου

Ισορροπώ

Σε μια μεγάλη επίπεδη επιφάνεια

Κοιτάζω γύρω μου

Όλα διατηρούν την απόλυτη τάξη τους

Επίπεδα πάνω σε επίπεδα

Ένα οριζόντιο νήμα μονάχα τα χωρίζει

Μοναδική κίνηση

ο μεγάλος έλικας που γυρίζει πάνω απ’ το κεφάλι μου

Και οι τοίχοι

που μπάζουν νερά από παντού

Παύω να ισορροπώ

Κόβω την ανάσα μου για να αφουγκραστώ

την απόλυτη ηρεμία

Με γυμνά πέλματα

κολλάω τα δάχτυλα στο μαρμάρινο πάτωμα

Βλέπω τη σκιά μου με τεντωμένα τα χέρια

να κολυμπάει στον υγρό τοίχο

Διακρίνω μια άλλη αύρα να θροΐζει

γύρω της

Νιώθω του χτύπους μου

Αργοί και ακανόνιστοι

Δεν τολμάω να με συνεφέρω

Μένω σε τούτη τη πλάνη

ένα ολόκληρο λεπτό της ζωής μου

και έπειτα ένα ολόκληρο λεπτό

χωρίς χτύπους και χωρίς σκιά

Η αύρα σου όμως

μένει εκεί

Και με κοιτάει

Και μου χαϊδεύει τα μαλλιά

Μ’ ένα πάνινο μαντίλι

σκουπίζει και την τελευταία σταγόνα

της υγρασίας γύρω μου

Μυρίζει βασιλικό

Και ξαφνικά ανασαίνω

Και αγκαλιάζω και την ελάχιστη

ρανίδα οσμής που πάλλεται δίπλα μου 

Τα παραμύθια της αγάπης

Συνάντησα ένα πουλί

ξεστράτισε μονάχο

μέσα από ένα διάφανο σμήνος

Είχε γυάλινα φτερά

και πούπουλα φτιαγμένα από σκόνη

Τα μικρά του πόδια λύγιζαν

στην πρώτη ανηφόρα

Δεν τραγουδούσε

μιλούσε για τα παραμύθια

Σήμερα παραμιλούσε,

για την ωραία κοιμωμένη τραύλιζε

για τον πρίγκιπα

που τον φίλησε χιλιάδες φορές

για τις μικρές κηλίδες αίμα

που έσταζαν τα χείλη της

για τη βελόνα που του κάρφωσε

στην καρδιά

Τόσα παραμύθια

τόση αγάπη και πόνο μαζί

ένα μικρό πουλί πώς να τ’ αντέξει

Ξεστράτισε μονάχο

με ξάφνιασε

σα φάνηκε μπροστά μου

Ξεψύχησε στα χέρια μου

Όχι μονάχα τις ξάστερες νύχτες

Και έγειρε το φεγγάρι και με φίλησε

και μου ψιθύρισε

-Όχι μονάχα τις ξάστερες νύχτες

και σώπασε

Και έκλεισα τα μάτια

μια νύχτα που έβρεχε

μια βροχή γεμάτη δάκρυα

Και έγειρε το φεγγάρι και με φίλησε
και μου ψιθύρισε

-Όχι μονάχα τις ξάστερες νύχτες

και σώπασε

Σ’ ένα απέραντο βροχερό ουρανό

με σύμμαχο μου το φεγγάρι

που σώπασε

Ουρανία

Ουρανία ή Ράνια ή Ρανιώ την έλεγαν

και έκρυβε ένα τεράστιο ουρανό μέσα της

Η ανάσα της βαριά

ακούγονταν ακόμη και μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα

Το βήμα της βαρύ

θαρρείς και άκουγες της νυχτιά να σφυροκοπάει με μανία τα άστρα

Το γέλιο της τρανταχτό

λες και άνοιγαν τα σύννεφα με μιας και οι αστραπές έπεφταν βροχή

Ουρανία ή Ράνια ή Ρανιώ την έλεγαν

