ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ

-Σήμερα μικρέ μου πρίγκιπα…

-…Μεγάλωσα πια, είμαι ένα μεγάλος πρίγκιπας, αιώνιος

-Για μένα θα είσαι πάντα ο μικρός πρίγκιπας με το λουλούδι

Που κοιμήθηκε εκατομμύρια νύχτες

Που χαμογέλασε εκατομμύρια φορές πάνω στ’ αστέρια

Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία

Είναι η ιστορία της γης

Θυμάσαι εκείνο τον πλανήτη;

Μια μεγάλη καλοκαιρινή νύχτα ξύπνησε με νεφέλες

Και μπόρες

Δυνατές αστραπές και μικρές καταιγίδες

Βρεγμένη από τη κορυφή μέχρι τα νύχια

Και οι μέρες άλλαξαν

Έγιναν χειμωνιάτικες, σύντομες, αλαφιασμένες

Κρύφτηκαν κάτω από ένα πέπλο

-Και η θάλασσα;

-Η θάλασσα έγινε μικρή

Και γκρίζα

Και μετά έγινε σκαλί

Ένα σκαλί για να ανταμώνει με τον γκρίζο ουρανό

Ενώθηκε το σύμπαν

-Ε τότε εγώ, σα γνήσιος μικρός πρίγκιπας, θα πάρω μια κλωστή

Και θα τραβήξω μια γραμμή πίσω από το φινιστρίνι

Και θα σταθώ επάνω στη γραμμή με τα χέρια ανοιχτά

Πρώτα θα σπρώξω προς τη θάλασσα

Και έπειτα θα σπρώξω προς τον ουρανό

Και θα τα διαχωρίσω

Η θάλασσα θα γίνει πάλι θάλασσα

Γαλάζια

Και ο ουρανός θα γίνει πάλι ουρανός

Γαλάζιος. Ανοιχτός. Και πεντακάθαρος

Έπειτα θα ρθει το καλοκαίρι

Οι μπόρες θα κοπάσουνε

Και το λουλούδι μου, θα γέρνει προς τον ήλιο

Εκείνος θα ναι ολοφώτιστος

Και η γη, εκείνος ο πλανήτης, θα αρχίσει να γελάει...

