Η κυψέλη

Η κυψέλη

Ιστορία δεύτερη (αλληγορικό)

Της Μαριάννας Γεωργοτά

Οι μέλισσες δεν πετάνε πια.

Οι εργάτριες δουλεύουν μέσα στις κυψέλες.

Η βασίλισσα κάθεται στο θρόνο της.

Οι κηφήνες απλά περιμένουν.

Η βασίλισσα κάθε πρωί γράφει εντολές. Αυτές απαγορεύουν στις εργάτριες τη συλλογή της γύρης. Τους απαγορεύει να πετάξουν. Κάθε απόγευμα φοράει τα γυαλιά της. Και τις ανακοινώνει. Τα βράδια περιμένει να ζευγαρώσει. Δένει μια κορδέλα στα μάτια και διαλέγει τυχαία ένα κηφήνα.

Οι κηφήνες ξέρουν πως το ζευγάρωμα δεν είναι δική τους επιλογή. Είναι επιλογή της βασίλισσας. Γι΄αυτό περιμένουν να τους διαλέξει. Δεν ξέρουν πως μετά θα πεθάνουν. Αυτό είναι νόμος της φύσης. Τον λένε ισορροπία. Μαθηματική και αδυσώπητη.

Οι κηφήνες ζητάνε από τις εργάτριες μέλισσες να τους προμηθεύσουν την τροφή τους. Οι εργάτριες τώρα δεν μπορούν να τους διώξουν από τη κυψέλη. Είναι εντολή της βασίλισσας. Όμως το μέλι είναι λίγο. Δεν φτάνει για όλους.

Οι εργάτριες μέλισσες ζούνε μέσα σε εξάγωνα κελιά. Η βασίλισσα έδωσε εντολή να ζούνε μόνες. Απαγορεύονται οι επισκέψεις. Είναι τόσο τέλεια που αρχίζουν να τις κουράζουν. Σκέφτονται αν μπορούν να τα κάνουν τρίγωνα ή τετράγωνα. Οι έξι γωνίες είναι πολλές. Τώρα πια περισσεύουν.

Στα κελιά οι μέλισσες φυλλάνε και την τροφή τους.  Aυτή αρχίζει να λιγοστεύει. Στα ίδια κελιά μεγαλώνουν και τα παιδιά τους. Τα παιδιά ξαφνικά έγιναν πολλά. Δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Και τι να τους πουνε για τα φτερά τους.

Οι μέλισσες κάθε πρωί που ξυπνάνε διπλώνουν τα φτερά τους. Δεν τους χρειάζονται πια. Τα διπλώνουν πολλές φορές. Μοιάζουν με μια μεγάλη καμπούρα στη πλάτη τους. Ποιος ξέρει πως θα είναι μετά. Όταν θα πρέπει να τα ανοίξουν.

Κάποιες μέλισσες σκαλίζουν μεγάλα παράθυρα στα κελιά τους. Έπειτα κολλάνε τα πρόσωπα στο τζάμι και κοιτάνε τη βροχή. Έξω από το παράθυρο η βροχή τρέχει ασταμάτητα. Γεμίζει τις γούβες στους άδειους δρόμους. Κανείς δεν πλατσουρίζει πια σ’ αυτές. Οι εργάτριες μέλισσες περιμένουν να βγει ο ήλιος. Και να στεγνώσουν οι γούβες. Το ίδιο και τα παιδιά τους.

Μέσα από τις φωλιές των μελισσών ακούγεται ένα μεγάλο βουητό. Η βασίλισσα, οι εργάτριες και οι κηφήνες κάνουν ένα μεγάλο κύκλο. Ο ένας κρατάει το χέρι του άλλου. Νοερά μόνο. Και περιμένουν. Το ίδιο κάνουν σε όλες τις φωλιές των μελισσών. Περιμένουν. Και φοβούνται. Φοβούνται το σήμερα, το αύριο. Το νόμο της φύσης.  