και άνθιζε κάθε μέρα σαν ολόφρεσκη παπαρούνα

λιβάδι ολάκερο

τα μάτια της φεγγοβολούσαν και το γέλιο της άστραφτε

η μιλιά της τραγούδι που σε νανούριζε και τα λόγια της παχύ σιρόπι

Η Ουρανία ή Ράνια ή Ρανιώ

που γεννήθηκε σ’ ένα ελεύθερο ουρανό

που άπλωνε τα χέρια της και γίνονταν φτερά

που με μια δρασκελιά ταξίδευε σε μέρη αλλοτινά

που ξαφνικά μαράζωσε

μια χούφτα χρώμα πορφυρό που κάθε μέρα έλιωνε

Η Ουρανία

που της έκλεψαν τη λευτεριά

που της έκλεψαν τον ουρανό

της έσβησαν τα αστέρια

Η Ουρανία ή Ράνια

που απόμεινε μονάχη

και τώρα πια τη φωνάζουν μονάχα

Ρανιώ

και άντε να καταλάβεις

από πού προέρχεται το όνομά της

Το χταπόδι

Χτύπησε το τηλέφωνο.

-Τελικά να έρθουμε;

-Τελικά να έρθετε. Εμείς θα μείνουμε εδώ. Λόγω του καιρού, λόγω των καιρών, που καιρός για ταξίδια…και τα τοιαύτα…

-Έχω και ένα χταπόδι, να στο φέρω;

-Να το φέρεις.

Έτσι απλά, χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Το χταπόδι έφτασε. Ταξίδεψε 500 χλμ οδικώς αλλά έφτασε. Οδικώς και αποβιώσαν. Ένα μεγάλο χταπόδι, αχτύπητο. Καταψυγμένο, αλλά φρέσκο. Ψαρεύτηκε προσφάτως στα νερά του Ιονίου, κατεψύχθη εγκαίρως σε κατάψυξη του ίδιου γαλαζοπράσινου πελάγους και ταξίδεψε βιαίως με Μερσεντές φέρουσα πινακίδες μεγάλου και ξακουστού νησιού των Επτανήσων. Προορισμός η συμπρωτεύουσα.

Πριν φτάσει όμως…

Έπεσα σε βαθιά σκέψη.

Τα πλοκάμια σύνολο οχτώ. Εμείς σύνολο εννιά.

Λείπει ένα πλοκάμι, από τις σπάνιες περιπτώσεις, γιατί συνήθως τα πλοκάμια περισσεύουν…

Ξαφνικά άστραψα.

Με τα κρεμμυδάκια! Χταποδάκι στιφάδο. Κρεμμυδάκι ποδαράκι, ποιος θα το καταλάβει;

Τελικά το κατάλαβε. Ποιος είδε το Θεό και δεν το φοβήθηκε; Ποιος είδε τον οδηγό της Μερσεντές και δεν τον φοβήθηκε; Γιατί σε τούτον έλαχε ο κλήρος.

Εγώ για σαρακοστιανό να φάω κρεμμυδάκι; Εγώ που απ’ το σαρακοστιανό μου δεν έλειπε η αστακομακαρονάδα και η κοκκινιστή γαρίδα και γενικά όλες οι ψαρούκλες νηστίσιμες και μη;

Εγώ, που λαχτάρησα μέχρι να το καταψύξω το οχτάποδο, εύκολη κουβέντα να ψαρεύεις στα ανοιχτά του πελάγου χωρίς βάρκα Mercedes, και να γυρνάς με άδεια χέρια, και να το αρπάζεις στο λιμάνι απ’ το καλάθι του ψαρά με το φουσκωτό και τα τέσσερα οχτάποδα (τι να τα κάνει τόσο;), και να τρέχεις σφεράτος μες τα άγρια χαράματα πριν σε πάρει πρέφα; Και να ταξιδεύεις 500 χλμ μ’ ένα κλεμμένο ψάρι στο πορτ παγκάζ, μια απλήρωτη ασφάλεια στο πρώτο ράφι, και με βενζίνη από την υπερχρεωμένη πιστωτική σου;

