Δισεκατομμύρια χρόνια πίσω από το χαρτί

Δισεκατομμύρια χρόνια πίσω από το χαρτί

Θα αφήνω αποτυπώματα

Παλμούς από τις λέξεις που δεν είπα

Ανείπωτες ανάσες και αριθμούς

Απ’ όσα έκανα και όσα δεν μπόρεσα να κάνω

Απολιθώματα από μια χρονιά που πέρασε

Από στιγμές μικρές, μεγάλες και μακρόσυρτες

Από 'κείνα που άγγιξα και'κείνα που με λύγισαν

Από 'κείνα που άπλωσα το χέρι για να φτάσω
Απ΄όσα έφτασα, απ΄όσα γεύτηκα
Απ΄ όσα ήθελα πολύ να δοκιμάσω
Απ’ όσα χάιδεψα, απ΄ όσα έκλεισα σφιχτά στην αγκαλιά μου
Απ΄ όσα ακούμπησα μαλακά με τα ακροδάχτυλα
Απ’ όσα ένιωσα μέχρι το μεδούλι
Απ΄ όσα ονειρεύτηκα και όσα ονειρεύομαι
Απ΄ όσα λαχταρώ να τ’ αναστήσω από το λήθαργο
για τη χρονιά που θα 'ρθει...

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Η Ανθώ όλο το βράδυ δίπλα στο παράθυρο σκάλιζε λεμονόκουπες, χαράκωνε με το σουγιά, κεντούσε. Γέμισε ένα καλάθι ολάκερο στολίδια για το δέντρο.

Το πρωί ήρθανε τα παιδιά. Η μια τους σα φεγγάρι,  με πρόσωπο ολοστρόγγυλο έφεγγε όπως φέγγει εκείνο. Και η άλλη σαν το έρωτα, τα μαλλιά της έμοιαζαν σαν να τανε φτερά, έτσι όπως χόρευαν στη πλάτη της σα χόρευε και εκείνη.

Βούτηξαν τα χέρια μες τις φλούδες. Πέρασαν κορδέλες στις μπάλες, στα αστέρια, στις καμπανούλες, σε εκείνο το μικρό αγγελάκι που θα ταίριαζαν στη κορυφή. Τα χέρια τους κιτρίνισαν και μύρισαν λεμόνι.

Τα χέρια της Ανθώς φούσκωσαν και  κοκκίνισαν. Ολάκερο το βράδυ δε σταμάτησε. Έκοβε και έραβε τα άνθια της λεμονιάς, τα φύλλα, τους καρπούς της. Και άπλωνε τη μυρωδιά του λεμονιού στο αντικρινό περβάζι. Ήθελε να ξεχαστεί. Να ξεχάσει το φευγιό, τη θάλασσα, το δέντρο του πατέρα. Δίπλα στο παράθυρο μονάχα ο μπάτης της συντρόφεβε. Λες και ερχόντανε από κει για τα δικά της μάγουλα. Και έφερνε μαζί την αύρα και τη μυρωδιά της θάλασσας εκείνης.

Το δέντρο στάθηκε στη μέση του σπιτιού. Στις άκρες του κρέμασαν κανέλα, μοσχοκάρυδο, τούφες από γαρύφαλο. Τα κλαριά του γέμισαν κίτρινα σκαλιστά στολίδια. Στη κορυφή του ακούμπαγε τον ουρανό, έλαμπε και χάιδευε τα αστέρια. Στα πόδια του ταξίδευε ολόκληρη η θάλασσα και η αύρα του πελάγους.

Μαριάννα Γεωργοτά

ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΤΙ ΘΑ ΠΩ;

Στεκόμουν στη άκρια του δρόμου όταν άκουσα το θρόισμα της.

Η Πελαγία γύρισε. Σκίρτησε η καρδιά μου. Και η Λεμονία; Τι θα της πω για τη Λεμονιά;

Πάνε χρόνια που τις παρακολουθούσα. Ζούσα μαζί τους εκείνο τον υπέροχο δεσμό τους. Την υπέρτατη αγάπη που τις ένωνε. Ελεύθερη από πρέπει. Ελεύθερη από κοινά.

