ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΠΙΤΙ

Δεν έχω σπίτι

Ζω σ’ ένα ξέφωτο ανάμεσα στις θημωνιές

Εκεί μπορώ να ζω

χωρίς τις γραμμές των δαχτύλων μου

Να χαϊδεύω τα στάχυα χωρίς να τα νιώθω

Να βουλιάζω στο χώμα χωρίς περιστροφές

Σπίτι δεν έχω

Το γκρέμισες με την γκρίζα σου ανάσα

Ρήμαξες τη ξύλινη αντικ κονσόλα,

το μεγάλο μας ροζ κρεβάτι,

και τη διάφανη κουνιστή μας καρέκλα

Γέμισες στάχτες τη λευκή χνουδωτή μας μοκέτα

Τα χνάρια μου χαράσσονται επικίνδυνα

πάνω στη γκρίζα σου σκόνη

Τώρα πατώ με μανία στο έρημο ξέφωτο

Το δίχως άλλο αυτό

δεν αφήνει κανένα σημάδι

Στην Αθηνά και τη Μαρία....

ΖΩ Σ' ΕΝΑ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΘΑΛΑΣΣΑ

Ζω σ’ ένα οικόπεδο θάλασσα

Σ’ ένα σπίτι φτιαγμένο από σπασμένα κοχύλια και βότσαλα

Στην αυλή μου έχω φυτέψει μικρά μπουκέτα από φύκια

Ανθίζουν γιασεμιά σαν ανοίγουν οι ουρανοί και βρέχει αλμύρα

Μιλάω με τα ψάρια κάθε πρωί και σεργιανάω τις γειτονιές παρέα μ’ ένα δελφίνι

Όταν κλείνω τα μάτια

βουλιάζω στο βυθό και ψάχνω το σπίτι της μέδουσας

Μου είπε πως θα την ανταμώσω στα υγρά μονοπάτια των ονείρων μου μόνο

Το υποσχέθηκε

Θα ανοίξει τα δεκάδες μαλακά της χέρια και θα με κλείσει στην αγκαλιά της

Θα με χαϊδεύει με τα διάφανα πλοκάμια της

και θα στραγγίζει σταγόνα σταγόνα τα πρωινά μου δάκρυα

Ξυπνώ με την αυγή

την ώρα που ο ήλιος σπρώχνει κάθε μόριο του ουρανού μου για να ανατείλει

Τον παρακαλώ να στεγνώσει τα δάκρυα μου μα δε μου φτάνει

Τώρα έχω τη μέδουσα

Μου είπε να γίνω μέδουσα και ‘γω

Θα  στραγγίζω δάκρυα στα βάθη της θάλασσας

Θα μπερδεύω το διάφανο παλλόμενο σώμα μου με το διάφανο δικό της

Θα χάνομαι όπως χάθηκες και συ

Τα δειλινά θα κρύβομαι σε μια άκρη της στεριάς και θα βλέπω το σπίτι μου

Και θα μυρίζω τα γιασεμιά σου

ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΔΕ ΘΑ ΒΓΕΙ ΠΙΑ

Το κίτρινο δεν θα βγει πια
Θα παγώσει η κοιλάδα του ψαριού
Και η κόκκινη πεταλούδα θα θρυμματίσει τα φύλλα της παντού
Γεννώντας δεκάδες ολόχρυσες παπαρούνες νεκρές

Όταν τα χείλη σου
Θα σταματήσουν
Θα σταματήσουν να λένε σ' αγαπώ

Υπάρχει θεός μαμά;

-Υπάρχει θεός μαμά;

-Υπάρχουν 12 μικροί θεοί, μικρή μου

-Και που θα τους βρω;

-Ρωτάς που κατοικούνε οι Θεοί;

Εύκολο και δύσκολο…

Να κρατάς ένα μπουκέτο κίτρινα αγριολούλουδα

Τα πράσινα χορτάρια  να γαργαλάνε τους γυμνούς σου αστραγάλους

Λευκά ανθάκια χαμομήλι να χαϊδεύουν με το γλυκό τους άρωμα

τις απαλές άκρες από τα ρουθούνια σου

-…Μαμάαα…θέλεις κάτι να πεις για τη μεγάλη μου μύτη;