Εγώ, που για σαρακοστιανό λαχτάρησα να κάνω ένα ταξιδάκι; Σαν το παλιό καλό καιρό. Που θυσίασα τις ταβέρνες με τα θαλασσινά, τους χαλβάδες και τα τουρσιά, μόνο και μόνο για ένα ταξιδάκι; Που «θυσίασα»  τις ταβέρνες με τα θαλασσινά, τους χαλβάδες και τα τουρσιά, και είπα, δεν κάνω τουλάχιστον ένα ταξιδάκι; Ταξιδάκι δανεικό. Δανεικό και το χταπόδι (γιατί θα το επέστρεφα στον ερασιτέχνη με το φουσκωτό εν καιρώ, εν πολύ πολύ καιρώ). Να φάω μόνο ένα κρεμμυδάκι;

Η απάντηση ομόφωνη και ομόβροντη:

Δε λες καλά που έφαγες και το κρεμμυδάκι!

Έρχονται δύσκολοι καιροί! Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες, κοριτσάκι….

Σημείωση: Το χταποδάκι υπάρχει. Θέλει όμως χτύπημα. Μου είπαν να το βάλω

                στο πλυντήριο, όμως λυπάμαι λιγάκι…και το χταπόδι…και το  

                πλυντήριο…σίγουρα έχουν περάσει χειρότερες φουρτούνες, αλλά πάλι…

                Το κρεμμυδάκι δεν υπάρχει. Προς το παρόν.

Ερωτικός Μετανάστης

Αγκαλιά με τη σκιά σου, κρυμμένη στη γωνιά του σπιτιού και συ να λείπεις

Με μια φέτα πορτοκάλι που δάγκωσα τις φλούδες του
Ξινό. Η μυρωδιά του έμεινε στα χείλη
Κρατάω ένα λευκό χαρτί με μεγάλα έντονα γράμματα
Και αριθμούς
Διάγνωση, ερωτικός
Υπόλοιπον, μετανάστης
Φορούσε μια καθαρή γαλάζια ποδιά και σαμπώ παπούτσια όταν μου το έδωσε
Με ρώτησε για τη θάλασσα που είδε στα μάτια μου
Της είπα για η θάλασσα που πλημμύρισε μέσα μου
Και συ λοιπόν; Και γω, της είπα
Μπορούμε να σεργιανίζουμε μαζί στο ξένο ακρογιάλι
Σεργιάνισα τόσες φορές, δε στο ‘πα;
Σήμερα προτίμησα τη σκοτεινή γωνιά του σπιτιού
Και τη σκιά της που έτρεμε κάτω από την πανοπλία
Κρύφτηκα και γω εκεί κάτω
Έκλεισα τα μάτια και είδα ένα μεγάλο βιβλίο με μπλε εξώφυλλο
Έγραφε για το νόστο, για την Ιθάκη
Τη σκιά ρώτησα, άραγε θα είναι το ίδιο;
Όταν με άσπρα μου βαμμένα μαλλιά γυρίσω
Όταν οι ράγες του τρένου σκουριάσουν στην αλμύρα της θάλασσας
Ευτυχώς έχω το πορτοκάλι
Μου το ‘δωσε η γυναίκα με τα πορτοκαλένια γράμματα
Ευτυχώς έχω τη σκιά σου
...Τελικά δεν θα ξανακάνω εξετάσεις

