Τα δυο κρεβάτια

Στο διπλανό δωμάτιο ακούω ένα κορίτσι να φωνάζει μαμά. Είναι την ώρα που διαβάζω τα καλλιγραφικά γράμματα σε μια πινακίδα που κρέμεται στον τοίχο.
Να πονάς με ευγένεια,
Nα πονάς με υπομονή,
Nα πονάς χωρίς να διαμαρτύρεσαι.
Το μικρό κορίτσι στο διπλανό δωμάτιο δεν δέχεται αγγόγυστα τον πόνο. Φωνάζει δυνατά πονάω μαμά. Όλος ο διάδρομος πάλλεται από τις φωνές τις.

Στο ίδιο δωμάτιο πέντε άνθρωποι στεκόμαστε όρθιοι μπροστά από δύο κρεβάτια. Ακούμε τις φωνές του κοριτσιού. Τα κρεβάτια είναι παστρικά και ατσαλάκωτα. Είμαστε όρθιοι και αμίλητοι για ώρα. Ίσως αναλογιζόμαστε με ποιο τρόπο μοιράζονται στα πέντε δύο κρεβάτια. Καθώς οι δείχτες του ρολογιού αλλάζουν θέση, θαρρείς και γέρνουμε σαν κλαδιά πάνω στα κρεβάτια. Ακουμπάμε τα σιδερένια τους κάγκελα. Τσαλακώνουμε τις γωνίες από τα ίσια σεντόνια. Απλώνουμε τα χέρια μας σα διστακτικές αράχνες. Σιγά σιγά απλώνουμε τα πόδια. Τα δυο κρεβάτια τελικά μας χωράνε όλους. Είμαστε τρεις γυναίκες και δύο άντρες.

Στο κατώφλι της πόρτας στέκεται τώρα ένας ασπρομάλλης κοντός γέρος άντρας με ευγενική φυσιογνωμία. Τα ανακατεμένα του άσπρα και πλούσια μαλλιά μου θυμίζουν τον Αϊστάιν. Χρειάζεται το ένα μας κρεβάτι για το καρδιογράφημά του. Ο νοσηλευτής που τον συνοδεύει ακουμπάει στο προσκέφαλό του τα μάλλινα πανωφόρια μας. Ο ευγενικός γέρος είναι βολικός. Δεν τον ενοχλούνε ούτε τα ρούχα μας ούτε τα τσαλακωμένα μας σεντόνια. Ξαπλωμένος δε χάνει τη ευκαιρία να κάνει στις κυρίες του δωματίου μια ευγενική φιλοφρόνηση. Χαίρομαι που συναντώ όμορφες γυναίκες, μας λέει. Για να φύγει σηκώνεται με δυσκολία από το κρεβάτι, μας απευθύνει όμως έναν εγκάρδιο χαιρετισμό. Ο ασπρομάλλης γέρος ήταν μια μικρή όαση μέσα στην αμήχανη σιωπή του δωματίου.

Κατά την αναμονή ανταλλάσσουμε μετρημένες κουβέντες. Κάποιοι με κάποιους. Οι γυναίκες μεταξύ μας. Οι άντρες με τις γυναίκες. Πέντε άνθρωποι κι ένα ακόμη συναντιόμαστε σ’ένα δωμάτιο με δυο καλοστρωμένα κρεβάτια. Φοράμε τη χάρτινη στολή του χειρουργείου και τα μαλακά πράσινα σκουφάκια στα μαλλιά. Τα βήματα μας ακούγονται να σέρντονται καθώς βαδίζουμε με τα ντυμένα μας παπούτσια. Ακούμε τις φωνές από ένα κορίτσι. Νοιαζόμαστε για λίγο ο ένας για τον άλλον. Πως είσαι; Πως πήγε; Μπορεί και όχι. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ ξανά. Ίσως και να μην ξανασυναντηθούμε. Πίσω μας αφήνουμε δυο κρεβάτια με τσαλακωμένα σεντόνια. Στο διάδρομο αφήνουμε την ηχώ από τις πονεμένες φωνές ενός κοριτσιού.