-Θαρρώ πως είναι χάρισμα ετούτο. Θα βρεις πιο εύκολα το σπίτι των θεών. Θα κλείσεις τα μάτια, θ’ απλώσεις μονάχα τα χέρια σου και θα βαδίσεις. Όταν μικρά μυτερά φύλλα τσιμπήσουν διακριτικά τα δροσερά σου μάγουλα, άνοιξε διάπλατα τα μικρά όμορφα μάτια σου. Σπάσε ένα κλαδί ελιάς και λύγισε ώσπου να φτιάξεις μια βάση από στεφάνι

-Φτάνουν τα κίτρινα αγριολούλουδα;

-Δε φτάνουν.

Θα χρειαστεί να γυρίσεις τη πλάτη στην ήρεμη θάλασσα. Να στρέψεις το βλέμμα στον γαλανό ουρανό. Να πατήσεις σταθερά τα πέλματα στο μαλακό χώμα. Πρόσεχε, ενδιάμεσα ξεπετάγονται αιχμηρές πέτρες. Μη σε ξεγελούν τα ανάγλυφα πετραδάκια. Δίπλα στις αμυχές τους θα βρεις ολοκόκκινες παπαρούνες. Πλέξε τες με τα τρυφερά σου ροδοδάχτυλα γύρω από το στρογγυλό σου στεφάνι. Το νου στου στα μεγάλα βελούδινα φύλλα τους. Κόψε την ανάσα σου. Μπορεί να τα παρασύρει στον άνεμο.

-Μου αρέσει το λευκό μαμά…λες πως ταιριάζει;

-Πέταλα με πέταλα ταιριάζουν δεκάδες φορές, σε ότι χρώμα και αν διαλέξεις

-Και οι μαργαρίτες;

-Οι μαργαρίτες ταιριάζουν με όλα τα στεφάνια της γης. Απλά, αναπάντεχα φυτρώνουν γύρω σου. Μπορεί και να τις πατήσεις αν δεν κοιτάς τα μικρά σου δάχτυλα.

-Έφτιαξα δυο μπουκετάκια από μωβ κυκλάμινα. Θαρρώ πως θα τα δέσω πάνω στο στεφάνι, να κοιτούν αντικριστά το ένα τ’ άλλο, να γέρνει το ένα πάνω στο άλλο..

-… να κουβεντιάζουν με τη λουλουδένια τους φωνή…

-Τι όμορφο στεφάνι!

-Πόσο ταιριάζει με τις μικρές ολοστρόγγυλες μπούκλες σου!

-Και με τα ίσια μου μαλλιά;

-Και μ’ αυτά…περισσότερο όμως με το μικρό ολόλευκο μέτωπο σου. Τα μικρά πράσινα χορτάρια θαρρείς διαγράφουν τα αχνά λεπτά σου φρύδια.

-Και τώρα μαμά;

-Τώρα θα κοιτάς μονάχα την κορυφή του βουνού. Θα ακολουθείς και το παραμικρό του θρόισμα στο πέρασμα της Άνοιξης, κάθε αντάμωμα των πουλιών με τούτο, το παραμικρό ψιθύρισμα τους…

-Να ρωτήσω το όνομα του;

-Φυσικά. Όλυμπος

-Πώς θα είμαι σίγουρη πως είναι αυτό;

-Στάσου ψηλά στην κορυφή του και κοίτα τη θάλασσα. Μην προσπεράσεις με το βλέμμα σου τις άκρες των κλαδιών. Δες πως μπλέκονται ανάμεσα σε δυο υπέροχα γαλάζια. Το ένα είναι του ουρανού. Το άλλο είναι της θάλασσας. Κοίτα. Άκου.