Η επιμονή της μνήμης

Ο δρόμος χάνονταν μέσα σ’ ένα λιβάδι από χρυσά στάχυα
Ο αέρας ξερίζωσε μια μικρή κορυφή και κείνη χτύπησε στο παρμπρίζ
Ο ουρανός ακόμη επούλωνε τις χαρακιές της παγερής νύχτας
Κοίταξα ψηλά
Έπειτα κόλλησα το πρόσωπο στη πάχνη απ’ το τζάμι
Το λιβάδι τώρα έγερνε ολόκληρο
Μια χρυσή καμπύλη που κόντευε να φτάσει τον ορίζοντα
Μια χούφτα κίτρινα σταφύλια με γήινες γραμμές που έτεμναν
προς τη δύση
Ο άντρας με το μάλλινο παλτό δρασκέλισε την ελαιογραφία που κρέμονταν στον τοίχο
Στη αριστερή του τσέπη είχε καρφώσει ένα μικρό δεμάτι στάχυα
Πήρε τη μεγάλη δερμάτινη τσάντα του και ξεκίνησε τη διαδρομή του
-Μπορώ να σας απασχολήσω για λίγο, με ρώτησε ευγενικά
Δεν του απάντησα. Βιαζόμουν. Είχα ήδη αργήσει στο χειρουργείο
-Δύο λόγια μόνο θα σας πω. Συγχωρέστε με. Ξέρω. Είμαι μόνο ένας ξένος. Μην με απορρίπτετε όμως γι’ αυτό.
Συνέχισα να περπατώ, το βήμα μου όμως έγινε πιο αργό
Εκείνος κατάφερε να με φτάσει
-Δεν έχω όνομα. Επίτρεψε μου να συνεχίσω να μην έχω. Θέλω μονάχα να σου ζητήσω κάτι. Δώσε μου λίγο χρόνο από σένα. Λίγο χρόνο από σένα με σένα.
Γιατί μόνος έχω τόσο.
Γύρισα και τον κοίταξα. Κοντοστάθηκα
-Σε βλέπω κάθε μέρα. Είσαι τόσο όμορφη. Ετούτα τα στάχυα τα μάζεψα για σένα.
Ήταν άσχημος. Πολύ άσχημος. Ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό όταν τον κοίταξα. Και μετά έβγαλα μια λέξη. Δεν θυμάμαι τι. Κάτι χωρίς φωνήεντα. Σύμφωνα μπερδεμένα.
Έπειτα, στο καφέ, είδα τον άσχημο άντρα δίχως όνομα να κάθεται σε μια μπρούτζινη καρέκλα απέναντι μου. Πίσω του διέκρινα ένα γνωστό πίνακα. Ρολόγια που έλιωναν σ’ ένα λιτό τοπίο. Δεν έκανα κανένα συσχετισμό. Ξαφνικά ένιωσα πως τον ήξερα χρόνια.
Μου μίλησε για τη γυναίκα του. Ένα βράδυ ξύπνησε και κείνη κοιμόνταν ακόμη δίπλα του. Ήταν η πρώτη φορά. Πάντα ξυπνούσε πριν από κείνον για να του ψήσει ένα γλυκό καφέ. Ήταν και η τελευταία.
Σήμερα γλυκό καφέ ήπια μόνο εγώ. Όταν τον ζήτησα διέκρινα στα μάτια του μια μικρή σκιά γεμάτη υγρασία. Ίσα που κρατήθηκε. Εκείνος παρήγγειλε έναν ελληνικό σκέτο.
Μιλούσαμε μέχρι που το τοπίο στο γνωστό πίνακα σκοτείνιασε. Σκοτείνιασε και ο έξω δρόμος. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που οι ώρες κυλούσαν τόσο γρήγορα. Με το φως της μέρας κοίταξα τον ξένο στα μάτια. Είδα πόσο όμορφος ήταν.
Κατηφορίσαμε μαζί το δρόμο μέχρι τη θάλασσα. Είχα περάσει το μπράτσο μου στο μπράτσο του και χάιδευα το πλεχτό παλτό του. Όταν φτάσαμε στο ποδηλατόδρομο εκείνος έβγαλε από την αριστερή του τσέπη το δεμάτι τα στάχυα. Μου τα χάρισε και μου ευχήθηκε καλή αντάμωση. Με άφησε μετέωρη, στο γεμάτο κενό μου. Μου εξήγησε μονάχα πως δεν θα άντεχε άλλο πρωινό με μια γυναίκα να κοιμάται ακόμη στο πλάι του. Είπε πως πια θα άντεχε μονάχα κάτι. Να πίνει γλυκό τον καφέ του. Έπειτα τον είδα να αφήνει την δερμάτινη τσάντα στα πόδια μου και με μια μεγάλη δρασκελιά να τρυπώνει στη ελαιογραφία του λευκού πύργου.
Πέρασαν τόσα χρόνια και όμως κατάφερα να βρω ένα λιβάδι από χρυσά στάχυα…
Ξεδίπλωσα με προσοχή τα ξερά που κρατούσα ακόμη στη χούφτα μου και τα έσπειρα στο χώμα. Δίπλα στα θεριεμένα στάχυα που αντάμωσα. Να θεριέψουν και κείνα. Να μπορέσω να φτιάξω ένα δεμάτι. Και να στο χαρίσω. Όταν σε ανταμώσω.

