ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕ ΡΕΩ ΣΥΧΝΑ

Κι όμως
Δε ρέω συχνά ανάμεσα σε συρμάτινα καλώδια
Μόνο…
Μόνο τις λίγες φορές που σε συναντώ
Μου τηλεφωνείς
Δεν έρχεσαι
‘Έρχεσαι
Κι όμως. Ποτέ δε μου τηλεφωνείς
Ακούω τη φωνή σου
Ενώ εσύ σπάνια μου μιλάς
Σε βλέπω
Ενώ έχω δισεκατομμύρια χρόνια να σε δω
Από την εποχή των παγετώνων
Κι όμως. Το απολίθωμα σου το ξέρω σπιθαμή προς σπιθαμή
Όπως και τα χνάρια σου πίσω από την πόρτα
Ποτέ δε με ξαφνιάζεις
Όπως δε σε ξαφνιάζω και γω
Σε ξέρω και με ξέρεις καλά
Έρχεσαι πάντα την ώρα που σε περιμένω
Μοιάζει τόσο με την ώρα που σε έχω παντελώς ξεχάσει
Τίποτα δε με ξαφνιάζει πια από σένα
Καθώς οι ώρες κυλούν, τα δευτερόλεπτα μακριά σου
Είμαι κοντά σου. Και είσαι κοντά μου
Είμαστε δίπλα και τόσο μακριά
Και είμαστε ένα
Ανάσα με ανάσα
Απόσταση και σπιθαμή
Αιωνιότητα και αγάπη

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Η γυναίκα του δρόμου φοράει μαύρο μελάνι στα μάτια
Σπρώχνει ένα μεγάλο καρότσι
Αδειάζει σαν μαύρο καυτό έβενο τους δρόμους της μέσα σου
Κάθε πρωί
Και σε καρφώνει
……………..
Εδώ Θεσσαλονίκη. Αισώπου

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Τις νύχτες επισκέπτομαι τη φωλιά μιας νυχτερίδας
Κοιτάζω ανάποδα τα πράγματα μέσα από το δικό της καθρέφτη
Μοιάζουν περισσότερο αληθινά από εκείνα που κυνηγούσα ολάκερη τη μέρα
Άδικα τραβούσα ευθείες γραμμές
Άδικα γεννήθηκα αντιλόπη

ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Το ξημέρωμα ακολουθώ το φεγγάρι
Το κλέβω
Το κάνω ολοστρόγγυλα κίτρινα πιστά αντίγραφα του
Τα κρεμάω στους γκρίζους γερανούς
Πάνω από τη θάλασσα
Τώρα η θέα από το παράθυρο είναι πιο όμορφη
Και είναι όλη τη μέρα ολόκληρη δική μου

ΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Να ενώνω τους ομόκεντρους 
κύκλους των δακτύλων μου
με τα δάχτυλα σου
Να νιώθω την ανάσα μου
καθώς βουλιάζει
στο λευκό λαιμό σου
Να απλώνω τα μάτια μου
το βλέμμα μου
στα μαλακά μαλλιά σου

Να μεγαλώνω με σένα
Να γίνομαι ζυμάρι 
Να χύνομαι σα μέλι ζεστό
σε πήλινα σεντόνια
Να ακουμπώ
Να σ’ ακουμπώ
Να σε κοιτάζω
Και να μιλώ
Να σου μιλάω

Να γίνομαι ένα με σένα
Και συ ένα με μένα
Να χάνομαι στη δίνη της αγάπης
Να σ’ αγαπώ
Να μ’ αγαπάς 
Μέχρι το τέρμα της αβύσσου
Τις νύχτες να μου χτενίζεις τα μαλλιά
Και να μου ψιθυρίζεις
Τα λόγια σου 
Λόγια που μοιάζουν 
με φωνή πουλιού

Και να κολλάω πάνω σου
Και να φορώ το δέρμα σου
Να ντύνομαι τις ώρες σου
Και τις στιγμές 
Τα δευτερόλεπτα μακριά σου
Και να μου τραγουδάς
Τραγούδια πάνω 
σε νότες χάρτινες
Που γίνονται φτερά
Που τις φυσάς 
για να με φτάσουν

Να μεγαλώνω
Να μεγαλώνεις
Να μεγαλώνει 
η αγάπη μας

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΦΟΡΩ ΕΝΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΑΔΕΙΑΝΟ

Κάθε πρωί φορώ ένα πουκάμισο

Αδειανό

Στην τσέπη την αριστερή

Κάθε πρωί

Μου το γεμίζεις με τριαντάφυλλα

Στη θέση της καρδιάς

Την ώρα που ξυπνάς

Σαν άγγελος

Έπειτα ολόκληρη η μέρα μου

Ευωδιάζει σαν ολάνθιστο περβόλι

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΚΕΝΟ

Υπάρχει μόνο ένα κενό
Στα σμήνη των πουλιών
Καρφώνουν σαν πινέζες
Το συννεφιασμένο ουρανό
Όταν χάνουν τον προορισμό τους
Τρυπάνε πιο βαθιά την άνοιξη
Και φέρνουν μόνο το χειμώνα

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ

Κάθε πρωί σου κλέβω ένα τσιγάρο

Το έχεις πάντα στη εσωτερική τσέπη από το σακάκι σου

Το βρίσκω κρεμασμένο στη καρέκλα της τραπεζαρίας

Το ανάβω με μια μεγάλη φλόγα από σπίρτο

Όσο πιο μεγάλη γίνεται

Έχω το δικό μου σπιρτόκουτο

Στη δεξιά τσέπη από το στήθος μου

Έχει πάνω του μια παραδοσιακή φιγούρα του καραγκιόζη

Γράφει: «Ο καραγκιόζης θεατρίνος»

Καπνίζω πάντα μπροστά στα καφέ πλακάκια της κουζίνας

Το φως αντανακλά πάνω τους τις γρίλιες από το πατζούρι

Είναι ακόμη κλειστό

Από τις χαραμάδες μπαίνει μόνο το δροσερό αεράκι του φθινοπώρου

Και οι ήχοι της γειτονιάς που ξυπνάει

Το μόνο που θα θελα να εξαφανίσω απ΄αυτό το σκηνικό είναι ο ενοχλητικός ήχος του απορροφητήρα

Εδώ και χρόνια τον ακούω να μου τρυπάει τα μηνίγγια

Λατρεύω περισσότερο τον ήχο που κάνει το σπίρτο πάνω στο λεπτό φύλλο από το μπαρούτι

Την ώρα που παλεύει μαζί του για να του κλέψει τη φωτιά

Έπειτα και κείνη χάνει τον αγώνα

Γίνεται ένα πορτοκαλί άναμμα από τριμμένα φύλλα καπνού

Ύστερα μένω μόνη

Μαζί με τα πορτοκαλί φύλλα

Και το καπνό που σχηματίζει πολλά και παράξενα σύννεφα

Παρατηρώ το λευκό περιτύλιγμα καθώς καίγεται

Μετά τις γκρίζες γραμμές που ανεβαίνουν

Φτιάχνουν μικρές παραστάσεις και εικόνες

Ίσως από τη ζωή μου σκέφτομαι

Ή από τη ζωή κάποιου άλλου

Ώσπου ανταμώνουν με το κολλημένο λίπος πάνω στο μέταλλο που τις ρουφάει

Το λίπος χιλιάδων γεύσεων

Δεκάδες χρόνια κολλημένα πάνω σ’ ένα ασημόχρωμο μέταλλο

Σκέφτομαι πόσο παράταιρο είναι να ανταμώνουν οι εικόνες με τις γεύσεις

Και έπειτα σκέφτομαι πως δε γίνεται αλλιώτικα

Κοιτάω το εισιτήριο που κρατάω από το πρωί διπλωμένο σφιχτά στο αριστερό μου χέρι

Το χέρι της καρδιάς

Έχει μια παράσταση απόψε

Ο καραγκιόζης θεατρίνος

Στο θέατρο απαγορεύεται αυστηρά το κάπνισμα

Μπορώ όμως να πάρω μαζί μου το αγαπημένο μου σπιρτόκουτο

ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ

Στη στάση συναντάω κάθε πρωί δύο μεγάλες κυρίες.

Είναι διαφορετικές.

Φοράνε γαρύφαλλα στο στήθος και στα χείλια κατακόκκινο κραγιόν.

Το πρόσωπό τους είναι ολόλευκο.

Είναι φτιαγμένο από πανί.

Θαρρείς και το λευκαίνουν με αλισίβα και κρύο νερό από το ποτάμι.

Το βλέμμα τους κοιτάει πάντα στο δρόμο.

Με την ίδια αγωνία ζωγραφισμένη κάθε πρωί στην έκφραση τους.

Οι μεγάλες κυρίες περιμένουν το λεωφορείο.

Όταν φυσάει ο βαρδάρης τα μαλλιά τους κυματίζουν προς τα πίσω.