-Και οι θεοί;

-Οι θεοί κοιμούνται αυτή την εποχή. Κάνε σιγά μην του ξυπνήσεις…

Η αύρα σου

Ισορροπώ

Σε μια μεγάλη επίπεδη επιφάνεια

Κοιτάζω γύρω μου

Όλα διατηρούν την απόλυτη τάξη τους

Επίπεδα πάνω σε επίπεδα

Ένα οριζόντιο νήμα μονάχα τα χωρίζει

Μοναδική κίνηση

ο μεγάλος έλικας που γυρίζει πάνω απ’ το κεφάλι μου

Και οι τοίχοι

που μπάζουν νερά από παντού

Παύω να ισορροπώ

Κόβω την ανάσα μου για να αφουγκραστώ

την απόλυτη ηρεμία

Με γυμνά πέλματα

κολλάω τα δάχτυλα στο μαρμάρινο πάτωμα

Βλέπω τη σκιά μου με τεντωμένα τα χέρια

να κολυμπάει στον υγρό τοίχο

Διακρίνω μια άλλη αύρα να θροΐζει

γύρω της

Νιώθω του χτύπους μου

Αργοί και ακανόνιστοι

Δεν τολμάω να με συνεφέρω

Μένω σε τούτη τη πλάνη

ένα ολόκληρο λεπτό της ζωής μου

και έπειτα ένα ολόκληρο λεπτό

χωρίς χτύπους και χωρίς σκιά

Η αύρα σου όμως

μένει εκεί

Και με κοιτάει

Και μου χαϊδεύει τα μαλλιά

Μ’ ένα πάνινο μαντίλι

σκουπίζει και την τελευταία σταγόνα

της υγρασίας γύρω μου

Μυρίζει βασιλικό

Και ξαφνικά ανασαίνω

Και αγκαλιάζω και την ελάχιστη

ρανίδα οσμής που πάλλεται δίπλα μου 

Τα παραμύθια της αγάπης

Συνάντησα ένα πουλί

ξεστράτισε μονάχο

μέσα από ένα διάφανο σμήνος

Είχε γυάλινα φτερά

και πούπουλα φτιαγμένα από σκόνη

Τα μικρά του πόδια λύγιζαν

στην πρώτη ανηφόρα

Δεν τραγουδούσε

μιλούσε για τα παραμύθια

Σήμερα παραμιλούσε,

για την ωραία κοιμωμένη τραύλιζε

για τον πρίγκιπα

που τον φίλησε χιλιάδες φορές

για τις μικρές κηλίδες αίμα

που έσταζαν τα χείλη της

για τη βελόνα που του κάρφωσε

στην καρδιά

Τόσα παραμύθια

τόση αγάπη και πόνο μαζί

ένα μικρό πουλί πώς να τ’ αντέξει

Ξεστράτισε μονάχο

με ξάφνιασε

σα φάνηκε μπροστά μου

Ξεψύχησε στα χέρια μου

Όχι μονάχα τις ξάστερες νύχτες

Και έγειρε το φεγγάρι και με φίλησε

και μου ψιθύρισε

-Όχι μονάχα τις ξάστερες νύχτες

και σώπασε

Και έκλεισα τα μάτια

μια νύχτα που έβρεχε

μια βροχή γεμάτη δάκρυα

Και έγειρε το φεγγάρι και με φίλησε
και μου ψιθύρισε

-Όχι μονάχα τις ξάστερες νύχτες

και σώπασε

Σ’ ένα απέραντο βροχερό ουρανό

με σύμμαχο μου το φεγγάρι

που σώπασε

Ουρανία

Ουρανία ή Ράνια ή Ρανιώ την έλεγαν

και έκρυβε ένα τεράστιο ουρανό μέσα της

Η ανάσα της βαριά

ακούγονταν ακόμη και μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα

Το βήμα της βαρύ

θαρρείς και άκουγες της νυχτιά να σφυροκοπάει με μανία τα άστρα

Το γέλιο της τρανταχτό

λες και άνοιγαν τα σύννεφα με μιας και οι αστραπές έπεφταν βροχή

Ουρανία ή Ράνια ή Ρανιώ την έλεγαν

και άνθιζε κάθε μέρα σαν ολόφρεσκη παπαρούνα

λιβάδι ολάκερο

τα μάτια της φεγγοβολούσαν και το γέλιο της άστραφτε

η μιλιά της τραγούδι που σε νανούριζε και τα λόγια της παχύ σιρόπι

Η Ουρανία ή Ράνια ή Ρανιώ

που γεννήθηκε σ’ ένα ελεύθερο ουρανό

