Πελαγία

-Η Πελαγία κάθε Χριστούγεννα μάζευε λεμονόκουπες

-Αλήθεια;

-Αλήθεια

Τις στοίβαζε τη μια πάνω στην άλλη με το ράμφος της… Κάθε σειρά και λιγότερες.  Ώσπου έφτανε στην κορυφή. Για αστέρι κάρφωνε ένα ξερό ματσάκι από ανθάκια λεμονιάς

-Θυμάμαι που μοσχομύριζε καρφωμένο όλο το χρόνο στο πλίθινο τοίχο. Για τούτο διάλεγα πάντα την ψάθινη καρέκλα που ακουμπούσε με το προσκέφαλο της στη σκιά του

-Να βλεπες πως μοσχοβόλαγε ο τόπος τα Χριστούγεννα… Να βλεπες με τι χαρά πρόσμενε ο παππούς ετούτη τη γιορτή…. Από τότε που έφυγε η γιαγιά, άλλη μυρωδιά δεν ξαναμπήκε ποτέ ξανά στο καλύβι του από τούτη. Μήτε η κανέλα, μήτε καρύδια, μήτε ξερά δαμάσκηνα και σύκα. Όσο για φρέσκα μελομακάρονα δεν ήθελε μήτε να τα θυμάται…

-Η Πελαγία θαρρώ πως το ήξερε

-Η Πελαγία ήξερε τα πάντα.  Δεν ήταν ένα απλό πουλί η Πελαγία.

-Και ο παππούς δεν ήταν ένας απλός παππούς. Θα τον θυμάμαι πάντα τα Χριστούγεννα

-Και εγώ……για φέτος στόλισα λεμονόκουπες με ένα ματσάκι από ανθάκια λεμονιάς. Μοσχοβόλησε ο τόπος

ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

Γιατί χωρίς εσένα

δεν χωράω πια πίσω από τη κόκκινη παπαρούνα
Ολόκληρη σαν απολιθωμένο μαμούθ

Να έρχεσαι

Τα βράδια

Και τη μέρα να έρχεσαι

Και ας μην υπάρχεις

Εγώ θα σε ξαπλώνω στα ροδοπέταλα της….

Ο μικρός πρίγκιπας

Ο μικρός πρίγκιπας των αστεριών μου χαϊδεύει τα μαλλιά

Χρόνια τώρα ζει σ’ ‘ένα σκονισμένο παλτό δίπλα στο πέτρινο τζάκι

Στη μισοξηλωμένη τσέπη που κάποτε καρφίτσωνα τη χρυσή μου γαρδένια

Μείναμε μόνοι και δυο

Εκείνος από τότε που είδε το φεγγάρι να βουλιάζει στα γκρίζα σύννεφα

Εγώ από τότε που βούλιαξα στο γκρίζο μου πάτωμα

ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΕ ΣΧΗΜΑ ΛΕΜΟΝΙΟΥ

Αστέρια σε σχήμα λεμονιού τρυπούσαν τον ουρανό και τα σύννεφα

Έπεφταν με ορμή στα κόκκινα κεραμίδια
Έσταζε το σπίτι χυμό λεμονιού
Και΄γω με μια διάφανη ομπρέλα μάζευα χούφτες κίτρινο χρώμα

