Καλημέρα

Ακροβατώ
σ’ ένα μενεξεδένιο ουρανό
με τα ηλεκτρικά φώτα καρφιτσωμένα στο πέτο του
ξημέρωσε και τούτα τρεμοπαίζουν
σβήνουν αργά
και στο βάθος αχνοφαίνεται το ξημέρωμα

Ο ουρανός αγκάλιασε τη θάλασσα
και ο μενεξές μου σκόρπισε τα μωβ του ροδοπέταλα
κάπου στον ορίζοντα

Κάπου στον ορίζοντα χάθηκε και η σκέψη μου
ψάχνοντας να βρει τα άνθη που έχασε
να τα ενώσει ένα ένα
και να τα καρφιτσώσει πέτο της
να τα κουβαλά μαζί της
να τα σέρνει δίπλα της
να τα μυρίζει
και να βάφεται με το χρώμα τους

Μενεξεδένια σκέψη
και μια όμορφη γαλάζια μέρα
Καλημέρα

Κρυώνουν τα πουλιά

Με τρομάζει η σιωπή είπε
και ένα σμήνος από μικρά πουλιά
πέρασε πάνω από τον ήλιο
άλλη μια χούφτα μικρές σκιές ψιθύρισε
και ανάσανε βαριά

με τρομάζει η σιωπή είπε
και ένα μικρό σπουργίτι ξέφυγε
και άπλωσε τα μικρά του φτερά πλάι της
που πας σπουργίτι το ρώτησε
που πάνε όλα τα πουλιά;
δίχως πουλιά
θα γεμίσει η πόλη σιωπή είπε
και δάκρυσε ξανά

κρυώνουν τα πουλιά
της τραγούδησε για τελευταία φορά
με το ράμφος του
και τη τσίμπησε

κρυώνουν τα πουλιά
η πόλη σας πάγωσε
χειμώνιασε νωρίς

κρυώνουν τα πουλιά
της τιτίβισε
η πόλη σας σώπασε
σώπα τώρα και συ…

ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ

Ένα ποτάμι κύλισε δίπλα μου και με παρέσυρε
Ψάρι ήμουν λέει μα στη ράχη μου είχα καρφωμένα δυο ολόλευκα φτερά
Έκλεισα τα μάτια μου, άνοιξα διάπλατα τα βράγχια και κύλισα
Εκείνο με έσερνε με ορμή και όμως εγώ γαλήνευα
Ψάρι του γλυκού νερού θα είμαι σκέφτηκα μα έπειτα απόρησα
Και τα φτερά μου;
Πουλί θα είμαι της θάλασσας είπα
Μα η ουρά μου;
Και τότε ένιωσα τα πέλματα, τα χέρια, τις παλάμες
να πλατσουρίζουν να σωθούν από το καταρράχτη
Άνθρωπος είμαι φώναξα
Χωρίς φτερά
Χωρίς ουρά
Και ξύπνησα
Μα με τον ουρανό ψηλά για να με γαληνεύει
Και ένα ποτάμι γύρω μου για να με ημερεύει….

Φυσάει κρύος αέρας εδώ πάνω

Φυσάει κρύος αέρας εδώ πάνω…
Ξυράφι
σε μια παλιά μεταλλική μηχανή
που θερίζει
σκέψεις, ιστορίες και αναμνήσεις
Δύο λεπίδες, οι θύμησες πολλές

Γέρνεις, το στρώμα σου μονό, στρώμα αέρος
γέρνω και ΄γω
Στροβιλίζεται ο αέρας
εγκλωβισμένος σε πλαστικά τοιχώματα
στροβιλίζομαι και ‘γω
Στο τώρα, στο αύριο, στο χτες

Γέλια και καμώματα, Τώρα
και μια κρύα μάσκα που σε ναρκώνει
Μαζί και χώρια, Αύριο
και έπειτα, το Χτες
Χωρίς λόγια, χωρίς σκέψεις
και όμως, είναι χτες

Το ξυράφι με τις δυο λεπίδες
το χαρακώνει στο μπράτσο μου
και γω σου σφίγγω τα δάχτυλα
γιατί ματώνω…

Θα χω...