Εκείνη είχε ρίζες. Η άλλη είχε φτερά. Και όμως. Η αγκαλιά τους σαν  άνοιγε ήταν τόσο σφιχτή, τόσο γεμάτη.

Τις ζήλευα. Ήθελα λίγο από τις ρίζες της. Ήθελα λίγο από τα φτερά της. Τις άκουγα τα βράδια να μιλάνε κάτω από το μισοφέγγαρο. Εκλεβα τα λόγια τους.  Τα στρίμωχνα κρυφά στο στήθος  μου. Τα μύριζα. Τα λαχταρούσα.

Ελευθερία έλεγαν και η Πελαγία άνοιγε διάπλατα τα φτερά της. Ελευθερία έλεγαν και η Λεμονιά ρίζωνε πιο βαθιά στο χώμα . Και άφηνε τον αγέρα να θροίζει πάνω στα φύλλα της, ταξιδεύοντας της σκέψη της στα πέρατα του κόσμου.

Στην άκρια του δρόμου ήταν το σπιτικό μου. Και είχα πάντα το παράθυρο ανοιχτό. Η Λεμονία είχε ριζώσει κει από όταν ήμουνα παιδί. Από  ένα σπόρο. Που τον έφερε ένα ταξιδιάρικο πουλί. Σαν το άρωμα της δεν είχε άλλο. Και σαν τα άνθια της δεν ύπηρχε ανώτερη ομορφιά.

Και όταν στάθηκε πάνω της η Πελαγία, θαρρείς πως η  Λεμονία πήρε περσσότερη ζωή. Τέντωσε τα κλαδιά της. Πέρασε βαθιά μες στους αιθέρες. Και τους κυρίευεσε. Τι όμορφη αγάπη! Τι όμορφος δεσμός!

Και έπειτα άρχισαν τα λόγια. Τόσα λόγια κάτω από το παράθυρό μου. Τόσο όμορφες στιγμές. Έμαθα τι είναι η αγάπη. Έμαθα για τα γράμματα της ένα ένα. Έμαθα για τις γυριστές γραμμές και τις καμπύλες τους. Έμαθα για τις ευθείες τους. Έμαθα για τα α της. Που κλείνουν όπως κλείνει ο κύκλος της ζωής. Έμαθα για το γάμα της. Που βουλιάζει όπως βουλιάζει κάποτε η ψυχή. Έμαθα για το π.  Που ανοίγει σα παράθυρο ανοιχτό. Έμαθα τόσα πολλά. Και έπειτα έμαθα να αγαπώ.

Και να που τώρα γύρισε η Πελαγία. Τώρα που η Λεμονία δεν είναι πια εδώ. Που εκείνος ο βαρύς χειμώνας πάγωσε τις ρίζες της. Τι θα πω στη Πελαγία; Τι θα της πω για την αγάπη; Τώρα που με μάθανε οι δυο τους πως  να αγαπώ. Τι να της πω; Πως η αγάπη είναι μονάχα ανοιχτά φτερά; Και σε μένα; Τι θα πω σε μένα για την αγάπη. Πως δε ριζώνει βαθιά στη γη; Αλλιώς πεθαίνει από τη παγωνιά;

Μαριάννα Γεωργοτά

ΝΑ ΒΡΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Να βρω ένα παράθυρο

Να ανοίξω διάπλατα τις γρύλιες

Και να τινάξω τα λευκά σεντόνια

Τα κεντήδια τους να γίνουν άσπρα σύννεφα

Να μπει το μισοφέγγαρο, το φως απ την Αστραδενή

Οι τοίχοι να πάρουν το χρώμα του ουρανού

την ώρα που ο ηλιάτορας κρύβεται πίσω από τη σκιά

της κορυφής του Ολύμπου

Να τρέξουν τα λόγια τα γλυκά που άφησες πάνω στο μαξιλάρι

Και τα φιλιά να σμίξουνε με τον  Άρτεμη

Να βγάλουνε φτερά

Να γίνουνε κόκκινο κρασί

Να μας μεθύσουν

Και να ξεχάσω

Τις νύχτες που δεν είχαν φως

Τις νύχτες που μου κρύβανε τα αστέρια

Μαριάννα Γεωργοτά

ΓΡΑΜΜΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΖΟΥΝΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Γραμμές γεμάτες που χαράζουνε τον ουρανό