ΑΝ Τ' ΑΓΑΠΑΣ

Καθώς κοιτώ το μεγάλο ολοστρόγγυλο πρόσωπό σου

θυμάμαι έναν ανθό λεμονιού δίπλα στα πράσινα παραθυρόφυλλα

και τα μεγάλα χοντρά του χέρια να χαϊδεύουν απαλά

και να κλέβουν θαρρείς κρυφά το λεπτό άρωμα του

Καθώς κοιτώ το δικό σου λεπτό πρόσωπο

παίρνω μια χούφτα χώμα από τα πόδια μου

και αγκαλιάζω απαλά της ρίζες της μικρής λεμονιάς

που φύτρωσε μονάχη δίπλα στο τζαμένιο παράθυρο

Κοιτάζω τα πουλιά και τον αέρα

τάχα να μου το ομολογήσουν

τάχα πως έσπειραν μαζί ετούτο το δέντρο στην αυλή

τάχα πως τον αντάμωσαν ανάμεσα στα σύννεφα

Και κείνα ψιθυρίζουν συνωμοτικά

πως ο μικρός λεμονανθός έγινε καρπός

και έπειτα χώμα

και το χώμα σκόνη που πέταξε ψηλά

στον ίδιο αγέρα που ανασαίνουμε εμείς και κείνος

και έβγαλε από τη τσέπη μικρούς λεμονανθούς

που έγιναν δέντρο και άνθισε στον κήπο μας

Καθώς κοιτώ το μεγάλο ολοστρόγγυλο πρόσωπο σου

και το δικό σου

είμαι σίγουρη πως είναι εδώ

και πως σαν μεγαλώσετε

θα αγαπάτε τους κήπους, τις λεμονιές και τα λουλούδια…

Η πόλη που αντέχω να ζω

Ζω σε μια πόλη που το ολόλευκο μισοφέγγαρο

καρφώνουν οι σκουριασμένες κεραίες μιας γκρίζας πολυκατοικίας

Ζω σε μια πόλη που τα χνώτα των προγόνων μου

τρυπούν τη τσιμεντένια άσφαλτο και μπερδεύονται

με το χνώτο της μπογιατισμένης ηρωίνης

Σε αυτή τη πόλη ζω

που ο Νικόλας με το ξυρισμένο κεφάλι

πουλάει διάφανες πλαστικές σακούλες με ξεφλουδισμένα αμύγδαλα

και η Αφροδίτη στοιβάζει στη χάρτινη σακούλα της

κινέζικες πλεχτές μπλούζες σε τιμή ευκαιρίας

Κάθε πρωί σηκώνω ψηλά το κεφάλι και βλέπω τον καιρό

καμιά πρόγνωση δεν μου είναι αρκετή

κανείς δεν μπορεί να παραβγεί στις γραμμές που χαράζει

ο απέραντος ουρανός της

με τα άλλοτε πηχτά του σύννεφα

και άλλοτε τις μικρές μπάλες σταχτί βαμβακιού διάσπαρτου στον ορίζοντα

Ξέρω το καιρό σε μια πόλη που κάθε μέρα με εκπλήσσει στο άπειρο

σε μια πόλη που αναπολώ τις μεγάλες της δόξες

ή τις καλά κρυμμένες καλές γωνιές της

για να μπορώ να ζω κοντά της

Και όμως

αντέχω να ζω

στην πόλη που με πληγώνει καθώς μεταλλάσσεται

που όλα γκρεμίζονται

και η πνοή της πνίγεται μέσα στην απόγνωση

της μέρας

γιατί ακόμη μπορώ να σηκώνω το κεφάλι ψηλά

και να κοιτώ τον απέραντο ουρανό της

ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΠΙΤΙ

Δεν έχω σπίτι

Ζω σ’ ένα ξέφωτο ανάμεσα στις θημωνιές

Εκεί μπορώ να ζω

χωρίς τις γραμμές των δαχτύλων μου

Να χαϊδεύω τα στάχυα χωρίς να τα νιώθω

Να βουλιάζω στο χώμα χωρίς περιστροφές

Σπίτι δεν έχω

Το γκρέμισες με την γκρίζα σου ανάσα

Ρήμαξες τη ξύλινη αντικ κονσόλα,

το μεγάλο μας ροζ κρεβάτι,

και τη διάφανη κουνιστή μας καρέκλα

Γέμισες στάχτες τη λευκή χνουδωτή μας μοκέτα

Τα χνάρια μου χαράσσονται επικίνδυνα

πάνω στη γκρίζα σου σκόνη

Τώρα πατώ με μανία στο έρημο ξέφωτο

Το δίχως άλλο αυτό

δεν αφήνει κανένα σημάδι

Στην Αθηνά και τη Μαρία....