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ

Υπάρχει μια λέξη ολόκληρη, γεμάτη

Μετά υπάρχουν λέξεις μισές

Λέξεις μικρές και σκοτεινές

Φιγούρες από λέξεις

Κουστούμια και διαγράμματα από δαύτες

Έπειτα υπάρχουν λέξεις γεμάτες χρώματα, ολόκληρη παλέτα

Μικρά διαμάντια από λέξεις

Ζουμπούλια και βασιλικοί που ανθίζουν μες στο στόμα

Υπάρχουν και λέξεις σκιές

Μικρές κραυγές

Ή  λέξεις ζεστές, γλυκές και μαλακές

Λέξεις μυρωδάτες

Λέξεις φτιαγμένες από βούτυρο ή μέλι

ή ροδόσταμο

Και μετά λέξεις σκληρές που κόβουν σα ξυράφι

Λέξεις που σφίγγουν

Στη ζώνη η τελευταία τρύπα

Ύστερα υπάρχουν λέξεις  που μοιάζουν με μπαλαρίνες

Με κύκνους ή με λίμνες

Πολλές μοιάζουν με τη θάλασσα

Άλλες ασπρίζουν από αλμύρα

Μπουνάτσα ή φουρτούνα

Λέξεις αλαφιασμένες και άλλες ήρεμες

Άλλες ολοφώτιστες και κάποιες μαύρο σκοτάδι

Λέξεις ολόκληρος μπαξές

Και λέξεις που φοβούνται

Λέξεις που δίνονται απλόχερα

Και άλλες που τσιγκουνεύονται

Λέξεις θαμπές και άλλες ολόλαμπρες και φωτεινές

Άπειρες λέξεις

Υπάρχουν κι άλλες

Απ΄όλες  διαλέγω την ολόκληρη

Αυτή κρατώ στη χούφτα μου, γεμάτη

Και στη χαρίζω

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

Υπάρχει ένας δρόμος με πεταλούδες

Πάνω από τo ποτάμι

Υπάρχει και ένας δρόμος με μικρούς δράκους

Που κοιμούνται εκατομμύρια χρόνια μέσα στη κοιλιά του βουνού

Στέκονται ακίνητοι

Είναι φτιαγμένοι από δισεκατομμύρια σταγόνες

Λένε πως κάποτε αυτές ήταν τα δάκρυα των ανθρώπων

Κάποιοι βουλιάζουν μέσα στη ψιλή άμμο

Άλλοι πάλι ίσα που ακουμπούν στη στάθμη του ποταμού

Αισθάνομαι δέος καθώς βλέπω αυτούς τους ογκόλιθους

Να κουβαλάνε στη ράχη τους αναρίθητο πόνο

Και να στέκονται αγέρωχοι πάνω σ’ αυτές τις αιώνιες πέτρες

Όταν μισοκλείνω τα μάτια θαρρώ πως ετοιμάζονται να βαδίσουν

Με μια τεράστια δρασκελιά

Θαρρείς για να δραπετεύσουν

Και να ανοίξουν τα φτερά τους

Σαν τις μικρές πεταλούδες που πετάνε πάνω από το ξυλόδρομο

Κάνοντας τις σταγόνες τους δυνατή βροχή

Μουσκεύοντας τη ράχη των ανθρώπων

ή τις μυτερές άκρες των ματιών τους

Αρχίζοντας το ίδιο αέναο κύκλο από την αρχή…

ΤΑ ΜΑΘΕΣ ΛΕΜΟΝΙΑ

-Τα μαθες Λεμονιά;

-Θαρρώ πως όχι Πελαγία.

-Για τα πουλιά Λεμονιά…Για τα δυο μικρά χελιδόνια.

-Τι απόγιναν στ’ αλήθεια; Ακόμη θυμάμαι το κλάμα τους σε εκείνη τη μισογκρεμισμένη φωλιά κάτω από το περβάζι. Το παιδικό κλαψούρισμα τους. Και έπειτα εκείνο το μαλακό κρότο κάτω από το χλωμό ήλιο. Έλεγα μέσα μου πως αν δεν είχα μονάχα κλαδιά…αν είχα χέρια….

-…Θα άπλωνες τη χούφτα σου και θα τα έβαζες μέσα Λεμονιά. Ποιος δε θα άπλωνε τα χέρια σε δυο ορφανά; Ήρθε όμως εκείνος.

-Πελαργός Πελαγία;

-Άνθρωπος. Τα έβαλε μες στα μεγάλα του δάχτυλα. Και τα  έκλεισε μαλακά. Τους έφτιαξε μια καινούργια φωλιά. Περιποιήθηκε τις σπασμένες τους φτερούγες.

-Αν είχα χέρια….Αν δεν είχα κλαδιά…

 -Εκείνος είχε. Και καρδιά είχε Λεμονιά. Αν ήσουνα χτες. Αν έβλεπες και εσύ. Αν είχες πόδια ή φτερά να ‘ρχόσουνα σε κείνο το πάρκο.

-Οι ρίζες μου είναι εδώ Πελαγία. Το ξέρεις.

-Να βλεπες πως άνοιξε τρυφερά τις μεγάλες του παλάμες. Πως άπλωσε διστακτικά τα χέρια του στον ορίζοντα. Πως τα χάιδεψε για τελευταία και απέραντη φορά στην πλάτη με τους ομόκεντρους κύκλους των δαχτύλων του. Και εκείνα πέταξαν για πρώτη φορά. Στη αρχή δειλά. Και μετά χάθηκαν σαν μια μικρή μαύρη κουκίδα στο απέραντο γαλάζιο.

-Θα ξανάρθουν;

-Θα ξανάρθουν Λεμονιά. Τα χελιδόνια πάντα ξανάρχονται. Για να μας θυμίζουν το πρώτο πέταγμά τους.

ΑΓΑΠΗ

Πελαγία: Αλήθεια Λεμονιά, ποτέ μου δε σε ρώτησα. Τι είναι η αγάπη;

Λεμονιά: Η αγάπη είναι ολόκληρο το σύμπαν μέσα σε μια γροθιά

Είναι μια γλυκιά ζεστασιά που σου χαϊδεύει την καρδιά

Την ώρα που ακούς πιο γρήγορους τους χτύπους της

Αγάπη είναι κάτι ολόκληρο, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς τελείες

Κάτι που ριζώνει μέσα σου και όμως δε σε βαραίνει

Κυλάει στις φλέβες σου ανάλαφρο, σα καλοκαιρινό αεράκι

Η αγάπη Πελαγία δεν τεμαχίζεται, δεν λιγοστεύει, δε σε γελά

Υπόσχεται, δεν αθετεί, δε σου γυρνάει τη πλάτη

Η αγάπη σε κοιτά στα μάτια

Και τότε τα μάτια σου λάμπουνε σα δυο αστέρια του ουρανού

Πελαγία: Αυτό είναι αγάπη Λεμονιά;

Λεμονιά: Έτσι θαρρώ, τόσο λίγο που ταξίδεψα…

Ρίζωσα εδώ, και όμως, ετούτο θαρρώ πως είναι η αγάπη…

ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Μια μέρα θα ξυπνήσω και πάλι αντιλόπη

Θα τρέχω ανάμεσα σε αμμόλοφους

Και θα μιλάω με τη σιωπή

Θα ακούω το θρόισμα του αγέρα

Θα βλέπω μόνο περιμετρικά

Θα προσπερνώ ευθείες γραμμές και σκέψεις

Αυτές τις απεχθάντονται τα άγρια ζώα

Δε θα 'χω έναρθρη φωνή, ούτε θα γράφω

Μια αντιλόπη δεν έχει δάχτυλα

Μια αντιλόπη αφήνει μόνο την αύρα πίσω της

Και κάποια στιγμή χάνεται και αυτή

Στα βάθη της ερήμου

ΙΣΩΣ

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να ανασαίνω μικρές αναπνοές την ώρα που κοιμάσαι

Μη σε ξυπνήσω

Να ξαπλώνω στον ουρανό τα αστέρια ένα ένα

Να ζωγραφίζω όνειρα πάνω σ’ αυτά

Να κάνω το φεγγάρι μικρό - μια φέτα πορτοκάλι

και τη βραδιά γλυκιά και ήσυχη

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να σε κοιτώ μονάχα την ώρα που κοιμάσαι

Να χάνομαι μαζί σου μες στη σκέψη σου

Να γίνομαι άυλη και διάφανη, ίση με σένα

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να σε έπαιρνα από τα χέρι και να σου λεγα

πως ο ωκεανός είναι το σπίτι μας

και τα λουλούδια του βυθού ολόκληρη η αυλή μας

ΟΙ ΤΟΥΛΙΠΕΣ

Οι  τουλίπες ξεθώριασαν κάτω από το ήλιο του Απρίλη.

Στο λέω γιατί ρωτάς.

Καθώς  χτυπάνε τα ντουφέκια πάνω στις πληγωμένες καλαμιές  φοβάμαι.

Μη σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι μπροεί να σε πληγώνει περισσότερο.

Οι τουλίπες ή οι τα άδεια φυσίγγια που γεμίζουν το αυλάκι.

Ό,τι ξεθωριάζει πληγώνει.

Και ο κρότος πληγώνει.

Όταν διαπερνά με βία το σκοτάδι.

Υπόσχομαι πως θα σου φέρω καινούργιες τουλίπες.

Με έντονα χρώματα.

Κόκκινο. Κίτρινο. Πορτοκαλί

Υπόσχομαι να αδειάσω εκείνη τη ζώνη στη μέση

που τροφοδοτεί το κρότο.

Του χρόνοου οι καλαμιές θα στέκονται αγέρωχες.

Μονάχα θα θροίζουν στο Απριλιάτικο αεράκι.

Η ΠΕΛΑΓΙΑ ΓΥΡΙΣΕ

Η Πελαγία γύρισε

Πάνω στο λόφο, στο ξωκλήσι της Κυράς ανάβει τάματα

Μαζί της η σκιά μιας  ξερακιανής γυναίκας που όμως  φεύγει μακριά

Με το μαντήλι δεμένο σφιχτά στο λαιμό

Μάνα κάποτε

***

Οι  τουλίπες ξεθώριασαν κάτω από το ήλιο του Απρίλη

Στο λέω γιατί ρωτάς

Καθώς  χτυπάνε τα ντουφέκια πάνω στις πληγωμένες καλαμιές  φοβάμαι

Μη σε πληγώσουν

***

Κορίτσι κάποτε

Γυναίκα τώρα

Μέσα της πουλί

Πελαργός μπορεί

Μπορεί και να τη λένε Πελαγία

***

Πάνω από τα δέκα σκαλιά ολόκληρος ο τόπος που μεγάλωσε

Ποτέ της δε σκέφτηκε να τονε δει από ψηλά

Τώρα ανοίγει τα φτερά της

Και τον  θωρεί ολόκληρο. Γεμάτο. Καταπράσινο.

Μοιάζει με θάλασσα

Παίρνει βαθιά αναπνοή

ΣΥΝΗΘΩΣ ΔΕ ΡΩΤΩ

Συνήθως δε ρωτώ

Κοιτάω μόνο πίσω από το τζάμι

Και οι λέξεις ανοίγουν μες τη χούφτα μου

Σα κυκλάμινα που ανθίζουν μέσα στο χειμώνα

Τα λουλούδια κρατάνε μυστικά

Άραγε στο χω πει;

Μα όταν ανθίζουν τα σκορπίζουν

Στον ορίζοντα, στους μικρούς αιθέρες

Σε κείνο το  αεράκι

Που κάνει μικρούς κύκλους πίσω από το τζάμι

ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΠΩΣ ΓΡΑΦΩ

Με ρωτάς πως γράφω

Γράφω  με τη μουσική, τ’αστέρια

Με τα σύννεφα που  χορεύουν μέσα στην αυγή

Γράφω με τα χρώματα τ’ουρανού

Την ώρα που χαράζει η μέρα

Μωβ, σκούρο μπλε, πορτοκαλί, λευκό

Γράφω την ώρα που τα πουλιά σκορπάνε στις γραμμές

Την ώρα που χάνονται

Που χαιρετάνε τ’ άλλα πουλιά και ταξιδεύουν

Την ώρα που εκείνο το σπουργίτι γίνεται μια  κουκίδα

Και κολλάει πάνω στην Ανατολή

Την ώρα που κυλάω πάνω στην άσφαλτο

Εκείνη την ώρα γράφω

Άπειρες σκέψεις, χίλιες εικόνες

Και χρώματα

Και έπειτα νότες, που τραγουδάνε πάνω στις κλωστές

Στις κολόνες τις ΔΕΗ, στα σήματα του δρόμου

Παράξενο να γράφεις πάνω στους αιθέρες

Παράξενο να ζωγραφίζεις λέξεις με μακριές ουρές

πάνω στο θρόισμα των φύλλων

Κάθε πρωί

Και κάθε πρωί να τρέχεις να βρεις ένακομμάτι χαρτί

Για να χαθεί και αυτό κάποια στιγμή στα βάθη των ωκεανών

Και αύριο ποιος ξέρει…