Καλώς ήρθατε σε ένα φωτογραφικό ταξίδι αφιερωμένο στην αιωνόβα ελιά της Κέρκυρας. Μέσα από τις διαφάνειες που ακολουθούν, ανακαλύψτε ένα δέντρο που σημαδεύει τον τόπο και τους ανθρώπους του στο Ιόνιο. 🌿 Περιηγηθείτε στο άλμπουμ:

ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ

Καθώς τέμνουν οι γερανοί

Τους φωτεινούς στύλους της νύχτας

Σαν να ναι ηλεκτροφόρα

Η αυγή χαράζει

Αφήνωντας γυμνά επάνω στην προβλήτα

Τα σιδερένια τέρατα

Αγέρωχα να συμβολίζουνε από ψηλά

Πόσο μικρός είναι ο κόσμος

Μαριάννα Γεωργοτά

ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΙΑ ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

Θέλω να σου μιλήσω

Για μια μια παπαρούνα

Της θάλασσας

Ήτανε μια φορά

Ένας γαλάζιος ουρανός

Και μια βάρκα ξύλινη

Και ένα πινέλο

Και το πινέλο έβαφε τη βάρκα

Και έμοιαζε με τη θάλασσα το μπλε της

Και λίγο από τον απέραντο ουρανό της

Και γίνανε ένα

Ήταν και μια καλύβα ξύλινη

Γεμάτη αρμύρα στα ριζά της

Κάθε πρωί την έγλυφε το κύμα

Και σμίλευε την ομορφιά της

Ήταν και ένα ξωκλήσι

Μοναχό

Με τοίχους ξεφτισμένους

Με τον ασβέστη να κρέμεται στις πλάτες του

Θαρρείς και είχε ανοιχτές  πληγές

Με άγριες βιολέτες στην αυλή

Και κίτρινο σιτάρι

Με στάχυα άγρια να τα φυσά ο αέρας

Και αυτά να κάθονται στο προσκεφάλι του

Να γέρνουνε σαν αγκαλιά ανοιχτή

Επάνω στο καμπαναριό

Να του απαλύνουνε τον πόνο

Της εγκατάλειψης

Μέχρι ν ακουστεί ο Αι Νικόλας

Ήταν και μια άκρη

Ανάμεσα στη θάλασσα

Και στο νερό που λίμναζε στη γη

Γεμάτη παπαρούνες

Κόκκινες

Άγριες παραπαρούνες

Ανάμεσα σ’ αυτές 

Μια παπαρούνα

Ολοκόκκινη

Όμορφη, απλή

Και ντελικάτη

Που έγερνε προς τη θάλασσα

Που άγγιζε την ανάσα της

Θαρρείς και έσκυβε να πιει να ξεδιψάσει

Θαλασσινό νερό

Για να της δόσει λίγο κόκκινο απ το αίμα της

Και για να πάρει

Λίγο γαλάζιο

Θαρρείς και το αίμα δεν κυλά δίχως τη θάλασσα

Μήτε στα άγρια λουλούδια

Μήτε σε αυτή τη παπαρούνα

Την άγρια

Της θάλασσας

Και η παπαρούνα έτσι έζησε καλά

Και η θάλασσα έζησε περισσότερο

 cΜαριάννα Γεωργοτά

Ο ήλιος σπάει το παράθυρο

Ο ήλιος σπάει το παράθυρο

Και ένα πουλί ακροπατάει στη κόγχη του ναού

Το λένε Μύχο

Και λέει πως έφερε τη θάλασσα

Η θάλασσα κυλάει στην αυλή

Ο τόπος γίνεται νησί

Μια λευκή ψαρόβαρκα μπαρκάρει στο λιμάνι

Με μια μονάχα δρασκελια ανοίγουν τα πανιά

Και τα φτερά απλώνουν διάπλατα για εκείνο το ταξίδι...

της Μαριάννα Γεωργοτά

Η κυψέλη

Η κυψέλη

Ιστορία δεύτερη (αλληγορικό)

Της Μαριάννας Γεωργοτά

Οι μέλισσες δεν πετάνε πια.

Οι εργάτριες δουλεύουν μέσα στις κυψέλες.

Η βασίλισσα κάθεται στο θρόνο της.

Οι κηφήνες απλά περιμένουν.