ΖΩ Σ' ΕΝΑ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΘΑΛΑΣΣΑ

Ζω σ’ ένα οικόπεδο θάλασσα

Σ’ ένα σπίτι φτιαγμένο από σπασμένα κοχύλια και βότσαλα

Στην αυλή μου έχω φυτέψει μικρά μπουκέτα από φύκια

Ανθίζουν γιασεμιά σαν ανοίγουν οι ουρανοί και βρέχει αλμύρα

Μιλάω με τα ψάρια κάθε πρωί και σεργιανάω τις γειτονιές παρέα μ’ ένα δελφίνι

Όταν κλείνω τα μάτια

βουλιάζω στο βυθό και ψάχνω το σπίτι της μέδουσας

Μου είπε πως θα την ανταμώσω στα υγρά μονοπάτια των ονείρων μου μόνο

Το υποσχέθηκε

Θα ανοίξει τα δεκάδες μαλακά της χέρια και θα με κλείσει στην αγκαλιά της

Θα με χαϊδεύει με τα διάφανα πλοκάμια της

και θα στραγγίζει σταγόνα σταγόνα τα πρωινά μου δάκρυα

Ξυπνώ με την αυγή

την ώρα που ο ήλιος σπρώχνει κάθε μόριο του ουρανού μου για να ανατείλει

Τον παρακαλώ να στεγνώσει τα δάκρυα μου μα δε μου φτάνει

Τώρα έχω τη μέδουσα

Μου είπε να γίνω μέδουσα και ‘γω

Θα  στραγγίζω δάκρυα στα βάθη της θάλασσας

Θα μπερδεύω το διάφανο παλλόμενο σώμα μου με το διάφανο δικό της

Θα χάνομαι όπως χάθηκες και συ

Τα δειλινά θα κρύβομαι σε μια άκρη της στεριάς και θα βλέπω το σπίτι μου

Και θα μυρίζω τα γιασεμιά σου

ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΔΕ ΘΑ ΒΓΕΙ ΠΙΑ

Το κίτρινο δεν θα βγει πια
Θα παγώσει η κοιλάδα του ψαριού
Και η κόκκινη πεταλούδα θα θρυμματίσει τα φύλλα της παντού
Γεννώντας δεκάδες ολόχρυσες παπαρούνες νεκρές

Όταν τα χείλη σου
Θα σταματήσουν
Θα σταματήσουν να λένε σ' αγαπώ

Υπάρχει θεός μαμά;

-Υπάρχει θεός μαμά;

-Υπάρχουν 12 μικροί θεοί, μικρή μου

-Και που θα τους βρω;

-Ρωτάς που κατοικούνε οι Θεοί;

Εύκολο και δύσκολο…

Να κρατάς ένα μπουκέτο κίτρινα αγριολούλουδα

Τα πράσινα χορτάρια  να γαργαλάνε τους γυμνούς σου αστραγάλους

Λευκά ανθάκια χαμομήλι να χαϊδεύουν με το γλυκό τους άρωμα

τις απαλές άκρες από τα ρουθούνια σου

-…Μαμάαα…θέλεις κάτι να πεις για τη μεγάλη μου μύτη;

-Θαρρώ πως είναι χάρισμα ετούτο. Θα βρεις πιο εύκολα το σπίτι των θεών. Θα κλείσεις τα μάτια, θ’ απλώσεις μονάχα τα χέρια σου και θα βαδίσεις. Όταν μικρά μυτερά φύλλα τσιμπήσουν διακριτικά τα δροσερά σου μάγουλα, άνοιξε διάπλατα τα μικρά όμορφα μάτια σου. Σπάσε ένα κλαδί ελιάς και λύγισε ώσπου να φτιάξεις μια βάση από στεφάνι

-Φτάνουν τα κίτρινα αγριολούλουδα;

-Δε φτάνουν.

Θα χρειαστεί να γυρίσεις τη πλάτη στην ήρεμη θάλασσα. Να στρέψεις το βλέμμα στον γαλανό ουρανό. Να πατήσεις σταθερά τα πέλματα στο μαλακό χώμα. Πρόσεχε, ενδιάμεσα ξεπετάγονται αιχμηρές πέτρες. Μη σε ξεγελούν τα ανάγλυφα πετραδάκια. Δίπλα στις αμυχές τους θα βρεις ολοκόκκινες παπαρούνες. Πλέξε τες με τα τρυφερά σου ροδοδάχτυλα γύρω από το στρογγυλό σου στεφάνι. Το νου στου στα μεγάλα βελούδινα φύλλα τους. Κόψε την ανάσα σου. Μπορεί να τα παρασύρει στον άνεμο.