Κίτρινο

H μάνα μου μου το ‘μαθε. Κάτω από το καυτό ήλιο του μεσημεριού. Το κίτρινο είναι το χρώμα του μίσους. Και έμπηξε με δύναμη το κοφτερό λεπίδι στο σφαχτό. Η μάνα μου αγρότισσα, νοικοκυρά γυναίκα. Και γω μικρό κορίτσι. Ίσα που γνώριζα τα χρώματα. Όταν τα γνώρισα καλά δεν είδα σε κανένα χρώμα τούτο το βαρύ συναίσθημα. Μήτε ακόμη και στο μαύρο, που μου προκαλούσε θλίψη, που πολλές φορές μου θύμιζε το θάνατο. Μήτε ακόμη και στο καφέ που με ‘κανε να νιώθω ευάλωτη, θνητή, μια χούφτα χώμα. Το κίτρινο το θυμάμαι από τότε. Όχι γιατί μου το ‘μαθε η μάνα μου, αλλά γιατί πολλές φορές το χάζευα ξαπλωμένη πάνω στο ξεραμένο πράσινο χορτάρι. Μέσα στη δίψα του μεσημεριού, πίσω από τον ήχο του τζιτζικιού. ‘Όταν έκλεινα τα μάτια γιατί με θάμπωνε ο μεγάλος ολοστρόγγυλος ήλιος, που άπλωνε το κίτρινο χρώμα του παντού. Στα απλωμένα γυμνά μου δάχτυλα, στον ιδρωμένο αέρα, στα ξερό κορμό της μεγάλης ελιάς που έγερνε τα κουρασμένα φύλλα της ολόγυρα. Αλλά και κάτω από το συρτό ήχο του γρύλου. Όταν άνοιγα διάπλατα τα μάτια και ατένιζα μέσα στο σκοτάδι το κίτρινο χρώμα χιλιάδων αστεριών. Και τη ρωτούσα τη μάνα μου. Μπορεί ο ήλιος να μας μισεί και να ανθίζει λουλούδια στο κήπο μας; Και κείνη σώπαινε. Και χάιδευε τους ηλίανθους, τις μαργαρίτες, τους λεμονανθούς με τα τραχιά της δάχτυλα…Η μάνα έμεινε στο κήπο της. Εγώ ταξίδεψα. Σε μέρη μακρινά, πίσω από τα μεγάλα χιονισμένα βουνά. Έχτισα ένα σπίτι κάτω από το γκρίζο ουρανό. Το χρώμα που με φυλάκιζε. Όμως συνήθισα. Έβαφα κάθε πρωί τα σύννεφα με ολόλευκη μπογιά. Και ημέρευα. Με λευκή μπογιά έβαψα και την αυλή μας. Παράταιρη μου έμοιαζε και όμως τόσο όμορφη. Κήπο δεν είχα. Φύτεψα όμως κατιφέδες και πανσέδες στα Αυγουστιάτικα όνειρά μου. Το σπίτι το έχτισα μονάχη. Με πέτρα και λάσπη. Με τα μανίκια σηκωμένα και τα μαλλιά δεμένα ψηλά. Βόγκηξα, όμως τα κατάφερα. Ήταν όμορφο. Η πέτρα δε ραγίζει σκεφτόμουνα. Η πέτρα μου θύμιζε τη γη. Ακόμη και τη θάλασσα όταν κατάφερνα με μάτια κλειστά να τη σμιλέψω. Συχνά την έπλενα με κύματα. Μεγάλα γαλάζια ήρεμα κύματα. Και κείνη γυάλιζε. Ήμουν καλά. Μόνο που δε λογάριαζα. Εκείνη, την αδυσώπητη φλόγα που ξεπήδησε ξαφνικά μιαν αυγή έξω από τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα. Εγώ είχα ξυπνήσει νωρίς για να βάψω το ξύλινο φράχτη. Κάθε Μάρτη τον έβαφα πράσινο. Χαιρέτιζα έτσι το χειμώνα και ετοιμαζόμουνα για την Άνοιξη. Που κάθε πράσινο του πλανήτη άνθιζε. Γιατί όχι και το δικό μου; Το μόνο που κατάφερα να σώσω ήταν το μεγάλο κίτρινο τραπέζι της κουζίνας. Εκείνο που κάποτε είχε το χρώμα της καρυδιάς. Εκείνο που κάποτε σκάλιζα με μολύβι τα όνειρα, τα πάθη και τα θέλω μου. Ήμουν σχεδόν έφηβη. Ποτέ μου δε συμπάθησα τα ημερολόγια. Το μεγάλο τραπέζι μου ταίριαζε καλύτερα. Άπλωνα τα χέρια, ακουμπούσα τα δροσερά μου μάγουλα, το αγκάλιαζα ολόκληρο και σκυφτή έγραφα. Η μάνα τα νόμισε για μουτζούρες. Και τα σφάλισε κάτω από μια παχιά κίτρινη μπογιά. Πώς να μην αγαπήσω ετούτο το χρώμα; Σήκωσα ολόκληρο το τραπέζι και το ‘φερα εδώ. Μπορεί να με πέρασαν και για τρελή. Εγώ όμως δεν μπορούσα να αφήσω πίσω ένα τόσο τρυφερό κομμάτι του εαυτού μου. Η μάνα μου ήρθε. Και μ’ αγκάλιασε κάτω από το γκρίζο ουρανό. Δεν είχα προλάβω να τον ασπρίσω. Με κοίταξε στα μάτια και μπόρεσα να δω έτσι τα δικά της γεμάτα μικρά διάφανα δάκρυα. Μπόρεσα να διαβάσω τι έλεγαν κολυμπώντας γυμνή πια σε κείνα τα υγρά μονοπάτια. Η φλόγα είναι κίτρινη. Θαρρείς και ζητούσε να μου θυμίσει τότε που μου το έμαθε. Τότε που ταίριαξε το χρώμα με τα αισθήματα. Σώπα μάνα, της είπα. Έστω και έτσι, δες αλλιώτικα τα χρώματα. Στο πατρικό μας σπίτι το βράδυ δεν είχαμε ηλεκτρικό. Ήταν σκοτεινό και κρύο. Εγώ άναψα ένα μικρό κερί και κείνη το παλιό μας τζάκι.