Η βασίλισσα κάθε πρωί γράφει εντολές. Αυτές απαγορεύουν στις εργάτριες τη συλλογή της γύρης. Τους απαγορεύει να πετάξουν. Κάθε απόγευμα φοράει τα γυαλιά της. Και τις ανακοινώνει. Τα βράδια περιμένει να ζευγαρώσει. Δένει μια κορδέλα στα μάτια και διαλέγει τυχαία ένα κηφήνα.

Οι κηφήνες ξέρουν πως το ζευγάρωμα δεν είναι δική τους επιλογή. Είναι επιλογή της βασίλισσας. Γι΄αυτό περιμένουν να τους διαλέξει. Δεν ξέρουν πως μετά θα πεθάνουν. Αυτό είναι νόμος της φύσης. Τον λένε ισορροπία. Μαθηματική και αδυσώπητη.

Οι κηφήνες ζητάνε από τις εργάτριες μέλισσες να τους προμηθεύσουν την τροφή τους. Οι εργάτριες τώρα δεν μπορούν να τους διώξουν από τη κυψέλη. Είναι εντολή της βασίλισσας. Όμως το μέλι είναι λίγο. Δεν φτάνει για όλους.

Οι εργάτριες μέλισσες ζούνε μέσα σε εξάγωνα κελιά. Η βασίλισσα έδωσε εντολή να ζούνε μόνες. Απαγορεύονται οι επισκέψεις. Είναι τόσο τέλεια που αρχίζουν να τις κουράζουν. Σκέφτονται αν μπορούν να τα κάνουν τρίγωνα ή τετράγωνα. Οι έξι γωνίες είναι πολλές. Τώρα πια περισσεύουν.

Στα κελιά οι μέλισσες φυλλάνε και την τροφή τους.  Aυτή αρχίζει να λιγοστεύει. Στα ίδια κελιά μεγαλώνουν και τα παιδιά τους. Τα παιδιά ξαφνικά έγιναν πολλά. Δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Και τι να τους πουνε για τα φτερά τους.

Οι μέλισσες κάθε πρωί που ξυπνάνε διπλώνουν τα φτερά τους. Δεν τους χρειάζονται πια. Τα διπλώνουν πολλές φορές. Μοιάζουν με μια μεγάλη καμπούρα στη πλάτη τους. Ποιος ξέρει πως θα είναι μετά. Όταν θα πρέπει να τα ανοίξουν.

Κάποιες μέλισσες σκαλίζουν μεγάλα παράθυρα στα κελιά τους. Έπειτα κολλάνε τα πρόσωπα στο τζάμι και κοιτάνε τη βροχή. Έξω από το παράθυρο η βροχή τρέχει ασταμάτητα. Γεμίζει τις γούβες στους άδειους δρόμους. Κανείς δεν πλατσουρίζει πια σ’ αυτές. Οι εργάτριες μέλισσες περιμένουν να βγει ο ήλιος. Και να στεγνώσουν οι γούβες. Το ίδιο και τα παιδιά τους.

Μέσα από τις φωλιές των μελισσών ακούγεται ένα μεγάλο βουητό. Η βασίλισσα, οι εργάτριες και οι κηφήνες κάνουν ένα μεγάλο κύκλο. Ο ένας κρατάει το χέρι του άλλου. Νοερά μόνο. Και περιμένουν. Το ίδιο κάνουν σε όλες τις φωλιές των μελισσών. Περιμένουν. Και φοβούνται. Φοβούνται το σήμερα, το αύριο. Το νόμο της φύσης.  

Η βασίλισσα είπε πως απαγορεύονται οι αγκαλιές και τα φιλιά. Απαγορεύται η αγάπη. Αυτός είναι ο πιο σκληρός νόμος της βασίλισσας.

Ο πληθυσμός των μελισσών αναρωτιέται.  Ποιος έφτιαξε το νόμο της βασίλισσας; Ποιος έφτιαξε αυτό που απαγορεύει την αγάπη;

ΚΑΙ Η ΠΕΛΑΓΙΑ ΡΩΤΗΣΕ

Και η Πελαγία ρώτησε.