-Μου αρέσει το λευκό μαμά…λες πως ταιριάζει;

-Πέταλα με πέταλα ταιριάζουν δεκάδες φορές, σε ότι χρώμα και αν διαλέξεις

-Και οι μαργαρίτες;

-Οι μαργαρίτες ταιριάζουν με όλα τα στεφάνια της γης. Απλά, αναπάντεχα φυτρώνουν γύρω σου. Μπορεί και να τις πατήσεις αν δεν κοιτάς τα μικρά σου δάχτυλα.

-Έφτιαξα δυο μπουκετάκια από μωβ κυκλάμινα. Θαρρώ πως θα τα δέσω πάνω στο στεφάνι, να κοιτούν αντικριστά το ένα τ’ άλλο, να γέρνει το ένα πάνω στο άλλο..

-… να κουβεντιάζουν με τη λουλουδένια τους φωνή…

-Τι όμορφο στεφάνι!

-Πόσο ταιριάζει με τις μικρές ολοστρόγγυλες μπούκλες σου!

-Και με τα ίσια μου μαλλιά;

-Και μ’ αυτά…περισσότερο όμως με το μικρό ολόλευκο μέτωπο σου. Τα μικρά πράσινα χορτάρια θαρρείς διαγράφουν τα αχνά λεπτά σου φρύδια.

-Και τώρα μαμά;

-Τώρα θα κοιτάς μονάχα την κορυφή του βουνού. Θα ακολουθείς και το παραμικρό του θρόισμα στο πέρασμα της Άνοιξης, κάθε αντάμωμα των πουλιών με τούτο, το παραμικρό ψιθύρισμα τους…

-Να ρωτήσω το όνομα του;

-Φυσικά. Όλυμπος

-Πώς θα είμαι σίγουρη πως είναι αυτό;

-Στάσου ψηλά στην κορυφή του και κοίτα τη θάλασσα. Μην προσπεράσεις με το βλέμμα σου τις άκρες των κλαδιών. Δες πως μπλέκονται ανάμεσα σε δυο υπέροχα γαλάζια. Το ένα είναι του ουρανού. Το άλλο είναι της θάλασσας. Κοίτα. Άκου.

-Και οι θεοί;

-Οι θεοί κοιμούνται αυτή την εποχή. Κάνε σιγά μην του ξυπνήσεις…

Η αύρα σου

Ισορροπώ

Σε μια μεγάλη επίπεδη επιφάνεια

Κοιτάζω γύρω μου

Όλα διατηρούν την απόλυτη τάξη τους

Επίπεδα πάνω σε επίπεδα

Ένα οριζόντιο νήμα μονάχα τα χωρίζει

Μοναδική κίνηση

ο μεγάλος έλικας που γυρίζει πάνω απ’ το κεφάλι μου

Και οι τοίχοι

που μπάζουν νερά από παντού

Παύω να ισορροπώ

Κόβω την ανάσα μου για να αφουγκραστώ

την απόλυτη ηρεμία

Με γυμνά πέλματα

κολλάω τα δάχτυλα στο μαρμάρινο πάτωμα

Βλέπω τη σκιά μου με τεντωμένα τα χέρια

να κολυμπάει στον υγρό τοίχο

Διακρίνω μια άλλη αύρα να θροΐζει

γύρω της

Νιώθω του χτύπους μου

Αργοί και ακανόνιστοι

Δεν τολμάω να με συνεφέρω

Μένω σε τούτη τη πλάνη

ένα ολόκληρο λεπτό της ζωής μου

και έπειτα ένα ολόκληρο λεπτό

χωρίς χτύπους και χωρίς σκιά

Η αύρα σου όμως

μένει εκεί

Και με κοιτάει

Και μου χαϊδεύει τα μαλλιά

Μ’ ένα πάνινο μαντίλι

σκουπίζει και την τελευταία σταγόνα

της υγρασίας γύρω μου

Μυρίζει βασιλικό

Και ξαφνικά ανασαίνω

Και αγκαλιάζω και την ελάχιστη

ρανίδα οσμής που πάλλεται δίπλα μου