περιμένουν το φθινόπωρο

και αφήνουν πίσω μ΄ένα πέταγμα τους τα ζουμπούλια

Μοιάζουν με αιθέρια παρτιτούρα

που τα κομμάτια της κοιμίζουν σιωπηλά την άνοιξη

και καλούνε τη βροχή

να χορέψει τον πρωτόφερτο χορό της

Τα αηδόνια στέκονται λίγο πάνω στις κλωστές

και μετά ανοίγουν τα φτερά τους

Το κελαήδημα  τους  χάνεται μέσα στα χρώματα της ίριδας

γίνεται ο ήχος που τώρα σταλάζει πάνω στις στέγες των σπιτιών

και μας συντροφεύει ένα ολόκληρο χειμώνα

Μαριάννα Γεωργοτά

ΔΙΑΒΑΖΩ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

Διαβάζω ένα γράμμα

Και νοσταλγώ

Πως χαράζει η πένα το χαρτί βουτηγμένη στο μελάνι

Σου γράφω για τα δέντρα

Μια συστάδα παράλληλη με τις γραμμές του εμπορικού τρένου

Και για το ξέφωτο

Που ξεπροβάλει δειλά πίσω από το σπίτι του σταθμάρχη

Θυμάμαι το φεγγάρι

Προχτές που ήταν ολοστρόγγυλο

Και νιώθω το Σεπτέμβρη

Nα κυλάει από το πρωί αργά ανάμεσα στις φλέβες μου

Ήρθε φθινόπωρο και έρχεται ο χειμώνας

Το ξέφωτο θα χρειαστεί για να φωτίζει τις καρδιές μας

Και το μελάνι

Για να σου γράφω γράμματα

Για να σου γράφω για τα δέντρα

Για τα φύλλα τους που ετοιμάζονται να πέσουν

Και για τη θάλασσα

Που τώρα πίσω από κείνο το μεγάλο ξέφωτο

φάνταζει τόσο όμορφη

Μαριάννα Γεωργοτά

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΓΕΜΑΤΕΣ

Υπάρχουν κάποιες  λέξεις  γεμάτες

Που δε σου μίλησα ποτέ γι’ αυτές

Ανάμεσά τους το Είναι

Τι Είναι  θάλασσα

Τι Είναι ουρανός

Τι Είναι αγάπη

Και έπειτα το  Μαζί

Μαζί  μου  η θάλασσα

Μαζί μου ο ουρανός

Μαζί μου η αγάπη

Μα πιο πολύ Μαζί μου εσύ

Ολόκληρο το Είναι

Ολόκληρη η ζωή

Αέναη και αληθινή

Να χύνεται στο σώμα μου

Στα δάχτυλα, στα χέρια, στα μαλλιά, στα πέλματα, στη ράχη

Μονάχα σαν ολάκερη Είμαι Μαζί  σου

Μαριάννα Γεωργοτά

ΑΝ ΕΙΧΑ ΧΕΡΙΑ

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα κεντούσα χρώματα σ’ ένα καμβά από ήλιο

Με πινελιές θα έβαφα τη θάλασσα στο κήπο

Θ’ άφηνα τα παράθυρα ανοιχτά δίχως τις γρίλιες

Και θα κρεμούσα αστέρια πα στην οροφή

Οι τοίχοι θα ‘ταν διάφανοι θα κελαρύζαν δροσερό νερό

Θα μοιάζαν με ποτάμι

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Το ποτάμι θα με παράσερνε σ’ ατέλειωτα πελάγη