-Τώρα Λεμονιά;

Τώρα που σιγοκαίν’ τα σωθικά μου, πως άραγε θα δείξω την αγάπη μου;

Και η Λεμονιά μάζεψε τα κλαδιά της.

Τα φύλλα της τα δίπλωσε.

Στο χώμα ρίζωσε ακόμη πιο βαθιά.

Στην Πελαγία γύρισε και είπε:

-Μάζεψε τα φτερά σου Πελαγώ!

Και τράβα στη φωλιά σου.

Δείξε από ‘κειθε την αγάπη σου…

 
cΜαριάννα Γεωργοτά

Δισεκατομμύρια χρόνια

Δισεκατομμύρια χρόνια κλεισμένη σ’ ένα κουκούλι

Υφαίνω τους τοίχους με σιωπή

Από παιδί έκανα ταξίδια απ’ το παράθυρο

Με το παγερό αέρα από το σπασμένο τζάμι να μου κόβει την ανάσα

Τα λόγια μου τα στρωνα πάνω στο κίτρινο τραπέζι

Τα στρίμωχνα ανάμεσα στο ξύλο της καρυδιάς και την μπογιά

Έπειτα έπλεκα ολόκληρα κουβάρια από ερωδιούς και ολόλευκους γλάρους

Τέντωνα την κλωστή και τα ταξίδευα πίσω από τα ψηλά βουνά

Την ώρα που χάραζε η αυγή

Τα βράδια οι λέξεις μου γύριζαν πίσω

Και γω κλεινόμουν πάλι στο κουκούλι

Έσκυβα στον αργαλειό και ύφαινα τους τοίχους με σιωπή

Δισεκατομμύρια χρόνια σ’ένα κουκούλι

Ύφαινα τους τοίχους με σιωπή

Δισεκατομμύρια χρόνια μετά θα σπάσω το κουκούλι

Θα φτιάξω ένα σπίτι ανοιχτό

Που θα θροίζει στους αγέρες

Θα χει παράθυρα ανοιχτά, δίχως πατζούρια

Και θα κοιτάει κατάματα τον ήλιο

Οι λέξεις θα ανασαίνουν δυνατά

Αγέρωχα θα ανοίγουν τα φτερά τους επάνω στους αιθέρες

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑΝ ΗΛΙΟ

Θα φτιάξω έναν ήλιο χάρτινο, μεγάλο

Θα τον κρεμάσω πάνω από το παράθυρο

Και το λιμάνι θα γεμίσει χάρτινες ακτίνες

Ο ήλιος μου θα μοιάζει με εύθραυστο πορτοκάλι

Τα βράδια θα τον ξεφλουδίζω φέτα φέτα

Τα πρωινά θα ζωγραφίζω μια καινούργια

Θα ζωγραφίσω γερανούς και αυτοί θα κρύψουνε τα σύννεφα

Και έπειτα πουλιά να ταξιδέψουν μακριά τις μέρες με ομίχλη

Θα φτιάξω ένα ήλιο χάρτινο

Θα το κρεμάσω πάνω από το παράθυρο

Αυτός θα με ζεσταίνει τις μέρες που δεν έχει ήλιο

c Μαριάννα Γεωργοτά

-Αυτός ο τόπος έχει όμορφα ηλιοβασιλέματα.

Τα 'χω δει δεκάδες φορές πίσω από το τζάμι της τραπεζαρίας.

-Αυτές τις μέρες ο ήλιος κρύβεται νωρίς.Τη θέση του παίρνουν υπέροχα φωτεινά μικρά λαμπιόνια.

-Χτες το βράδυ ανέβηκα τέρμα τις κερκίδες.

Άπλωσα τα χέρια σαν ανοιχτά φτερά στο παγερό αγέρα.

Είδα τον ηλιάτορα να βουλιάζει αργά στην αγκαλιά του βουνού.

-Αυτές τις μέρες σβήνω τα μεγάλα φώτα και αφήνω τα μικρά λαμπιόνια

του δέντρου να φωτίζουν το δωμάτιο.

Οι μικρές φωτεινές αχτίδες τους τρεμοπαίζουν.  

Μοιάζουν σα κάτι μαγικό.

Γεμίζω ένα κρυστάλλινο ποτήρι με κρασί. Λευκό.

-Μετά ο  ήλιος χάνεται. 

Μένει μόνο λίγο από το φως του μέχρι να το χαρίσει στο φεγγάρι. 

Ο ουρανός απλώνεται πάνω στη βουνογραμμή μ΄ένα υπέροχο μουντό γαλαζογκρίζο χρώμα. 

Θαρρώ πως δε  μπορώ να το περιγράψω. 

Τα βουνά μοιάζουν ενωμένα. 

Ένας υπέροχος πίνακας ελαιογραφίας χύνεται μπροστά σου.

-Ο ήχος από το γυαλί καθώς γεμίζει με  λευκό κρασί είναι μαγικός.

Η μυρωδιά του σταφυλιού απλώνεται σαν αύρα στις παρυφές του ποτηριού.

Εκείνη η μικρή ζάλη μετά το πρώτο ποτήρι διαχέεται στον ορίζοντα.

-Εισπνέεις τα χρώματα και τα αρώματα του ουρανού.

Γεμίζεις ανάσες μέχρι το ξημέρωμα.           

                                                                                 

-Ανασαίνεις αργά με μικρές ανάσες.

Πατάς πάνω σε ψήγματα ονείρων.

Τελικά τα όνειρα ζωντανεύουν όλες τις ώρες.

cΜαριάννα Γεωργοτά

-

Δισεκατομμύρια χρόνια πίσω από το χαρτί

Δισεκατομμύρια χρόνια πίσω από το χαρτί

Θα αφήνω αποτυπώματα

Παλμούς από τις λέξεις που δεν είπα

Ανείπωτες ανάσες και αριθμούς

Απ’ όσα έκανα και όσα δεν μπόρεσα να κάνω

Απολιθώματα από μια χρονιά που πέρασε

Από στιγμές μικρές, μεγάλες και μακρόσυρτες

Από 'κείνα που άγγιξα και'κείνα που με λύγισαν

Από 'κείνα που άπλωσα το χέρι για να φτάσω
Απ΄όσα έφτασα, απ΄όσα γεύτηκα
Απ΄ όσα ήθελα πολύ να δοκιμάσω
Απ’ όσα χάιδεψα, απ΄ όσα έκλεισα σφιχτά στην αγκαλιά μου
Απ΄ όσα ακούμπησα μαλακά με τα ακροδάχτυλα
Απ’ όσα ένιωσα μέχρι το μεδούλι
Απ΄ όσα ονειρεύτηκα και όσα ονειρεύομαι
Απ΄ όσα λαχταρώ να τ’ αναστήσω από το λήθαργο
για τη χρονιά που θα 'ρθει...

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Η Ανθώ όλο το βράδυ δίπλα στο παράθυρο σκάλιζε λεμονόκουπες, χαράκωνε με το σουγιά, κεντούσε. Γέμισε ένα καλάθι ολάκερο στολίδια για το δέντρο.

Το πρωί ήρθανε τα παιδιά. Η μια τους σα φεγγάρι,  με πρόσωπο ολοστρόγγυλο έφεγγε όπως φέγγει εκείνο. Και η άλλη σαν το έρωτα, τα μαλλιά της έμοιαζαν σαν να τανε φτερά, έτσι όπως χόρευαν στη πλάτη της σα χόρευε και εκείνη.

Βούτηξαν τα χέρια μες τις φλούδες. Πέρασαν κορδέλες στις μπάλες, στα αστέρια, στις καμπανούλες, σε εκείνο το μικρό αγγελάκι που θα ταίριαζαν στη κορυφή. Τα χέρια τους κιτρίνισαν και μύρισαν λεμόνι.

Τα χέρια της Ανθώς φούσκωσαν και  κοκκίνισαν. Ολάκερο το βράδυ δε σταμάτησε. Έκοβε και έραβε τα άνθια της λεμονιάς, τα φύλλα, τους καρπούς της. Και άπλωνε τη μυρωδιά του λεμονιού στο αντικρινό περβάζι. Ήθελε να ξεχαστεί. Να ξεχάσει το φευγιό, τη θάλασσα, το δέντρο του πατέρα. Δίπλα στο παράθυρο μονάχα ο μπάτης της συντρόφεβε. Λες και ερχόντανε από κει για τα δικά της μάγουλα. Και έφερνε μαζί την αύρα και τη μυρωδιά της θάλασσας εκείνης.