που άπλωνε τα χέρια της και γίνονταν φτερά

που με μια δρασκελιά ταξίδευε σε μέρη αλλοτινά

που ξαφνικά μαράζωσε

μια χούφτα χρώμα πορφυρό που κάθε μέρα έλιωνε

Η Ουρανία

που της έκλεψαν τη λευτεριά

που της έκλεψαν τον ουρανό

της έσβησαν τα αστέρια

Η Ουρανία ή Ράνια

που απόμεινε μονάχη

και τώρα πια τη φωνάζουν μονάχα

Ρανιώ

και άντε να καταλάβεις

από πού προέρχεται το όνομά της

Το χταπόδι

Χτύπησε το τηλέφωνο.

-Τελικά να έρθουμε;

-Τελικά να έρθετε. Εμείς θα μείνουμε εδώ. Λόγω του καιρού, λόγω των καιρών, που καιρός για ταξίδια…και τα τοιαύτα…

-Έχω και ένα χταπόδι, να στο φέρω;

-Να το φέρεις.

Έτσι απλά, χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Το χταπόδι έφτασε. Ταξίδεψε 500 χλμ οδικώς αλλά έφτασε. Οδικώς και αποβιώσαν. Ένα μεγάλο χταπόδι, αχτύπητο. Καταψυγμένο, αλλά φρέσκο. Ψαρεύτηκε προσφάτως στα νερά του Ιονίου, κατεψύχθη εγκαίρως σε κατάψυξη του ίδιου γαλαζοπράσινου πελάγους και ταξίδεψε βιαίως με Μερσεντές φέρουσα πινακίδες μεγάλου και ξακουστού νησιού των Επτανήσων. Προορισμός η συμπρωτεύουσα.

Πριν φτάσει όμως…

Έπεσα σε βαθιά σκέψη.

Τα πλοκάμια σύνολο οχτώ. Εμείς σύνολο εννιά.

Λείπει ένα πλοκάμι, από τις σπάνιες περιπτώσεις, γιατί συνήθως τα πλοκάμια περισσεύουν…

Ξαφνικά άστραψα.

Με τα κρεμμυδάκια! Χταποδάκι στιφάδο. Κρεμμυδάκι ποδαράκι, ποιος θα το καταλάβει;

Τελικά το κατάλαβε. Ποιος είδε το Θεό και δεν το φοβήθηκε; Ποιος είδε τον οδηγό της Μερσεντές και δεν τον φοβήθηκε; Γιατί σε τούτον έλαχε ο κλήρος.

Εγώ για σαρακοστιανό να φάω κρεμμυδάκι; Εγώ που απ’ το σαρακοστιανό μου δεν έλειπε η αστακομακαρονάδα και η κοκκινιστή γαρίδα και γενικά όλες οι ψαρούκλες νηστίσιμες και μη;

Εγώ, που λαχτάρησα μέχρι να το καταψύξω το οχτάποδο, εύκολη κουβέντα να ψαρεύεις στα ανοιχτά του πελάγου χωρίς βάρκα Mercedes, και να γυρνάς με άδεια χέρια, και να το αρπάζεις στο λιμάνι απ’ το καλάθι του ψαρά με το φουσκωτό και τα τέσσερα οχτάποδα (τι να τα κάνει τόσο;), και να τρέχεις σφεράτος μες τα άγρια χαράματα πριν σε πάρει πρέφα; Και να ταξιδεύεις 500 χλμ μ’ ένα κλεμμένο ψάρι στο πορτ παγκάζ, μια απλήρωτη ασφάλεια στο πρώτο ράφι, και με βενζίνη από την υπερχρεωμένη πιστωτική σου;

Εγώ, που για σαρακοστιανό λαχτάρησα να κάνω ένα ταξιδάκι; Σαν το παλιό καλό καιρό. Που θυσίασα τις ταβέρνες με τα θαλασσινά, τους χαλβάδες και τα τουρσιά, μόνο και μόνο για ένα ταξιδάκι; Που «θυσίασα»  τις ταβέρνες με τα θαλασσινά, τους χαλβάδες και τα τουρσιά, και είπα, δεν κάνω τουλάχιστον ένα ταξιδάκι; Ταξιδάκι δανεικό. Δανεικό και το χταπόδι (γιατί θα το επέστρεφα στον ερασιτέχνη με το φουσκωτό εν καιρώ, εν πολύ πολύ καιρώ). Να φάω μόνο ένα κρεμμυδάκι;

Η απάντηση ομόφωνη και ομόβροντη:

Δε λες καλά που έφαγες και το κρεμμυδάκι!