Η βασίλισσα είπε πως απαγορεύονται οι αγκαλιές και τα φιλιά. Απαγορεύται η αγάπη. Αυτός είναι ο πιο σκληρός νόμος της βασίλισσας.

Ο πληθυσμός των μελισσών αναρωτιέται.  Ποιος έφτιαξε το νόμο της βασίλισσας; Ποιος έφτιαξε αυτό που απαγορεύει την αγάπη;

ΚΑΙ Η ΠΕΛΑΓΙΑ ΡΩΤΗΣΕ

Και η Πελαγία ρώτησε.

-Τώρα Λεμονιά;

Τώρα που σιγοκαίν’ τα σωθικά μου, πως άραγε θα δείξω την αγάπη μου;

Και η Λεμονιά μάζεψε τα κλαδιά της.

Τα φύλλα της τα δίπλωσε.

Στο χώμα ρίζωσε ακόμη πιο βαθιά.

Στην Πελαγία γύρισε και είπε:

-Μάζεψε τα φτερά σου Πελαγώ!

Και τράβα στη φωλιά σου.

Δείξε από ‘κειθε την αγάπη σου…

 
cΜαριάννα Γεωργοτά

Δισεκατομμύρια χρόνια

Δισεκατομμύρια χρόνια κλεισμένη σ’ ένα κουκούλι

Υφαίνω τους τοίχους με σιωπή

Από παιδί έκανα ταξίδια απ’ το παράθυρο

Με το παγερό αέρα από το σπασμένο τζάμι να μου κόβει την ανάσα

Τα λόγια μου τα στρωνα πάνω στο κίτρινο τραπέζι

Τα στρίμωχνα ανάμεσα στο ξύλο της καρυδιάς και την μπογιά

Έπειτα έπλεκα ολόκληρα κουβάρια από ερωδιούς και ολόλευκους γλάρους

Τέντωνα την κλωστή και τα ταξίδευα πίσω από τα ψηλά βουνά

Την ώρα που χάραζε η αυγή

Τα βράδια οι λέξεις μου γύριζαν πίσω

Και γω κλεινόμουν πάλι στο κουκούλι

Έσκυβα στον αργαλειό και ύφαινα τους τοίχους με σιωπή

Δισεκατομμύρια χρόνια σ’ένα κουκούλι

Ύφαινα τους τοίχους με σιωπή

Δισεκατομμύρια χρόνια μετά θα σπάσω το κουκούλι

Θα φτιάξω ένα σπίτι ανοιχτό

Που θα θροίζει στους αγέρες

Θα χει παράθυρα ανοιχτά, δίχως πατζούρια

Και θα κοιτάει κατάματα τον ήλιο

Οι λέξεις θα ανασαίνουν δυνατά

Αγέρωχα θα ανοίγουν τα φτερά τους επάνω στους αιθέρες

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑΝ ΗΛΙΟ

Θα φτιάξω έναν ήλιο χάρτινο, μεγάλο

Θα τον κρεμάσω πάνω από το παράθυρο

Και το λιμάνι θα γεμίσει χάρτινες ακτίνες

Ο ήλιος μου θα μοιάζει με εύθραυστο πορτοκάλι

Τα βράδια θα τον ξεφλουδίζω φέτα φέτα

Τα πρωινά θα ζωγραφίζω μια καινούργια

Θα ζωγραφίσω γερανούς και αυτοί θα κρύψουνε τα σύννεφα

Και έπειτα πουλιά να ταξιδέψουν μακριά τις μέρες με ομίχλη

Θα φτιάξω ένα ήλιο χάρτινο

Θα το κρεμάσω πάνω από το παράθυρο

Αυτός θα με ζεσταίνει τις μέρες που δεν έχει ήλιο

c Μαριάννα Γεωργοτά

-Αυτός ο τόπος έχει όμορφα ηλιοβασιλέματα.

Τα 'χω δει δεκάδες φορές πίσω από το τζάμι της τραπεζαρίας.

-Αυτές τις μέρες ο ήλιος κρύβεται νωρίς.Τη θέση του παίρνουν υπέροχα φωτεινά μικρά λαμπιόνια.