Το κορίτσι της βιτρίνας

Στο νησί μου το στενό δρομάκι όλοι το λένε καντούνι

Εδώ οι πιο πολλοί το λένε στενό δρόμο

Στο νησί μου αν σηκώσεις ψηλά το κεφάλι θα αντικρίσεις μια κατάλευκη μπουγάδα με φόντο ένα γαλαζοπράσινο ουρανό

Εδώ αν σηκώσεις ψηλά το κεφάλι θα δεις ένα τετράγωνο κουτί με ανεμιστήρα να στάζει πάνω σ ένα νεφελώδη ουρανό

Στο νησί μου η θάλασσα είναι τόσο κρύα που φτερουγίζει η καρδιά σου

Εδώ η θάλασσα καίει σα λάβα

Είχα τόσα να σου πω για το νησί μου και για τούτο το τόπο

Όμως εσύ δεν γύρισες καν να με κοιτάξεις

Έμεινες στην ίδια και απαράλλαχτη θέση

Σ’ αυτή που σε πρωτοβρήκα τρεις μήνες πριν και σου έπιασα την κουβέντα

Φορούσες τα ίδια σκονισμένα ρούχα. Κοντή πλεχτή φούστα και ένα πουκάμισο με δαντελένιο γιακά. Είχες σταυρώσει τα πόδια σου, είχες λυγίσει το δεξί σου χέρι, είχες ακουμπήσει στη παλάμη σου το λεπτοκαμωμένο σου πηγούνι και κοίταζες μπροστά. Πάντα μπροστά. Εκεί που οι εργάτες κάθε πρωί σκάβουν την αρχαία πόλη και φυσούν με δέος τα κτερίσματα σκορπίζοντας τη κουρασμένη σκόνη στον αέρα.