Θα έφτιαχνα τις παλάμες μου κουπιά

Τα δάχτυλα πυξίδα

Και ένα ολόλευκο πανί θα ‘χα για χάρτη

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Κλαδιά που ανθίζουν και μαραίνονται

Που περιμένουνε την άνοιξη για να ανατείλουν

Το καλοκαίρι για ν’ ανθίσουν

Και το χειμώνα

Ρίχνουν τα φύλλα τους στο χώμα

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα άνοιγα τα χέρια διάπλατα

Θα κοίταζα τον ουρανό

Θα αγκάλιαζα τον άνεμο

Θα ‘φτιαχνα μια αέναη φωλιά

στην αύρα του πρωινού αγέρα

Θα αντάμωνα με τα πουλιά

Το Άρτεμη, το Μύχο

Τον Υδροβάτη, το μικρό Πετρίλο

Θα σκίζαμε τον ουρανό μαζί

Θα ακροβατούσαμε

επάνω στον αφρό του πράσινου πελάγους

Μα χέρια να γίνουν τα κλαδιά

Και τα χέρια μου φτερά

Λένε πως είναι μυστικό

Κλειδωμένο σ’ ένα μικρό κουτί μες την καρδιά

Πρώτα πρέπει ανάσα να πάρει η καρδιά

Και έπειτα σα νούφαρο ν ‘ ανοίξει μες τον ήλιο

Ας είχα χέρια

Ας μην είχα κλαδιά

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΜΑΘΑ ΤΟ ΡΟ

Μαζί σου έμαθα το ρο

Και έπειτα λέξεις γεμάτες ρο

Ήχους, εικόνες πίσω απ’ το παράθυρο

Σε κοίταζα κρυφά κι αφουγκραζόμουνα

Κάθε σου κίνηση, τα μικρά σου νεύματα

Ανάσες και σιωπές

Περισσότερο σιωπές

Αλήθεια δε σου μίλησα ποτέ

Πως τώρα ανάμεσα στους ήχους

Διαλέγω αυτούς που λείπουν τα φωνήεντα

Αυτούς που νανουρίζουν τα βράδια μ’ ένα συριγμό

-Έτσι όπως νανούριζε ο πατέρας-σου μίλησα γι αυτόν χίλιες φορές-

Διάλεξα λοιπόν ανάμεσα τους τα δικά σου ρο

Ίσως τα ρο από τα ροδοπέταλα

Τα ρο από το αύριο 

Γέμισα τώρα από δαύτα

Μου μένει μόνο να ρθει

Ένα αύριο γεμάτο ρο

Αυτό που μου 'μαθες με τις σιωπές σου

ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Δίπλα στους γερανούς στα πέτρινα περβάζια

Στις άγριες παπαρούνες

Δυο ολόκληρα τετράγωνα πίσω από τη θάλασσα

Εκεί που ανθίζουνε δειλά μικρές λευκές βιολέτες

Και ο ουρανός το σούρουπο μοιάζει με μενεξές

Εκεί  απλώνω τις λέξεις μια μια

Και έπειτα τις χαρίζω στα πουλιά

Για να τις σεργιανίσουνε

Για να στις ψιθυρίσουν μυστικά στ’ αυτί

Τώρα που όπως θαρρώ

Ακούς μονάχα μυστικά τις λέξεις μου

Μαριάννα Γεωργοτά

ΣΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΔΡΑΧΤΙ

Σα τεράστιο αδράχτι η σιωπή σου 
Υφαίνει αργά με στο μυαλό μου την Ιθάκη
Η θάλασσα λέει εκεί θα με ξεβράσει
Μια νύχτα δίχως μισοφέγγαρο
Χωρίς δώρα δίχως κατάρτι
Μια νύχτα χωρίς χέρια
Με κολλημένα μόνο στη πλάτη μου δυο ολόλευκα φτερά

Μαριάννα Γεωργοτά