Το δέντρο στάθηκε στη μέση του σπιτιού. Στις άκρες του κρέμασαν κανέλα, μοσχοκάρυδο, τούφες από γαρύφαλο. Τα κλαριά του γέμισαν κίτρινα σκαλιστά στολίδια. Στη κορυφή του ακούμπαγε τον ουρανό, έλαμπε και χάιδευε τα αστέρια. Στα πόδια του ταξίδευε ολόκληρη η θάλασσα και η αύρα του πελάγους.

Μαριάννα Γεωργοτά

ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΤΙ ΘΑ ΠΩ;

Στεκόμουν στη άκρια του δρόμου όταν άκουσα το θρόισμα της.

Η Πελαγία γύρισε. Σκίρτησε η καρδιά μου. Και η Λεμονία; Τι θα της πω για τη Λεμονιά;

Πάνε χρόνια που τις παρακολουθούσα. Ζούσα μαζί τους εκείνο τον υπέροχο δεσμό τους. Την υπέρτατη αγάπη που τις ένωνε. Ελεύθερη από πρέπει. Ελεύθερη από κοινά.

Εκείνη είχε ρίζες. Η άλλη είχε φτερά. Και όμως. Η αγκαλιά τους σαν  άνοιγε ήταν τόσο σφιχτή, τόσο γεμάτη.

Τις ζήλευα. Ήθελα λίγο από τις ρίζες της. Ήθελα λίγο από τα φτερά της. Τις άκουγα τα βράδια να μιλάνε κάτω από το μισοφέγγαρο. Εκλεβα τα λόγια τους.  Τα στρίμωχνα κρυφά στο στήθος  μου. Τα μύριζα. Τα λαχταρούσα.

Ελευθερία έλεγαν και η Πελαγία άνοιγε διάπλατα τα φτερά της. Ελευθερία έλεγαν και η Λεμονιά ρίζωνε πιο βαθιά στο χώμα . Και άφηνε τον αγέρα να θροίζει πάνω στα φύλλα της, ταξιδεύοντας της σκέψη της στα πέρατα του κόσμου.

Στην άκρια του δρόμου ήταν το σπιτικό μου. Και είχα πάντα το παράθυρο ανοιχτό. Η Λεμονία είχε ριζώσει κει από όταν ήμουνα παιδί. Από  ένα σπόρο. Που τον έφερε ένα ταξιδιάρικο πουλί. Σαν το άρωμα της δεν είχε άλλο. Και σαν τα άνθια της δεν ύπηρχε ανώτερη ομορφιά.

Και όταν στάθηκε πάνω της η Πελαγία, θαρρείς πως η  Λεμονία πήρε περσσότερη ζωή. Τέντωσε τα κλαδιά της. Πέρασε βαθιά μες στους αιθέρες. Και τους κυρίευεσε. Τι όμορφη αγάπη! Τι όμορφος δεσμός!

Και έπειτα άρχισαν τα λόγια. Τόσα λόγια κάτω από το παράθυρό μου. Τόσο όμορφες στιγμές. Έμαθα τι είναι η αγάπη. Έμαθα για τα γράμματα της ένα ένα. Έμαθα για τις γυριστές γραμμές και τις καμπύλες τους. Έμαθα για τις ευθείες τους. Έμαθα για τα α της. Που κλείνουν όπως κλείνει ο κύκλος της ζωής. Έμαθα για το γάμα της. Που βουλιάζει όπως βουλιάζει κάποτε η ψυχή. Έμαθα για το π.  Που ανοίγει σα παράθυρο ανοιχτό. Έμαθα τόσα πολλά. Και έπειτα έμαθα να αγαπώ.