Κοιτούσες πάντα με ένα ελαφρό μειδίαμα, ίδια η Μόνα Λίζα. Άραγε γελάς;

Εγώ κρατούσα μια μεγάλη κούπα γεμάτη ζεστό καφέ που άχνιζε τη λευκή ζάχαρη μέχρι τα κρύα μου μάγουλα. Δε φορούσα ποτέ γάντια γιατί ζέσταινα τα χέρια μου πάνω στο σμιλεμένο πηλό που βίαια άλλαζε θερμοκρασία.

Σήμερα το πρωί είδα πάλι το φεγγάρι στον ουρανό

Ξημέρωσε και κείνο έμενε ακόμη καρφιτσωμένο στο πέτο του

Ένα κομμάτι έμεινε. Μια λεπτή φέτα πορτοκάλι που άχνιζε στο ξημέρωμα

Τόσο όμορφη!  Κοίτα. Ακόμη μπορείς να τη δεις

Δε γύρισες ούτε να με κοιτάξεις. Το πηγούνι σου στην ίδια θέση, το βλέμμα σου το ίδιο. Ακόμη και κείνη η κοντή περούκα που φορούσες στο κεφάλι έμενε ασάλευτη. Ούτε μια τρίχα δεν άλλαξε θέση. Ούτε μια τρίχα δε φύσηξε ο πρωινός βοριάς. Ποιός βοριάς; Ποιός αέρας;

Σήμερα πρόσεξα εκείνη την κόκκινη χάρτινη ταμπέλα πάνω από τα μαύρα σου μαλλιά.

Κόκκινη με μεγάλα άσπρα γράμματα. ΠΩΛΕΙΤΑΙ. Από κάτω με μπλε μελάνι και μικρογράμματη γραφή έλεγε: Όλος ο εξοπλισμός του καταστήματος σε πολύ χαμηλές τιμές. Ανάμεσά τους και συ.

Ξημέρωσε Κυριακή. Πως περνούν η μέρες! Πάει η εβδομάδα. Θα πάρω τα παιδιά και θα πάμε στην παραλία. Μαζί μας θα είναι και κείνος φυσικά.  Κάθε Κυριακή περπατάμε. Κρατάμε γερά  ο ένας το χέρι του άλλου και φτάνουμε μέχρι τις ομπρέλες. Φοράμε στρωτά παπούτσια και παντελόνια με ελαφρύ λάστιχο στη μέση. Μετά καθόμαστε στο αναψυκτήριο για καφέ. Τα παιδιά παίζουν στο μικρό πάρκο με τις κούνιες, δίπλα στο σιντριβάνι και απλώνουν τα χέρια για να πιάσουν τις σταγόνες

Στο νησί κάθε τέτοια μέρα παίρναμε την ξύλινα κίτρινη βάρκα του πατέρα και πηγαίναμε για ψάρεμα. Όλοι θέλαμε να μπούμε μέσα και κείνη η φουκαριάρα έγερνε πότε από τη μια και πότε από την άλλη. Ποτέ όμως δεν μας πρόδωσε. Ούτε εκείνη, ούτε η θάλασσα. Λάδι κάθε Κυριακή, χειμώνα καλοκαίρι. Έπειτα, να μην της τραγουδήσουμε; Πιάναμε το λα μινόρε από την αρχή και της κάναμε καντάδες. Με  μια γουλιά κόκκινο κρασί. Και κείνο του πατέρα. Αν δεν είχε προλάβει να γίνει, τη θέση του έπαιρνε ο μούστος. Μόνο μια γουλιά, φώναζε και μας ξεπροβόδιζε μέχρι το κεφαλόσκαλο με το ξύλινο μπαστούνι στο χέρι.  Και το κουπί σιγά. Μην πληγώσετε τα ψάρια και τη θάλασσα. Το νου σας…