Θα ‘χω έναν κήπο
με κατακόκκινες ντομάτες
και καλαμένια στηρίγματα
Θα ‘χω και δέντρα
πορτοκαλιές και λεμονιές
καρυδιές και λιόδεντρα
Θα ‘χω μια κούνια ξύλινη
Θα ‘χω ένα σπίτι με φεγγίτη
Θα ‘χω ένα ήλιο στην αυλή
όταν αργά, γαλήνια
θα σουρουπώνει
Θα ‘χω λουλούδια κόκκινα, μαβιά και κίτρινα
Θα ‘χω πέτρες ολόλευκες
βαμμένες κάθε πασχαλιά μ’ ασβέστη
Θα ‘χω πουλιά, τζιτζίκια, μέλισσες
Θα αμπέλια και κρασί
Θα ‘χω μια κούπα πήλινη για να μεθάω
Θα ‘χω το χώμα, το χορτάρι
τη δική μου γη
Θα ‘χω πολλά, πάρα πολλά
και πιότερα δε θέλω…

Μυρωδάτες Πασχαλιές

Ένα μπουκέτο θα κρατώ, με γιούλια και βιολέτες ή άγρια μικρά τριαντάφυλλα, ανάλογα την εποχή, μέχρι και μυρωδάτες πασχαλιές
Και θα φορώ ένα κουστούμι ολόλευκο, με γυάλινα παπούτσια
Και θα χω το πέτο μου ανοιχτό, δίχως γραβάτα, να με χτυπά ο αγέρας
Και θα στηθώ με την αυγή στο λόφο που ναι η εκκλησιά και θα την περιμένω
Εκεί που έπαιζα παιδί και καμα τάμα μια μέρα βροχερή να τηνε ζευγαρώσω
Και κείνη, με τα μαύρα μακριά μαλλιά και τα τραχιά της δάχτυλα, θα ρθει και θα φορεί ολόλευκο αραχνοϋφαντο φουστάνι
Και ένα στεφάνι από άνθη λεμονιάς
Και τα λευκά τακούνια της θα μπήγει στο χορτάρι
Και ο τόπος θα μυρίζει άγρια βιολέτα, είτε ανθεί, είτε όχι
Και στο άλογο της Παναγιάς, πιστό και ολόλευκο, θα χω ζέψει δυο στέφανα από φύκια, πλεγμένα με κλαδιά ελιάς, για να θυμάμαι που τη γνώρισα σα θα μοσχοβολήσει η αλμύρα
Και ο ήχος της εκκλησιάς θα γίνει ο ύμνος μου
Μ’ αυτόν και κείνη κάθε μέρα θα ξυπνώ και με λαχτάρα
Θα ναι η λαχτάρα της αγάπης μας

Όλα τούτα ξύπνησαν στο νου σα σε είδα
Το τάμα, τ’ όνειρο, η επιστροφή
Γιατί είδα τα μαύρα σου μαλλιά
και ίσα που τ ακούμπησα
Γιατί μου χαμογέλασες και άνθη λεμονιάς
φύτρωσαν στα μαλλιά σου
Πλάι στη θάλασσα σ’ αντίκρισα
να πλέκεις φύκια για βραχιόλια
Και μου μαθες τα μυστικά σου
Και θάρρεψα
Και σ’ ονειρεύτηκα
Όνειρο αληθινό

Και γέλασα
Και αγνάντεψα
Και ανέβηκα χίλιες φορές το λόφο μου
Και φόρεσα τα γυάλινα παπούτσια μου για να σε περιμένω
Και το τραγούδησα με τα πουλιά, με την αυγή, με τον αέρα
Και κείνα μου πανε να σου το ψιθυρίσω
Και διάλεξα ένα βράδυ με φεγγάρι

Την ώρα που η σκιά από το λόφο μου βουτούσε στο νερό σου
Και το καμπαναριό της Εκκλησιάς έσπαγε αντάμα με τα κύματα στα βράχια. Και μήτε ήξερα ποιον ήχο να διαλέξω
Τον πάφλασμο της θάλασσας ή το κάλεσμα της μακρινής καμπάνας;
Και ήταν όμορφα. Και γέλαγα. Και η γλώσσα μου έτρεχε και τραγουδούσε. Αντάμα με τη θάλασσα, παρέα με την καμπάνα

Μονάχα που συννέφιασες. Με κοίταξες και θύμωσες
Μα πως θαρρείς πως και εγώ λαχτάρησα το λόφο σου;
Και τούτα τα βραχιόλια που πλεξα ποιος σου πε πως μπορούν μακριά από το θαλασσινό νερό να ζήσουν;
Το βλέπεις κείνο το νησί; Μια βάρκα είναι αραγμένη που η σκιά της φτάνει ως την αμμουδιά. Και γω της τραγουδώ ώσπου να τηνε ανταμώσω
Τι ο καλός μου είναι σ’ αυτή. Και κάθε βράδυ για κείνον σου μιλώ μα συ θαρρώ αγνάντευες!