Και να που τώρα γύρισε η Πελαγία. Τώρα που η Λεμονία δεν είναι πια εδώ. Που εκείνος ο βαρύς χειμώνας πάγωσε τις ρίζες της. Τι θα πω στη Πελαγία; Τι θα της πω για την αγάπη; Τώρα που με μάθανε οι δυο τους πως  να αγαπώ. Τι να της πω; Πως η αγάπη είναι μονάχα ανοιχτά φτερά; Και σε μένα; Τι θα πω σε μένα για την αγάπη. Πως δε ριζώνει βαθιά στη γη; Αλλιώς πεθαίνει από τη παγωνιά;

Μαριάννα Γεωργοτά

ΝΑ ΒΡΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Να βρω ένα παράθυρο

Να ανοίξω διάπλατα τις γρύλιες

Και να τινάξω τα λευκά σεντόνια

Τα κεντήδια τους να γίνουν άσπρα σύννεφα

Να μπει το μισοφέγγαρο, το φως απ την Αστραδενή

Οι τοίχοι να πάρουν το χρώμα του ουρανού

την ώρα που ο ηλιάτορας κρύβεται πίσω από τη σκιά

της κορυφής του Ολύμπου

Να τρέξουν τα λόγια τα γλυκά που άφησες πάνω στο μαξιλάρι

Και τα φιλιά να σμίξουνε με τον  Άρτεμη

Να βγάλουνε φτερά

Να γίνουνε κόκκινο κρασί

Να μας μεθύσουν

Και να ξεχάσω

Τις νύχτες που δεν είχαν φως

Τις νύχτες που μου κρύβανε τα αστέρια

Μαριάννα Γεωργοτά

ΓΡΑΜΜΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΖΟΥΝΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Γραμμές γεμάτες που χαράζουνε τον ουρανό

περιμένουν το φθινόπωρο

και αφήνουν πίσω μ΄ένα πέταγμα τους τα ζουμπούλια

Μοιάζουν με αιθέρια παρτιτούρα

που τα κομμάτια της κοιμίζουν σιωπηλά την άνοιξη

και καλούνε τη βροχή

να χορέψει τον πρωτόφερτο χορό της

Τα αηδόνια στέκονται λίγο πάνω στις κλωστές

και μετά ανοίγουν τα φτερά τους

Το κελαήδημα  τους  χάνεται μέσα στα χρώματα της ίριδας

γίνεται ο ήχος που τώρα σταλάζει πάνω στις στέγες των σπιτιών

και μας συντροφεύει ένα ολόκληρο χειμώνα

Μαριάννα Γεωργοτά

ΔΙΑΒΑΖΩ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

Διαβάζω ένα γράμμα

Και νοσταλγώ

Πως χαράζει η πένα το χαρτί βουτηγμένη στο μελάνι

Σου γράφω για τα δέντρα

Μια συστάδα παράλληλη με τις γραμμές του εμπορικού τρένου

Και για το ξέφωτο

Που ξεπροβάλει δειλά πίσω από το σπίτι του σταθμάρχη

Θυμάμαι το φεγγάρι

Προχτές που ήταν ολοστρόγγυλο

Και νιώθω το Σεπτέμβρη

Nα κυλάει από το πρωί αργά ανάμεσα στις φλέβες μου

Ήρθε φθινόπωρο και έρχεται ο χειμώνας

Το ξέφωτο θα χρειαστεί για να φωτίζει τις καρδιές μας

Και το μελάνι

Για να σου γράφω γράμματα

Για να σου γράφω για τα δέντρα

Για τα φύλλα τους που ετοιμάζονται να πέσουν

Και για τη θάλασσα

Που τώρα πίσω από κείνο το μεγάλο ξέφωτο

φάνταζει τόσο όμορφη

Μαριάννα Γεωργοτά

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΓΕΜΑΤΕΣ

Υπάρχουν κάποιες  λέξεις  γεμάτες

Που δε σου μίλησα ποτέ γι’ αυτές

Ανάμεσά τους το Είναι

Τι Είναι  θάλασσα

Τι Είναι ουρανός

Τι Είναι αγάπη

Και έπειτα το  Μαζί

Μαζί  μου  η θάλασσα

Μαζί μου ο ουρανός

Μαζί μου η αγάπη

Μα πιο πολύ Μαζί μου εσύ

Ολόκληρο το Είναι

Ολόκληρη η ζωή

Αέναη και αληθινή

Να χύνεται στο σώμα μου

Στα δάχτυλα, στα χέρια, στα μαλλιά, στα πέλματα, στη ράχη

Μονάχα σαν ολάκερη Είμαι Μαζί  σου

Μαριάννα Γεωργοτά

ΑΝ ΕΙΧΑ ΧΕΡΙΑ

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα κεντούσα χρώματα σ’ ένα καμβά από ήλιο

