Χριστούγεννα

Και είπε η λεμονιά
-Θα ρθεις φέτος;
-Θα ρθει η ψυχή μου, απάντησε το δέντρο. Έχει μέρες τώρα που της καρφώνω τα κέρινα φτερά μου για να πετάξει. Τη στόλισα λαμπιόνια και κόκκινες μπάλες και τη πασπάλισα με σκόνη χρυσή. Θα ρθω. Θα είμαι εκεί. Θα στέκομαι κοντά σου και θα σε καμαρώνω. Γιατί χωρίς εσένα δε γίνονται Χριστούγεννα. Εδώ απλά θα κλείνω τα μάτια. Και θα νιώθω τη ψυχή μου εκεί, καθώς θα φτερουγίζει…

Κανάτες γεμάτες μέλι

Περνώ καλώδια

και κόκκινους κύκλους

γράμματα σε θαμπές επιγραφές

και κίτρινα λαμπιόνια

τοίχους κενούς

πίσω από φανάρια που σβήνουν

και δρόμους κλειστούς

Περνώ μικρούς

και γυριστούς λαβύρινθους

και σκέψεις με μακριές ουρές

Περνώ ανθρώπους μικρούς

με μαύρα μάτια

και νύχια γυριστά

που γαντζώνονται

πίσω από μπάλες λόγια

που μικραίνουν πιο πολύ

καθώς το χαμόγελο τους σπάει

σε μικρά ατσάλινα κομμάτια

και τρυπάει κόκκινες καρδιές

Περνώ

μα σταματώ

Καθώς σε βλέπω

Και τότε όλα γίνονται

βαμβάκι μαλακό

και μικρές κανάτες γεμάτες μέλι…

μ.γ.

Μαρία

Η Μαρία ζει σε μια πόλη του Βορρά
Εκεί υπάρχουν τοίχοι
και τα σπίτια δεν είναι φτιαγμένα με φύκια
Στα δέντρα δεν ανθίζουν γαλάζια χρυσόψαρα
και γιασεμιά με κόκκινη ουρά και χρυσά λέπια
Η βροχή δε χύνεται στη θάλασσα
και τα κορίτσια δε λούζουν τα μαλλιά τους
μόνο με αλμυρό νερό
Η Μαρία ζει σ’ ένα σπίτι του Βορρά
αλλά δε γεννήθηκε εκεί
Ο Βορράς είναι κρύος
όμως η Μαρία ξεριζώνει κάθε μέρα από το στήθος της
λίγο από το χνώτο της για να τον ζεστάνει
Στολίζει το σπίτι της με κοχύλια
και τα απλώνει σε κάθε γωνιά του
Φυτεύει μικρά νούφαρα στις γλάστρες
Και στο πάτωμα ρίχνει ψιλή άμμο
Η Μαρία ακούει το όνομά της
σε μια πόλη του Βορρά
όμως τη μέρα εκείνη
της λείπει το χάδι του αγαπημένου της σοφού...

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΕΣ

Οι πρώτες μου γραμμές

ήταν μέσα σ’ ένα κύκλο μαλακό και υγρό σα ροδόνερο

Σχημάτιζα κύκλους μικρούς

με τους απαλούς ομόκεντρους κύκλους των δακτύλων μου

Πάλλονταν, κυλούσαν, κολυμπούσαν

σαν σαστισμένα χρυσόψαρα μέσα στη γυάλα

Έπειτα άρχισα να χαράσσω καμπύλες δίπλα στην ακροθαλασσιά

πάνω στη ψιλή ζεστή άμμο

Όταν η θάλασσα θέριευε

τις τέντωνα

και έφτιαχνα μικρούς φράχτες από λέξεις παράξενες

Φόβος Εφήμερο Ανάγκη

Όταν η θάλασσα ημέρευε

κεντούσα πάνω της λέξεις αγαπημένες

Θαλπωρή Ζεστασιά Ηρεμία

Καθώς περνούσε ο καιρός

άρχισα να γράφω μικρές αλυσίδες

που απλώνονταν σαν ολόλευκοι γλάροι

στους απέραντους αιθέρες

Ένας μικρός σοφός είπε

πως με αυτές μπορείς να ταξιδέψεις στα πιο όμορφα μέρη

Άρχισα λοιπόν

να ζωγραφίζω τον ουρανό με κρίκους από οιωνά πουλιά 

και να ταξιδεύω μαζί τους

σε μέρη που ποτέ ξανά δεν είχα ταξιδέψει

μ.γ.