-Χτες το βράδυ ανέβηκα τέρμα τις κερκίδες.

Άπλωσα τα χέρια σαν ανοιχτά φτερά στο παγερό αγέρα.

Είδα τον ηλιάτορα να βουλιάζει αργά στην αγκαλιά του βουνού.

-Αυτές τις μέρες σβήνω τα μεγάλα φώτα και αφήνω τα μικρά λαμπιόνια

του δέντρου να φωτίζουν το δωμάτιο.

Οι μικρές φωτεινές αχτίδες τους τρεμοπαίζουν.  

Μοιάζουν σα κάτι μαγικό.

Γεμίζω ένα κρυστάλλινο ποτήρι με κρασί. Λευκό.

-Μετά ο  ήλιος χάνεται. 

Μένει μόνο λίγο από το φως του μέχρι να το χαρίσει στο φεγγάρι. 

Ο ουρανός απλώνεται πάνω στη βουνογραμμή μ΄ένα υπέροχο μουντό γαλαζογκρίζο χρώμα. 

Θαρρώ πως δε  μπορώ να το περιγράψω. 

Τα βουνά μοιάζουν ενωμένα. 

Ένας υπέροχος πίνακας ελαιογραφίας χύνεται μπροστά σου.

-Ο ήχος από το γυαλί καθώς γεμίζει με  λευκό κρασί είναι μαγικός.

Η μυρωδιά του σταφυλιού απλώνεται σαν αύρα στις παρυφές του ποτηριού.

Εκείνη η μικρή ζάλη μετά το πρώτο ποτήρι διαχέεται στον ορίζοντα.

-Εισπνέεις τα χρώματα και τα αρώματα του ουρανού.

Γεμίζεις ανάσες μέχρι το ξημέρωμα.           

                                                                                 

-Ανασαίνεις αργά με μικρές ανάσες.

Πατάς πάνω σε ψήγματα ονείρων.

Τελικά τα όνειρα ζωντανεύουν όλες τις ώρες.

cΜαριάννα Γεωργοτά

-

Δισεκατομμύρια χρόνια πίσω από το χαρτί

Δισεκατομμύρια χρόνια πίσω από το χαρτί

Θα αφήνω αποτυπώματα

Παλμούς από τις λέξεις που δεν είπα

Ανείπωτες ανάσες και αριθμούς

Απ’ όσα έκανα και όσα δεν μπόρεσα να κάνω

Απολιθώματα από μια χρονιά που πέρασε

Από στιγμές μικρές, μεγάλες και μακρόσυρτες

Από 'κείνα που άγγιξα και'κείνα που με λύγισαν

Από 'κείνα που άπλωσα το χέρι για να φτάσω
Απ΄όσα έφτασα, απ΄όσα γεύτηκα
Απ΄ όσα ήθελα πολύ να δοκιμάσω
Απ’ όσα χάιδεψα, απ΄ όσα έκλεισα σφιχτά στην αγκαλιά μου
Απ΄ όσα ακούμπησα μαλακά με τα ακροδάχτυλα
Απ’ όσα ένιωσα μέχρι το μεδούλι
Απ΄ όσα ονειρεύτηκα και όσα ονειρεύομαι
Απ΄ όσα λαχταρώ να τ’ αναστήσω από το λήθαργο
για τη χρονιά που θα 'ρθει...

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Η Ανθώ όλο το βράδυ δίπλα στο παράθυρο σκάλιζε λεμονόκουπες, χαράκωνε με το σουγιά, κεντούσε. Γέμισε ένα καλάθι ολάκερο στολίδια για το δέντρο.

Το πρωί ήρθανε τα παιδιά. Η μια τους σα φεγγάρι,  με πρόσωπο ολοστρόγγυλο έφεγγε όπως φέγγει εκείνο. Και η άλλη σαν το έρωτα, τα μαλλιά της έμοιαζαν σαν να τανε φτερά, έτσι όπως χόρευαν στη πλάτη της σα χόρευε και εκείνη.

