Είναι φορές που μελαγχολώ μέσα από τα μάτια σου. Καθώς είναι μεγάλα και μαύρα σαν τον έβενο. Τότε φτιάχνω νότες και κονσέρτα για δυο. Εσύ με κρατάς από τη μέση και χορεύουμε με πόδια γυμνά. Τα χέρια μας πλέκονται σα μακριά πλοκάμια της θάλασσας. Και βυθιζόμαστε μαζί στα βάθη της μαζεύοντας λαμπερά κοχύλια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου