ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Μια μέρα θα ξυπνήσω και πάλι αντιλόπη

Θα τρέχω ανάμεσα σε αμμόλοφους

Και θα μιλάω με τη σιωπή

Θα ακούω το θρόισμα του αγέρα

Θα βλέπω μόνο περιμετρικά

Θα προσπερνώ ευθείες γραμμές και σκέψεις

Αυτές τις απεχθάντονται τα άγρια ζώα

Δε θα 'χω έναρθρη φωνή, ούτε θα γράφω

Μια αντιλόπη δεν έχει δάχτυλα

Μια αντιλόπη αφήνει μόνο την αύρα πίσω της

Και κάποια στιγμή χάνεται και αυτή

Στα βάθη της ερήμου

ΙΣΩΣ

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να ανασαίνω μικρές αναπνοές την ώρα που κοιμάσαι

Μη σε ξυπνήσω

Να ξαπλώνω στον ουρανό τα αστέρια ένα ένα

Να ζωγραφίζω όνειρα πάνω σ’ αυτά

Να κάνω το φεγγάρι μικρό - μια φέτα πορτοκάλι

και τη βραδιά γλυκιά και ήσυχη

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να σε κοιτώ μονάχα την ώρα που κοιμάσαι

Να χάνομαι μαζί σου μες στη σκέψη σου

Να γίνομαι άυλη και διάφανη, ίση με σένα

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να σε έπαιρνα από τα χέρι και να σου λεγα

πως ο ωκεανός είναι το σπίτι μας

και τα λουλούδια του βυθού ολόκληρη η αυλή μας

ΟΙ ΤΟΥΛΙΠΕΣ

Οι  τουλίπες ξεθώριασαν κάτω από το ήλιο του Απρίλη.

Στο λέω γιατί ρωτάς.

Καθώς  χτυπάνε τα ντουφέκια πάνω στις πληγωμένες καλαμιές  φοβάμαι.

Μη σε πληγώσουν.

Δεν ξέρω τι μπροεί να σε πληγώνει περισσότερο.

Οι τουλίπες ή οι τα άδεια φυσίγγια που γεμίζουν το αυλάκι.

Ό,τι ξεθωριάζει πληγώνει.

Και ο κρότος πληγώνει.

Όταν διαπερνά με βία το σκοτάδι.

Υπόσχομαι πως θα σου φέρω καινούργιες τουλίπες.

Με έντονα χρώματα.

Κόκκινο. Κίτρινο. Πορτοκαλί

Υπόσχομαι να αδειάσω εκείνη τη ζώνη στη μέση

που τροφοδοτεί το κρότο.

Του χρόνοου οι καλαμιές θα στέκονται αγέρωχες.

Μονάχα θα θροίζουν στο Απριλιάτικο αεράκι.

Η ΠΕΛΑΓΙΑ ΓΥΡΙΣΕ

Η Πελαγία γύρισε

Πάνω στο λόφο, στο ξωκλήσι της Κυράς ανάβει τάματα

Μαζί της η σκιά μιας  ξερακιανής γυναίκας που όμως  φεύγει μακριά

Με το μαντήλι δεμένο σφιχτά στο λαιμό

Μάνα κάποτε

***

Οι  τουλίπες ξεθώριασαν κάτω από το ήλιο του Απρίλη

Στο λέω γιατί ρωτάς

Καθώς  χτυπάνε τα ντουφέκια πάνω στις πληγωμένες καλαμιές  φοβάμαι

Μη σε πληγώσουν

***

Κορίτσι κάποτε

Γυναίκα τώρα

Μέσα της πουλί

Πελαργός μπορεί

Μπορεί και να τη λένε Πελαγία

***

Πάνω από τα δέκα σκαλιά ολόκληρος ο τόπος που μεγάλωσε

Ποτέ της δε σκέφτηκε να τονε δει από ψηλά

Τώρα ανοίγει τα φτερά της

Και τον  θωρεί ολόκληρο. Γεμάτο. Καταπράσινο.

Μοιάζει με θάλασσα

Παίρνει βαθιά αναπνοή

ΣΥΝΗΘΩΣ ΔΕ ΡΩΤΩ

Συνήθως δε ρωτώ

Κοιτάω μόνο πίσω από το τζάμι

Και οι λέξεις ανοίγουν μες τη χούφτα μου

Σα κυκλάμινα που ανθίζουν μέσα στο χειμώνα

Τα λουλούδια κρατάνε μυστικά

Άραγε στο χω πει;