Ισορροπώ

Και άυλη γίνομαι
Και ρέω μέσα σε συρμάτινα καλώδια
Και ισορροπώ ανάμεσα στα πρέπει

Κύκλος

Όταν φορώ το καβούκι μου

Κουρνιάζω πάντα σε μια ήσυχη γωνιά και κοιμάμαι

Όταν ξυπνάω

Βγαίνουν τα νύχια  μου και ανοίγουν μικρές ρωγμές στο καύκαλο

Και αυτό ανοίγει σα ματωμένη βεντάλια

Που τη φυσάει το βορινό αεράκι

Και την απλώνει σα κόκκινη παπαρούνα στον ορίζοντα

Χωρίς αυτό νιώθω γυμνή

Δεν κουρνιάζω, δε κοιμάμαι πια

Ανοίγω διάπλατα τα μαλακά φτερά μου

Και αρχίζω να αιωρούμαι σα νιφάδα  στο νωπό ουρανό

Κυλάω και γλιστράω

Παρασέρνομαι

Και στροβιλίζω

Άλλοτε αργά

και άλλοτε σα να φυσάει Βαρδάρης

Κλείνω τα μάτια

Αφήνομαι

Και περιμένω την ανοικοδόμηση του

Για να κουρνιάσω πάλι

Και να κλείσω τα μάτια

Να κοιμηθώ ήσυχα

Σε μια ήσυχη γωνιά

Μέχρι ο κύκλος

Να ξαναρχίσει

Και καθώς γυρίζω

Και καθώς γυρίζω
γίνομαι κόκκος
γίνομαι ζυμάρι
γίνομαι ολόκληρη
Και στραγγίζω την αλμύρα της σ’ ασημένια μπακίρια
και κιούπια πήλινα
να τη κρατάνε ζεστή για το χειμώνα
στο μικρό μου λαβύρινθο στουμπίζω τη φωνή της
το γαλάζιο της κύμα στο βυθό των ματιών μου
το λείο, το απαλό της, το αόρατο μάλαμα της
στο λευκό κορμί μου
Και γυρίζω
γυρίζω
γυρίζω εδώ
στη στεριά…

Αύγουστος

Το καλοκαίρι στριμώχνω πάντα στις τσέπες μου

μικρές συστάδες Αυγούστου

Την Παναγιά του τη φυλάω πάντα ανάμεσα  στο στήθος μου

Περίσσεια για τα κρύα βράδια του χειμώνα

Με τον αγέρα του φουσκώνω τα πνευμόνια μου

Χρήσιμο πάντα για το άναμμα στο τζάκι

Και για μικρές κομμένες ανάσες

Τη θάλασσα του τη τυλίγω βιαστικά στα χέρια

Τη κρεμάω σε ξύλινες κορνίζες

Σε τοίχους βαμμένους ροζ και μωβ λιλά

Την ατενίζω παρέα με τα αφεψήματα

δίπλα στο βρεγμένο τζάμι

Τίποτε δεν περισσεύει αυτή την εποχή

Ο Αύγουστος είναι πάντα ο αγαπημένος μου μήνας

ΕΙΧΑ ΚΑΠΟΤΕ

Είχα κάποτε ένα ταξίδι

δικό μου και ολόγιομο

γεμάτο με αρώματα

και μαλακή αφή

με γλάρους και χρυσόψαρα

Έχω άπειρα μικρά ταξίδια

δικά μου ολοστρόγγυλα

με σένα και με κείνες

και ολόκληρη τη γη….