Βούτηξαν τα χέρια μες τις φλούδες. Πέρασαν κορδέλες στις μπάλες, στα αστέρια, στις καμπανούλες, σε εκείνο το μικρό αγγελάκι που θα ταίριαζαν στη κορυφή. Τα χέρια τους κιτρίνισαν και μύρισαν λεμόνι.

Τα χέρια της Ανθώς φούσκωσαν και  κοκκίνισαν. Ολάκερο το βράδυ δε σταμάτησε. Έκοβε και έραβε τα άνθια της λεμονιάς, τα φύλλα, τους καρπούς της. Και άπλωνε τη μυρωδιά του λεμονιού στο αντικρινό περβάζι. Ήθελε να ξεχαστεί. Να ξεχάσει το φευγιό, τη θάλασσα, το δέντρο του πατέρα. Δίπλα στο παράθυρο μονάχα ο μπάτης της συντρόφεβε. Λες και ερχόντανε από κει για τα δικά της μάγουλα. Και έφερνε μαζί την αύρα και τη μυρωδιά της θάλασσας εκείνης.

Το δέντρο στάθηκε στη μέση του σπιτιού. Στις άκρες του κρέμασαν κανέλα, μοσχοκάρυδο, τούφες από γαρύφαλο. Τα κλαριά του γέμισαν κίτρινα σκαλιστά στολίδια. Στη κορυφή του ακούμπαγε τον ουρανό, έλαμπε και χάιδευε τα αστέρια. Στα πόδια του ταξίδευε ολόκληρη η θάλασσα και η αύρα του πελάγους.

Μαριάννα Γεωργοτά

ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΤΙ ΘΑ ΠΩ;

Στεκόμουν στη άκρια του δρόμου όταν άκουσα το θρόισμα της.

Η Πελαγία γύρισε. Σκίρτησε η καρδιά μου. Και η Λεμονία; Τι θα της πω για τη Λεμονιά;

Πάνε χρόνια που τις παρακολουθούσα. Ζούσα μαζί τους εκείνο τον υπέροχο δεσμό τους. Την υπέρτατη αγάπη που τις ένωνε. Ελεύθερη από πρέπει. Ελεύθερη από κοινά.

Εκείνη είχε ρίζες. Η άλλη είχε φτερά. Και όμως. Η αγκαλιά τους σαν  άνοιγε ήταν τόσο σφιχτή, τόσο γεμάτη.

Τις ζήλευα. Ήθελα λίγο από τις ρίζες της. Ήθελα λίγο από τα φτερά της. Τις άκουγα τα βράδια να μιλάνε κάτω από το μισοφέγγαρο. Εκλεβα τα λόγια τους.  Τα στρίμωχνα κρυφά στο στήθος  μου. Τα μύριζα. Τα λαχταρούσα.

Ελευθερία έλεγαν και η Πελαγία άνοιγε διάπλατα τα φτερά της. Ελευθερία έλεγαν και η Λεμονιά ρίζωνε πιο βαθιά στο χώμα . Και άφηνε τον αγέρα να θροίζει πάνω στα φύλλα της, ταξιδεύοντας της σκέψη της στα πέρατα του κόσμου.

Στην άκρια του δρόμου ήταν το σπιτικό μου. Και είχα πάντα το παράθυρο ανοιχτό. Η Λεμονία είχε ριζώσει κει από όταν ήμουνα παιδί. Από  ένα σπόρο. Που τον έφερε ένα ταξιδιάρικο πουλί. Σαν το άρωμα της δεν είχε άλλο. Και σαν τα άνθια της δεν ύπηρχε ανώτερη ομορφιά.

Και όταν στάθηκε πάνω της η Πελαγία, θαρρείς πως η  Λεμονία πήρε περσσότερη ζωή. Τέντωσε τα κλαδιά της. Πέρασε βαθιά μες στους αιθέρες. Και τους κυρίευεσε. Τι όμορφη αγάπη! Τι όμορφος δεσμός!

