ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ

Στη στάση συναντάω κάθε πρωί δύο μεγάλες κυρίες.

Είναι διαφορετικές.

Φοράνε γαρύφαλλα στο στήθος και στα χείλια κατακόκκινο κραγιόν.

Το πρόσωπό τους είναι ολόλευκο.

Είναι φτιαγμένο από πανί.

Θαρρείς και το λευκαίνουν με αλισίβα και κρύο νερό από το ποτάμι.

Το βλέμμα τους κοιτάει πάντα στο δρόμο.

Με την ίδια αγωνία ζωγραφισμένη κάθε πρωί στην έκφραση τους.

Οι μεγάλες κυρίες περιμένουν το λεωφορείο.

Όταν φυσάει ο βαρδάρης τα μαλλιά τους κυματίζουν προς τα πίσω.

Στην ίδια πάντα κατεύθυνση.

Σχηματίζοντας την ίδια γωνία.

Τότε βλέπω καθαρά πως είναι φτιαγμένα από στάχυα.

Είναι κίτρινα και ξερά θαρρείς και τα έψησε ο ήλιος.

Ακόμη και τις μέρες του χειμώνα.

Οι μεγάλες κυρίες δε μιλάνε ποτέ.

Μιλάνε μόνα τους τα χρόνια που περνάνε από πάνω τους.

Από κάθε γραμμή του κορμιού τους.

Το κορμί τους είναι γεμάτο γραμμές.

Ευθείες, κυκλικές.

Γραμμές που φτιάχνουν βουνά ή δρόμους ή κοχύλια. Και δεκάδες κοχλίες.

Πολλές φορές οι γραμμές τους σχηματίζουν μεγάλες εικόνες ή μικρές παραστάσεις.

Είναι οι παραστάσεις των αναμνήσεων τους.

Αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής.

Οι μεγάλες κυρίες δεν γελάνε ποτέ.

Το πάνινο πρόσωπο τους δε λυγίζει πια.

Όταν το λεωφορείο φτάνει ο αέρας σταματάει να φυσάει τα μακριά τους στάχυα.

Αυτές κάνουν μια αργή κίνηση σπρώχνοντας το σώμα τους μπροστά ασθμαίνοντας.

Το λεωφορείο είναι γρήγορο.

Δεν μπορεί να περιμένει.

Είναι υπερσύγχρονο, με πολλά και χρωματιστά φώτα που αναβοσβήνουν ασταμάτητα.

Μοιάζει με υπέροχο λούνα παρκ.

Οι μεγάλες κυρίες χάνουν το λεωφορείο.

Ο χρόνος ξαφνικά σταματάει.

Έπειτα ο χρόνος αρχίζει από την αρχή.

Αυτές περιμένουν ακόμη στη στάση.

Μέχρι να έρθει το επόμενο λεωφορείο.

Δεν βιάζονται.

Κοιτάνε πάντα προς την ίδια κατεύθυνση.

Το μόνο που αλλάζει είναι οι γραμμές πάνω στο κορμί τους.

Γίνονται περισσότερες και πολύπλοκες.

Μοιάζουν με μπερδεμένους λαβύρινθους.

Τις μεγάλες κυρίες τις συναντάω κάθε πρωί.

Περνώ δίπλα από τη δική τους στάση.

Είναι πάντα εκεί.

ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Αλλάζουν οι άνθρωποι

δεν βάφουν τον ήλιο  κίτρινο

και το γαλάζιο του ουρανού τους μοιάζει με μαύρο

Υπάρχουν μόνο κάποιοι

που γεμίζουν τις τσέπες τους γαλόνια με  γαλάζια θάλασσα

απλώνουν τις χούφτες τους στις χούφτες σου και τις γεμίζουν…

ΖΩ Σ' ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΚΟΥΤΙ

Ζω σ’ ένα τετράγωνο κουτί
Που συχνά καπνίζει σα φουγάρο
σκέψεις και πληγές που στάζουν έμπυο
Μαζί μου ζει και ένα παράξενο  πλάσμα
με πρόσωπο ψαριού και σώμα γυναίκας
με λέπια στα μάγουλα και απαλό μαλακό δέρμα στα χέρια
Το πλάσμα φροντίζει τις πληγές μου συχνά
Τις καλύπτει  με επιδέσμους εμποτισμένους με φορμόλη
Παράξενο
Τότε εκείνες κλείνουν
Και το δέρμα μου γίνεται και πάλι μαλακό σα το βαμβάκι
Το βράδυ όμως οι πληγές μου ανοίγουν ξανά
Σταλάζουν ασταμάτητα εκείνο το κίτρινο πηχτό υγρό
Ολόκληρο το τετράγωνο κουτί
σείεται θαρρείς και γέμισε νάρκες
Εκείνες που μάζεψα στη διάρκεια της μέρας
Από  κάποιους ανθρώπους που συνάντησα
και που αλήθεια συχνά δεν τους καταλαβαίνω
Το πρόσωπο μου γεμίζει λέπια
Δεκάδες λέπια και αγκάθια παντού
Τότε το πλάσμα γίνεται ολόκληρο εγώ
Και ξαφνικά ανακαλύπτω τον εαυτό μου
Και το μόνο που κάνω
είναι να συνεχίζω να φροντίζω με φορμόλη της πληγές μου ...

ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ

και όταν δε φοβάμαι να μείνω μόνη με τον εαυτό μου
κοιτάζω κρυφά τα λευκά σταφύλια που γέμισε η ακακία.
και τις μέλισσες που κλέβουν το χυμό τους.
κοιτάζω ψηλά
γιατί το δέντρο μας μεγάλωσε πολύ.
πολλές φορές θαρρώ πως θα σε φτάσει. 
άραγε ακουμπάς ποτέ τα φύλλα της με τα ακροδάχτυλά σου;
σήμερα αργά το απομεσήμερο 
έκοψα μια ολόκληρη τούφα και στόλισα το βάζο.
μια μέλισσα μπήκε στο σπίτι 
και στριφογύριζε για ώρα πολλή.
σκέφτηκα πως μυρίζει το άρωμα σου.
μέλι και ροδόσταμο μύριζες πάντα.
τώρα κοιτάζω το βάζο που έβαλα απάνω στο περβάζι.
θαρρώ πως σε μυρίζω.
και σε θυμάμαι.

ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ

Τις Κυριακές δε βλέπω όνειρα
Μόνο μικρές γαβάθες μέλι
Και την αυγή
Εκεί βουτάω το σώμα μου γυμνό
Σα μέλισσα
Τις Κυριακές
Έχω για σπίτι μου
Ένα σπιρτόκουτο του καραγκιόζη
Φτιαγμένο από χαρτί
Και όταν ξυπνώ
Οι άκρες απ’ τα χείλη μου
Μυρίζουν σπίρτο σβηστό
Και σκόνη από μπαρούτι

Σ΄ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Σ’ αυτό το τραπέζι 
είσαι ο μόνος που πνέει την αύρα μιας αλλιώτικης μέρας
Μειλίχια
με πνοή που ίσα που ακούγεται 
με ένα χαμόγελο που ίσα που λυγίζει τα δροσερά σου μάγουλα
Μικρές ανάσες 
μικρά βλέφαρα 
που επουλώνουν τις ρωγμές της οχλοβοής
τις πληγές στα κόκκινα χείλη
Κουράστηκα αυτή την οχλοβοή
το θόρυβο
τις σειρήνες  που νομίζουν πως κρύβονται 
πίσω από τα κάγκελα της ταράτσας
Η ματιά σου με ξεκουράζει
σα μια ίσια νοητή γραμμή
που ισορροπεί πάνω στο κύμα της θάλασσας
που χτενίζει μαλακά τα ξέπλεκα μαλλιά μου
και μου ψιθυρίζει στο αυτί  μυστικά
Εγώ και συ 
είμαστε μια μαλακή μπάλα
που κολυμπάει στο όνειρο
Νιώσε μονάχα το απαλό άγγιγμα μου 
σα γινωμένο κατάλευκο σύννεφο 
στα ακροδάχτυλά σου
Και μετά μίλα μου μονάχα με σιωπές
Γεμάτες, μικρές, ολοστρόγγυλες σιωπές
που γεμίζουν τη μέρα μου…

ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ

Είναι φορές που μελαγχολώ  μέσα από τα μάτια σου. Καθώς είναι μεγάλα και μαύρα σαν τον έβενο. Τότε φτιάχνω νότες και κονσέρτα για δυο. Εσύ με κρατάς από τη μέση και χορεύουμε με πόδια γυμνά. Τα χέρια μας πλέκονται σα μακριά πλοκάμια της θάλασσας. Και βυθιζόμαστε μαζί στα βάθη της μαζεύοντας λαμπερά κοχύλια...

ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΥΧΑΙΑ

Σε γνώρισα τυχαία
Μέσα σε τετράγωνα κουτιά
Σε φόρμες και διασυνδεόμενα πεδία
Τίποτε πιο φυσικό
Συμβαίνει συχνά στο κόσμο των πλήκτρων
Και ενώ κανείς δεν επιτρέπεται να διαπεράσει το τζάμι…
Εσύ μετά από δύο μεγάλες δρασκελιές ορθώνεσαι μπροστά μου
Για σένα, μου λες, και φοράς ένα ριγέ πλεκτό μπλουζάκι
Αυτό το μωβ το έβλεπα καφέ πίσω από τους υγρούς κρυστάλλους, ψελλίζω
Και εσύ μ’ ένα σαρδόνιο χαμόγελο μου απαντάς
Αυτά τα μάτια τα έβλεπα πράσινα, τόσο πράσινα όσο είναι στα αλήθεια
Μου πιάνεις το χέρι
Ξαφνικά βρισκόμαστε μέσα σ’ ένα δίαυλο επικοινωνίας
Βλέπω τις συντεταγμένες από κοντά. Τελεστές. Συμπυκνωμένες εντολές.
Παύλες, ερωτηματικά, μεγαλύτερα και μικρότερα σύμβολα
Σα στέγες σπιτιών γυρισμένες ανάποδα
Σαν συρμάτινοι τοίχοι που έπεσαν
Κράτα με μου λες
Σε κρατώ
Δε μπορώ να κάνω αλλιώς
Αυτό τον κόσμο δεν το ξέρω καλά
Και τότε έρχεται εκείνο το απόλυτο σχήμα
Σχέσεις…μονολογείς
Ένα προς ένα, ένα προς πολλά…
Και το άπειρο
Δεν προλαβαίνεις να τελειώσεις τη λέξη
Και χανόμαστε
Ξαφνικά
Στο άπειρο…

ΚΑΙ ΚΑΘΩΣ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

Και καθώς βλέπω τον ήλιο
Με κείνο το τεράστιο πόδι
Να ταξιδεύει μαζί μου
Σπέρνω στην άσφαλτο
Κυριακάτικες στιγμές
Και αγναντεύω

ΣΑΝ ΔΕΙΣ ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΥΛΙΑ

Σαν δεις τα θαλασσοπούλια να αγναντεύουν τη θάλασσα
Κάνε σιγά μην τα τρομάξεις
Κράτα βαθιά στις τσέπες βότσαλα και πέτρες του γιαλού
Και όταν δεις το Μύχο και τον Υδροβάτη να πετάνε ξανά
Άδειασε τες στα βάθη του ωκεανού 
Κλείσε τα μάτια και κάνε άπειρες ευχές
Τον Αύγουστο
Την ώρα που ο ήλιος χρυσίζει τα νερά του

ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ

Τη φωνή σου.

Σήμερα.

Νοστάλγησα.

Κοιτάζω το παλτό που κρέμασες στο τοίχο.

Εκείνη η γωνιά μυρίζει ολάκερη Χειμώνας.

Και έπειτα το παράθυρο. Που βλέπει στα μουράγια.

Στη θάλασσα. Και στα γυμνά κατάρτια.

Φορούσες πάντα μάλλινα πανωφόρια.

Όπως την εποχή που έφυγες.

Σήμερα η  μέρα απ’ την αυγή μυρίζει Καλοκαίρι.

Μονάχα η μια της άκρη περισσεύει.

Τραβάω τη κλωστή.

Ο τοίχος χύνεται με μιας μπροστά στα πόδια μου.

Μαζί του εσύ.

Και το ζεστό παλτό σου