Έρχονται δύσκολοι καιροί! Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες, κοριτσάκι….

Σημείωση: Το χταποδάκι υπάρχει. Θέλει όμως χτύπημα. Μου είπαν να το βάλω

                στο πλυντήριο, όμως λυπάμαι λιγάκι…και το χταπόδι…και το  

                πλυντήριο…σίγουρα έχουν περάσει χειρότερες φουρτούνες, αλλά πάλι…

                Το κρεμμυδάκι δεν υπάρχει. Προς το παρόν.

Ερωτικός Μετανάστης

Αγκαλιά με τη σκιά σου, κρυμμένη στη γωνιά του σπιτιού και συ να λείπεις

Με μια φέτα πορτοκάλι που δάγκωσα τις φλούδες του
Ξινό. Η μυρωδιά του έμεινε στα χείλη
Κρατάω ένα λευκό χαρτί με μεγάλα έντονα γράμματα
Και αριθμούς
Διάγνωση, ερωτικός
Υπόλοιπον, μετανάστης
Φορούσε μια καθαρή γαλάζια ποδιά και σαμπώ παπούτσια όταν μου το έδωσε
Με ρώτησε για τη θάλασσα που είδε στα μάτια μου
Της είπα για η θάλασσα που πλημμύρισε μέσα μου
Και συ λοιπόν; Και γω, της είπα
Μπορούμε να σεργιανίζουμε μαζί στο ξένο ακρογιάλι
Σεργιάνισα τόσες φορές, δε στο ‘πα;
Σήμερα προτίμησα τη σκοτεινή γωνιά του σπιτιού
Και τη σκιά της που έτρεμε κάτω από την πανοπλία
Κρύφτηκα και γω εκεί κάτω
Έκλεισα τα μάτια και είδα ένα μεγάλο βιβλίο με μπλε εξώφυλλο
Έγραφε για το νόστο, για την Ιθάκη
Τη σκιά ρώτησα, άραγε θα είναι το ίδιο;
Όταν με άσπρα μου βαμμένα μαλλιά γυρίσω
Όταν οι ράγες του τρένου σκουριάσουν στην αλμύρα της θάλασσας
Ευτυχώς έχω το πορτοκάλι
Μου το ‘δωσε η γυναίκα με τα πορτοκαλένια γράμματα
Ευτυχώς έχω τη σκιά σου
...Τελικά δεν θα ξανακάνω εξετάσεις