Στην ίδια πάντα κατεύθυνση.

Σχηματίζοντας την ίδια γωνία.

Τότε βλέπω καθαρά πως είναι φτιαγμένα από στάχυα.

Είναι κίτρινα και ξερά θαρρείς και τα έψησε ο ήλιος.

Ακόμη και τις μέρες του χειμώνα.

Οι μεγάλες κυρίες δε μιλάνε ποτέ.

Μιλάνε μόνα τους τα χρόνια που περνάνε από πάνω τους.

Από κάθε γραμμή του κορμιού τους.

Το κορμί τους είναι γεμάτο γραμμές.

Ευθείες, κυκλικές.

Γραμμές που φτιάχνουν βουνά ή δρόμους ή κοχύλια. Και δεκάδες κοχλίες.

Πολλές φορές οι γραμμές τους σχηματίζουν μεγάλες εικόνες ή μικρές παραστάσεις.

Είναι οι παραστάσεις των αναμνήσεων τους.

Αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής.

Οι μεγάλες κυρίες δεν γελάνε ποτέ.

Το πάνινο πρόσωπο τους δε λυγίζει πια.

Όταν το λεωφορείο φτάνει ο αέρας σταματάει να φυσάει τα μακριά τους στάχυα.

Αυτές κάνουν μια αργή κίνηση σπρώχνοντας το σώμα τους μπροστά ασθμαίνοντας.

Το λεωφορείο είναι γρήγορο.

Δεν μπορεί να περιμένει.

Είναι υπερσύγχρονο, με πολλά και χρωματιστά φώτα που αναβοσβήνουν ασταμάτητα.

Μοιάζει με υπέροχο λούνα παρκ.

Οι μεγάλες κυρίες χάνουν το λεωφορείο.

Ο χρόνος ξαφνικά σταματάει.

Έπειτα ο χρόνος αρχίζει από την αρχή.

Αυτές περιμένουν ακόμη στη στάση.

Μέχρι να έρθει το επόμενο λεωφορείο.

Δεν βιάζονται.

Κοιτάνε πάντα προς την ίδια κατεύθυνση.

Το μόνο που αλλάζει είναι οι γραμμές πάνω στο κορμί τους.

Γίνονται περισσότερες και πολύπλοκες.

Μοιάζουν με μπερδεμένους λαβύρινθους.

Τις μεγάλες κυρίες τις συναντάω κάθε πρωί.

Περνώ δίπλα από τη δική τους στάση.

Είναι πάντα εκεί.

ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Αλλάζουν οι άνθρωποι

δεν βάφουν τον ήλιο  κίτρινο

και το γαλάζιο του ουρανού τους μοιάζει με μαύρο

Υπάρχουν μόνο κάποιοι

που γεμίζουν τις τσέπες τους γαλόνια με  γαλάζια θάλασσα

απλώνουν τις χούφτες τους στις χούφτες σου και τις γεμίζουν…

ΖΩ Σ' ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΚΟΥΤΙ

Ζω σ’ ένα τετράγωνο κουτί
Που συχνά καπνίζει σα φουγάρο
σκέψεις και πληγές που στάζουν έμπυο
Μαζί μου ζει και ένα παράξενο  πλάσμα
με πρόσωπο ψαριού και σώμα γυναίκας
με λέπια στα μάγουλα και απαλό μαλακό δέρμα στα χέρια
Το πλάσμα φροντίζει τις πληγές μου συχνά
Τις καλύπτει  με επιδέσμους εμποτισμένους με φορμόλη
Παράξενο
Τότε εκείνες κλείνουν
Και το δέρμα μου γίνεται και πάλι μαλακό σα το βαμβάκι
Το βράδυ όμως οι πληγές μου ανοίγουν ξανά
Σταλάζουν ασταμάτητα εκείνο το κίτρινο πηχτό υγρό
Ολόκληρο το τετράγωνο κουτί
σείεται θαρρείς και γέμισε νάρκες
Εκείνες που μάζεψα στη διάρκεια της μέρας
Από  κάποιους ανθρώπους που συνάντησα
και που αλήθεια συχνά δεν τους καταλαβαίνω
Το πρόσωπο μου γεμίζει λέπια
Δεκάδες λέπια και αγκάθια παντού
Τότε το πλάσμα γίνεται ολόκληρο εγώ
Και ξαφνικά ανακαλύπτω τον εαυτό μου
Και το μόνο που κάνω
είναι να συνεχίζω να φροντίζω με φορμόλη της πληγές μου ...