Το νου σας σου έλεγα και γω και είχα αλλού το μυαλό μου. Και έπειτα έφερα το μυαλό μου εδώ. Και πρόσεξα τους λεκέδες πάνω στο γυαλί. Εσύ ακόμη κοίταζες εκεί. Την αρχαία πόλη. Ακίνητη τόσα χρόνια. Ακίνητη και συ. Με ένα ελαφρό μειδίαμα.

Και τότε είδα τα πλαστικά σου πόδια. Και έκανα ένα βήμα πίσω. Και έπειτα άλλα δυο για να σιγουρευτώ. Και είδα τη γυάλινη βιτρίνα.

Μιλούσα με το κορίτσι της βιτρίνας λοιπόν! Και είχα τόσα ακόμη να πω…

Πεταλούδα

Ζω σ’ ένα μικρό κουτί
Κάθε πρωί ανοίγω ένα συρτάρι και πετώ
Ξεδιπλώνω τα κίτρινα φτερά μου και τα απλώνω στον ορίζοντα
Πάνω από τις γκρίζες πολιτείες και τις καπνοδόχους που καίνε γκρίζο ουρανό
Μοιάζω με μια μεγάλη κίτρινη κηλίδα που αιωρείται
Παράταιρη, στροβιλίζομαι πάνω από αλλοτινά λοφάκια με κυκλάμινα
Τα φτερά μου χαραγμένα απ’ τα σημάδια
Σημάδια που πονούν
Θαρρώ πως πονούν και τα μικρά μου μάτια
Τόσο μικρά μα με τόσο μεγάλα δάκρυα
Μοιάζουν με κίτρινες σταγόνες βροχής
Που σταλάζουν πάνω στο γκρίζο με μια μονάχα έννοια
Να ξεπλύνουν τις πολυκαιρισμένες καπνοδόχους
που μαύρισαν τα ροδαλά σου μάγουλα
Κατάκοπη γυρνώ στο μικρό μου κουτί πριν ξεμυτίσουν
στον ουρανό τα πρώτα αστέρια
Φοβάμαι
Μήπως και μπερδευτώ μαζί τους, μήπως και χαθώ
Διπλώνω αργά τα κουρασμένα μου φτερά
και τα στριμώχνω με προσοχή στο μικρό μου κουτί
που μυρίζει ακόμη μπαρούτι
Η μυρωδιά του μπερδεύεται με τη γλύκα της ζάχαρης
Και γω ξαποσταίνω με μια γλύκα στα χείλη
Και μια πίκρα στη μικροσκοπική μου καρδιά

Αλλάζω

Θυμάσαι τη θάλασσα με ρώτησες
και βούτηξες τα πόδια σου
Μαρμαρινό σκαλί και κίονες
και μια γοργόνα με ολόγυμνη ουρά
εσύ
γυμνή
και η θάλασσα

Και γω απ’ τη θάλασσα
με τα χέρια φουσκωμένα
και τα δάχτυλα γεμάτα δηλητήριο
αναδύομαι
Τη νιώθω τη θάλασσα

Θυμάσαι τη θάλασσα με ρώτησες
Και ήμουν εγώ
Τη νιώθω τη θάλασσα απάντησα
Και ήμουν εγώ
Γύρω μου, μέσα μου
να κυλάει στις φλέβες μου
να παλεύει με τα αγκάθια
της δράκαινας
που μου χάρισες

Τη νιώθω τη θάλασσα
Γιατί ακόμη το κύμα της
αφρίζει πάνω στα βλέφαρα
Γιατί ακόμη το κύμα της
αρμενίζει τις βάρκες μου
Γιατί ακόμη μπορεί και αλλάζει το αίμα μου
καθάριο και πάλι
και κείνο το αγκάθι
να βουλιάζει στον πάτο της…