Η επιμονή της μνήμης

Ο δρόμος χάνονταν μέσα σ’ ένα λιβάδι από χρυσά στάχυα
Ο αέρας ξερίζωσε μια μικρή κορυφή και κείνη χτύπησε στο παρμπρίζ
Ο ουρανός ακόμη επούλωνε τις χαρακιές της παγερής νύχτας
Κοίταξα ψηλά
Έπειτα κόλλησα το πρόσωπο στη πάχνη απ’ το τζάμι
Το λιβάδι τώρα έγερνε ολόκληρο
Μια χρυσή καμπύλη που κόντευε να φτάσει τον ορίζοντα
Μια χούφτα κίτρινα σταφύλια με γήινες γραμμές που έτεμναν
προς τη δύση
Ο άντρας με το μάλλινο παλτό δρασκέλισε την ελαιογραφία που κρέμονταν στον τοίχο
Στη αριστερή του τσέπη είχε καρφώσει ένα μικρό δεμάτι στάχυα
Πήρε τη μεγάλη δερμάτινη τσάντα του και ξεκίνησε τη διαδρομή του
-Μπορώ να σας απασχολήσω για λίγο, με ρώτησε ευγενικά
Δεν του απάντησα. Βιαζόμουν. Είχα ήδη αργήσει στο χειρουργείο
-Δύο λόγια μόνο θα σας πω. Συγχωρέστε με. Ξέρω. Είμαι μόνο ένας ξένος. Μην με απορρίπτετε όμως γι’ αυτό.
Συνέχισα να περπατώ, το βήμα μου όμως έγινε πιο αργό
Εκείνος κατάφερε να με φτάσει
-Δεν έχω όνομα. Επίτρεψε μου να συνεχίσω να μην έχω. Θέλω μονάχα να σου ζητήσω κάτι. Δώσε μου λίγο χρόνο από σένα. Λίγο χρόνο από σένα με σένα.
Γιατί μόνος έχω τόσο.
Γύρισα και τον κοίταξα. Κοντοστάθηκα
-Σε βλέπω κάθε μέρα. Είσαι τόσο όμορφη. Ετούτα τα στάχυα τα μάζεψα για σένα.
Ήταν άσχημος. Πολύ άσχημος. Ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό όταν τον κοίταξα. Και μετά έβγαλα μια λέξη. Δεν θυμάμαι τι. Κάτι χωρίς φωνήεντα. Σύμφωνα μπερδεμένα.
Έπειτα, στο καφέ, είδα τον άσχημο άντρα δίχως όνομα να κάθεται σε μια μπρούτζινη καρέκλα απέναντι μου. Πίσω του διέκρινα ένα γνωστό πίνακα. Ρολόγια που έλιωναν σ’ ένα λιτό τοπίο. Δεν έκανα κανένα συσχετισμό. Ξαφνικά ένιωσα πως τον ήξερα χρόνια.
Μου μίλησε για τη γυναίκα του. Ένα βράδυ ξύπνησε και κείνη κοιμόνταν ακόμη δίπλα του. Ήταν η πρώτη φορά. Πάντα ξυπνούσε πριν από κείνον για να του ψήσει ένα γλυκό καφέ. Ήταν και η τελευταία.
Σήμερα γλυκό καφέ ήπια μόνο εγώ. Όταν τον ζήτησα διέκρινα στα μάτια του μια μικρή σκιά γεμάτη υγρασία. Ίσα που κρατήθηκε. Εκείνος παρήγγειλε έναν ελληνικό σκέτο.
Μιλούσαμε μέχρι που το τοπίο στο γνωστό πίνακα σκοτείνιασε. Σκοτείνιασε και ο έξω δρόμος. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που οι ώρες κυλούσαν τόσο γρήγορα. Με το φως της μέρας κοίταξα τον ξένο στα μάτια. Είδα πόσο όμορφος ήταν.
Κατηφορίσαμε μαζί το δρόμο μέχρι τη θάλασσα. Είχα περάσει το μπράτσο μου στο μπράτσο του και χάιδευα το πλεχτό παλτό του. Όταν φτάσαμε στο ποδηλατόδρομο εκείνος έβγαλε από την αριστερή του τσέπη το δεμάτι τα στάχυα. Μου τα χάρισε και μου ευχήθηκε καλή αντάμωση. Με άφησε μετέωρη, στο γεμάτο κενό μου. Μου εξήγησε μονάχα πως δεν θα άντεχε άλλο πρωινό με μια γυναίκα να κοιμάται ακόμη στο πλάι του. Είπε πως πια θα άντεχε μονάχα κάτι. Να πίνει γλυκό τον καφέ του. Έπειτα τον είδα να αφήνει την δερμάτινη τσάντα στα πόδια μου και με μια μεγάλη δρασκελιά να τρυπώνει στη ελαιογραφία του λευκού πύργου.
Πέρασαν τόσα χρόνια και όμως κατάφερα να βρω ένα λιβάδι από χρυσά στάχυα…
Ξεδίπλωσα με προσοχή τα ξερά που κρατούσα ακόμη στη χούφτα μου και τα έσπειρα στο χώμα. Δίπλα στα θεριεμένα στάχυα που αντάμωσα. Να θεριέψουν και κείνα. Να μπορέσω να φτιάξω ένα δεμάτι. Και να στο χαρίσω. Όταν σε ανταμώσω.