Δώδεκα μικροί θεοί

Θέλω να γράφω με γράμματα μικρά και στρογγυλά, γεμάτα μέλι

Που δεν θα κρύβονται κάτω από αρχαίους θεούς

Που δεν θα τιθασεύονται από γραμμές ευθείες

Που θα κυλούν στο μέτωπο σα μπούκλες ατίθασες

και θα μιλούν για θησαυρούς άλλους

Αστερίες και κίτρινα κοχύλια

κομήτες διάφανους και απάτητους πλανήτες

Θέλω να γράφω με γράμματα γεμάτα κύκλους

που θα είναι σα μικρά ολόγιομα φεγγάρια στη σειρά

και θα κυλούν στη χούφτα μου

σα λαμπερά μαργαριτάρια

Που δε θα κόβουν σα λεπίδι τη καρδιά

Που δε θα μπήγουν τις γωνιές τους στο ζεστό κορμί μου

Μόνο θα τραγουδούν, νότες γλυκές και κυκλικές

νότες που θα με νανουρίζουν

Πάνω σε ένα λευκό χαρτί που θα λάμπει απ’ τη πάστρα

και θα με ταξιδεύει

Δεν θα έχουν όρους τα γράμματα μου

μήτε κανόνες, ούτε μέτρο

Θα τα διαβάζω την αυγή

και αυτή θα χαίρεται να μου γυρίζει την ηχώ τους

Και έπειτα στη πανσέληνο

καθώς βουλιάζει μες στο μωβ

και βάφει μια μια τις ουρές τους

Θέλω να γράφω γράμματα ολοστρόγγυλα

να τα μοιράζω σε πήλινες γαβάθες

και να ταΐζω τα πουλιά

και κείνα να τα τιτιβίζουν

Πάνω από σύννεφα λευκά και πουπουλένια

πάνω από ολόλευκες κορφές

στο γείσο των δώδεκα Θεών

Και έπειτα μ’ αυτά να γίνονται θαύματα μικρά

που θα γεννούν ανθρώπους στρογγυλούς

ατόφιους απ’ αγάπη

Τους ανθρώπους

Τους ανθρώπους δεν τους φοβάμαι

Μιλώ κάθε μέρα μαζί τους

Τους κοιτώ στα μάτια

Τους λέω την αλήθεια

Μετρώ τις σκέψεις μου γι’ αυτούς

όταν αυτές πληγώνουν

Τους ανθρώπους

τους συναντώ συνέχεια στο δρόμο μου

Στη δουλειά, στο σπίτι

στις στέγες που στάζουν σταγόνες της βροχής

και μέσα σε στενά αδιάβροχα

Πολλές φορές του βλέπω πίσω από τις βιτρίνες

Πολλές φορές χαμογελούν

Άλλες το βλέμμα τους πετάει σπίθες

Είναι φορές που τους συναντώ μέσα στο νερό

σε γούβες μικρές και γυάλες καθαρές

Και άλλες πάλι τα δάχτυλα τους βουλιάζουν 

σε μικρές φωλιές

φτιαγμένες από λάσπη

Τα νύχια τους μυρίζουν άλλες φορές ροδόνερο

Υπάρχουν όμως βραδιές που με πνίγουν με μια μυρωδιά

που μοιάζει με το νέφτι

Τους ανθρώπους έμαθα πολλές φορές να τους φοβάμαι

Είναι τόσοι πολλοί

Άπειροι γεννιούνται κάθε μέρα μέσα από κύκλους μαλακούς

Και μοιάζουν με το μάλαμα

Μυρίζουν φρέσκο βούτυρο

μα έπειτα σκληραίνουν

Σκληραίνουν τις πιο πολλές φορές

Μα κάτι θαρρείς και τους ματώνει τη ψυχή

και γίνονται και πάλι σα βαμβάκι

Αλήθεια τελικά δεν έμαθα

Τους ανθρώπους γύρω μου δεν τους φοβάμαι

Και άλλοτε πάλι τρέμω από ένα ρίγος που διαπερνά

ολόκληρη τη ραχοκοκαλιά μου

Φόβος έμαθα πως είναι, με τον καιρό

Όμως εγώ συνέχισα να λέω

Να μιλώ μαζί τους

Να κλαίω γι’ αυτούς και να αισθάνομαι

Ίσως γι αυτό πολλές φορές

τις νύχτες σαν κοιμάμαι

ακούω μια φωνή

που λένε πως τη λεν Κραυγή

Να σκούζει πίσω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα

Και έπειτα να περνάει αργά τις γρίλιες

και να τρυπώνει

κάτω από τα σκεπάσματα