Αλήθεια, αγνάντευα. Με τ’ όνειρο που τρύπαγε τις φλέβες μου
Αγνάντευα και απ’ τ΄ όνειρο μονάχα με όνειρο ξυπνούσα
Μόνο που δε λογάριαζα
Και φόρεσα τα γυάλινα παπούτσια μου, στις φλέβες μου το όνειρο και βούτηξα στη θάλασσα
Μονάχος μου, μήπως μπορέσω μες την εκκλησιά έτσι να σ’ ανταμώσω…

Μ' ακούς;

Σε πήρα από το χέρι για να σου δείξω έναν ήλιο ν’ ανατέλλει
Σου ‘κλεισα τα αυτιά με τα δυο σου χέρια και σου είπα Κοίτα
Σκέπασες τα μάτια με τα μακριά σου δάχτυλα και μου είπες Άκου
Μ’ ακούς;
Έκλεισα τα αυτιά και είδα τον ήλιο ν’ ανατέλλει
Έκλεισα τα μάτια και σε άκουσα
Μετά σώπασα
Μ’ ακούς;
Με τα μάτια κλειστά ακούω χιλιάδες ήχους
Τη θάλασσα που γαλήνεψε
Τα πουλιά που φτερούγισαν
Μια βάρκα που κύλισε πάνω στα κύματα
Δυο χέρια που αντάμωσαν
Τη φωνή σου που ανταμώνει τους ήχους μου
Σ’ αγαπάω
Μ’ ακούς;
Σ’ αγαπάω
Σ’ ακούω
Και πια δε με πληγώνει καμιά Δύση

Βήτα και Χι

Βήτα
Το πρώτο γράμμα
Και γω βουλιάζω
Ώρα ξένου τόπου τρεις
Και γω στριφογυρίζω
Μαζί με τον έλικα που βουίζει
πάνω από το κεφάλι μου
Ώρα ξένου τόπου τέσσερις
Εποχή, χειμώνας
Πάντα χειμώνας
Πρώτο γράμμα Χι
Ο ιδρώτας τρέχει από το μέτωπο
Η ανάσα μου βαριά
Η πολυθρόνα αλλάζει σχήμα
Πολύ
Δεν πάει περισσότερο
Σχήμα ακανόνιστο
Το σώμα βαρύ
Πρώτο γράμμα
πάλι το βήτα
Ώρα ξένου τόπου πέντε
Ο χειμώνας έπεσε βαρύς
Με το χι ξημέρωσε
Ο χειμώνας έπεσε πολύ βαρύς

Με τη θάλασσα

Με τη θάλασσα
Ναι, μονάχα με τη θάλασσα μπορώ να κουβεντιάζω
Γιατί έφυγες
Και μου λείπεις
Και θαρρώ πως θα σε βρω στα γαλανά νερά της
Να τσαλαβουτάς στον αφρό της, να παίζεις με τα κύματα
Να απλώνεις τα χέρια και να νίβεις το πρόσωπο
Να σηκώνεις τα μάτια και να λούζεις τα καστανά μαλλιά σου

Και δίπλα στη θάλασσα
θα σε θωρώ και θα μπορώ να σου μιλήσω
θα χαϊδεύω τα βότσαλα και θα σου τραγουδάω
για όλα εκείνα που ποτέ μου δεν πρόλαβα
να σου πω και να σου δώσω

Και αν δε σε βρω σε μένα φτάνει
που θα έχω τη θάλασσα

Να με γαληνεύει με το χρώμα της
Να με γαληνεύει με τον ήχο της
Να με γαληνεύει με το βάθος της
Να με γαληνεύει με το απέραντο δικό της

Γιατί και συ με όλα τούτα με γαλήνευες
με το χρώμα, με τον ήχο σου
με το βάθος σου, με το απέραντο δικό σου