Με πινελιές θα έβαφα τη θάλασσα στο κήπο

Θ’ άφηνα τα παράθυρα ανοιχτά δίχως τις γρίλιες

Και θα κρεμούσα αστέρια πα στην οροφή

Οι τοίχοι θα ‘ταν διάφανοι θα κελαρύζαν δροσερό νερό

Θα μοιάζαν με ποτάμι

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Το ποτάμι θα με παράσερνε σ’ ατέλειωτα πελάγη

Θα έφτιαχνα τις παλάμες μου κουπιά

Τα δάχτυλα πυξίδα

Και ένα ολόλευκο πανί θα ‘χα για χάρτη

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Κλαδιά που ανθίζουν και μαραίνονται

Που περιμένουνε την άνοιξη για να ανατείλουν

Το καλοκαίρι για ν’ ανθίσουν

Και το χειμώνα

Ρίχνουν τα φύλλα τους στο χώμα

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα άνοιγα τα χέρια διάπλατα

Θα κοίταζα τον ουρανό

Θα αγκάλιαζα τον άνεμο

Θα ‘φτιαχνα μια αέναη φωλιά

στην αύρα του πρωινού αγέρα

Θα αντάμωνα με τα πουλιά

Το Άρτεμη, το Μύχο

Τον Υδροβάτη, το μικρό Πετρίλο

Θα σκίζαμε τον ουρανό μαζί

Θα ακροβατούσαμε

επάνω στον αφρό του πράσινου πελάγους

Μα χέρια να γίνουν τα κλαδιά

Και τα χέρια μου φτερά

Λένε πως είναι μυστικό

Κλειδωμένο σ’ ένα μικρό κουτί μες την καρδιά

Πρώτα πρέπει ανάσα να πάρει η καρδιά

Και έπειτα σα νούφαρο ν ‘ ανοίξει μες τον ήλιο

Ας είχα χέρια

Ας μην είχα κλαδιά

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΜΑΘΑ ΤΟ ΡΟ

Μαζί σου έμαθα το ρο

Και έπειτα λέξεις γεμάτες ρο

Ήχους, εικόνες πίσω απ’ το παράθυρο

Σε κοίταζα κρυφά κι αφουγκραζόμουνα

Κάθε σου κίνηση, τα μικρά σου νεύματα

Ανάσες και σιωπές

Περισσότερο σιωπές

Αλήθεια δε σου μίλησα ποτέ

Πως τώρα ανάμεσα στους ήχους

Διαλέγω αυτούς που λείπουν τα φωνήεντα

Αυτούς που νανουρίζουν τα βράδια μ’ ένα συριγμό

-Έτσι όπως νανούριζε ο πατέρας-σου μίλησα γι αυτόν χίλιες φορές-

Διάλεξα λοιπόν ανάμεσα τους τα δικά σου ρο

Ίσως τα ρο από τα ροδοπέταλα

Τα ρο από το αύριο 

Γέμισα τώρα από δαύτα

Μου μένει μόνο να ρθει

Ένα αύριο γεμάτο ρο

Αυτό που μου 'μαθες με τις σιωπές σου

ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Δίπλα στους γερανούς στα πέτρινα περβάζια

Στις άγριες παπαρούνες

Δυο ολόκληρα τετράγωνα πίσω από τη θάλασσα

Εκεί που ανθίζουνε δειλά μικρές λευκές βιολέτες

Και ο ουρανός το σούρουπο μοιάζει με μενεξές

Εκεί  απλώνω τις λέξεις μια μια

Και έπειτα τις χαρίζω στα πουλιά

Για να τις σεργιανίσουνε

Για να στις ψιθυρίσουν μυστικά στ’ αυτί

Τώρα που όπως θαρρώ

Ακούς μονάχα μυστικά τις λέξεις μου

Μαριάννα Γεωργοτά