Μα όταν ανθίζουν τα σκορπίζουν

Στον ορίζοντα, στους μικρούς αιθέρες

Σε κείνο το  αεράκι

Που κάνει μικρούς κύκλους πίσω από το τζάμι

ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΠΩΣ ΓΡΑΦΩ

Με ρωτάς πως γράφω

Γράφω  με τη μουσική, τ’αστέρια

Με τα σύννεφα που  χορεύουν μέσα στην αυγή

Γράφω με τα χρώματα τ’ουρανού

Την ώρα που χαράζει η μέρα

Μωβ, σκούρο μπλε, πορτοκαλί, λευκό

Γράφω την ώρα που τα πουλιά σκορπάνε στις γραμμές

Την ώρα που χάνονται

Που χαιρετάνε τ’ άλλα πουλιά και ταξιδεύουν

Την ώρα που εκείνο το σπουργίτι γίνεται μια  κουκίδα

Και κολλάει πάνω στην Ανατολή

Την ώρα που κυλάω πάνω στην άσφαλτο

Εκείνη την ώρα γράφω

Άπειρες σκέψεις, χίλιες εικόνες

Και χρώματα

Και έπειτα νότες, που τραγουδάνε πάνω στις κλωστές

Στις κολόνες τις ΔΕΗ, στα σήματα του δρόμου

Παράξενο να γράφεις πάνω στους αιθέρες

Παράξενο να ζωγραφίζεις λέξεις με μακριές ουρές

πάνω στο θρόισμα των φύλλων

Κάθε πρωί

Και κάθε πρωί να τρέχεις να βρεις ένακομμάτι χαρτί

Για να χαθεί και αυτό κάποια στιγμή στα βάθη των ωκεανών

Και αύριο ποιος ξέρει…

ΤΗ ΛΕΝΕ ΙΟΚΑΣΤΗ

Τη λένε Ιοκάστη
Και ας γεννοβολά παιδιά από τα δεκαεννιά της χρόνια
Ξυπνάει την αυγή
Αφήνει τα μαλακά αυγά της στη φωλιά
Δίπλα στη θάλασσα
Στο στρογγυλό τραπέζι δε μιλά
Απλώνει μόνο την ποδιά της
Εκείνο το χρησμό ποτέ δεν τον χρειάστηκε
Μόνη της έμαθε να μη μιλά
Μόνη της έμαθε τα βράδια να γίνεται Αντιγόνη

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ

Δεν είμαι εδώ

Αιώνες τώρα περιστρέφομαι γύρω απ’ αυτό

Ακούω μόνο, αγέρωχα αφουγκράζομαι

Σαν αντιλόπη

Με πόδια μακριά και γρήγορα

σαν τρέχω

Δεν είμαι εδώ

Ακούω μόνο, αγέρωχα αφουγκράζομαι

Τον κίνδυνο της στέπας

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ

Ελευθερία είναι να ανασαίνω χωρίς ενδοιασμούς

Καθώς χωράω μέσα σου μένω ολόκληρη και αλώβητη

Χωρίς σημάδια και πληγές

Αυτό είναι ελευθερία

ΣΑ ΒΟΤΣΑΛΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ

Σα βότσαλα τα λόγια.

Που γεμίζουν το στόμα.

Πάνω στο τραπέζι, μαζί με τα χρυσάνθεμα και τα γιασεμιά.

Τις μπουκαμβίλιες.

Στα δάχτυλα ανάμεσα, στη χούφτα.

Θαρρείς και παίζω εκείνο το παιχνίδι από παλιά.

Πεντογούλι το λεγε η μάνα μου.

Μονάχα που δεν πλήγωνε σαν έπαιζε εκείνη.

Γι αυτό  πια τις καταπίνω.

Για κείνη τη γυναίκα που χει στοιχειώσει μέσα μου.

Φτιάχνω κοσμήματα από πέτρα.

Που τα φοράει στο λαιμό.

Και ας λέει πως τη σφίγγουν.

ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ

Σου μιλάω για τον πρωινό ουρανό.

Το φεγγάρι που κάνει κούνια.

Και έχει στην αγκαλιά του το ξημέρωμα.

Λεπτό σα φέτα πορτοκάλι.

Και κίτρινο.

Σου μιλάω για ένα αστέρι που του κρατάει συντροφιά.

Σα λαμπερή καρφίτσα στο πέτο μιας γυναίκας.

Και για το δρόμο.

Την άσφαλτο, τις ράγες, το μισογκρεμισμένο φυλάκιο.

Με τα ανοιχτά παράθυρα, τη ξεχαρβαλωμένη πόρτα.

Τη μπάρα που κατεβαίνει αργά.

Και για το τρένο.

Που κουβαλάει δεκάδες δέματα στη ράχη του.

Τι να ναι άραγε...

Σου μιλάω για μια γυναίκα.

Που κατεβαίνει ένα βαγόνι.

Που χάνεται μέσα στην αυγή.

Που ψάχνει για ένα αστέρι.

Και ένα φεγγάρι.

Της είπαν πως είναι μισοφέγγαρο.

Και αυτή έβαψε τα μάτια της μαύρο μελάνι.

Πήρε τους δρόμους.

Και ένα καρότσι άδειο, μεταλλικό.

Με ρόδες που τρίζουν πάνω στα χαλίκια.

Σου μιλάω για την ώρα εκείνη που κρυφοκοίταξα.

Μέσα στη χαραυγή.

Και είδα.

Να απλώνει την άδεια χούφτα της.

Και να γεμίζει τα λεπτά της δάχτυλα.

Με χρώμα κίτρινο, χυμό από μια φέτα μισοφέγγαρο.

Και μετά να λούζεται ολόκληρη.

Το σώμα.

Και τα μαλακά μαλλιά της.