Και έπειτα άρχισαν τα λόγια. Τόσα λόγια κάτω από το παράθυρό μου. Τόσο όμορφες στιγμές. Έμαθα τι είναι η αγάπη. Έμαθα για τα γράμματα της ένα ένα. Έμαθα για τις γυριστές γραμμές και τις καμπύλες τους. Έμαθα για τις ευθείες τους. Έμαθα για τα α της. Που κλείνουν όπως κλείνει ο κύκλος της ζωής. Έμαθα για το γάμα της. Που βουλιάζει όπως βουλιάζει κάποτε η ψυχή. Έμαθα για το π.  Που ανοίγει σα παράθυρο ανοιχτό. Έμαθα τόσα πολλά. Και έπειτα έμαθα να αγαπώ.

Και να που τώρα γύρισε η Πελαγία. Τώρα που η Λεμονία δεν είναι πια εδώ. Που εκείνος ο βαρύς χειμώνας πάγωσε τις ρίζες της. Τι θα πω στη Πελαγία; Τι θα της πω για την αγάπη; Τώρα που με μάθανε οι δυο τους πως  να αγαπώ. Τι να της πω; Πως η αγάπη είναι μονάχα ανοιχτά φτερά; Και σε μένα; Τι θα πω σε μένα για την αγάπη. Πως δε ριζώνει βαθιά στη γη; Αλλιώς πεθαίνει από τη παγωνιά;

Μαριάννα Γεωργοτά

ΝΑ ΒΡΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Να βρω ένα παράθυρο

Να ανοίξω διάπλατα τις γρύλιες

Και να τινάξω τα λευκά σεντόνια

Τα κεντήδια τους να γίνουν άσπρα σύννεφα

Να μπει το μισοφέγγαρο, το φως απ την Αστραδενή

Οι τοίχοι να πάρουν το χρώμα του ουρανού

την ώρα που ο ηλιάτορας κρύβεται πίσω από τη σκιά

της κορυφής του Ολύμπου

Να τρέξουν τα λόγια τα γλυκά που άφησες πάνω στο μαξιλάρι

Και τα φιλιά να σμίξουνε με τον  Άρτεμη

Να βγάλουνε φτερά

Να γίνουνε κόκκινο κρασί

Να μας μεθύσουν

Και να ξεχάσω

Τις νύχτες που δεν είχαν φως

Τις νύχτες που μου κρύβανε τα αστέρια

Μαριάννα Γεωργοτά

ΓΡΑΜΜΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΖΟΥΝΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Γραμμές γεμάτες που χαράζουνε τον ουρανό

περιμένουν το φθινόπωρο

και αφήνουν πίσω μ΄ένα πέταγμα τους τα ζουμπούλια

Μοιάζουν με αιθέρια παρτιτούρα

που τα κομμάτια της κοιμίζουν σιωπηλά την άνοιξη

και καλούνε τη βροχή

να χορέψει τον πρωτόφερτο χορό της

Τα αηδόνια στέκονται λίγο πάνω στις κλωστές

και μετά ανοίγουν τα φτερά τους

Το κελαήδημα  τους  χάνεται μέσα στα χρώματα της ίριδας

γίνεται ο ήχος που τώρα σταλάζει πάνω στις στέγες των σπιτιών

και μας συντροφεύει ένα ολόκληρο χειμώνα

Μαριάννα Γεωργοτά

ΔΙΑΒΑΖΩ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

Διαβάζω ένα γράμμα

Και νοσταλγώ

Πως χαράζει η πένα το χαρτί βουτηγμένη στο μελάνι

Σου γράφω για τα δέντρα

Μια συστάδα παράλληλη με τις γραμμές του εμπορικού τρένου

Και για το ξέφωτο

Που ξεπροβάλει δειλά πίσω από το σπίτι του σταθμάρχη

Θυμάμαι το φεγγάρι

Προχτές που ήταν ολοστρόγγυλο

Και νιώθω το Σεπτέμβρη

Nα κυλάει από το πρωί αργά ανάμεσα στις φλέβες μου

Ήρθε φθινόπωρο και έρχεται ο χειμώνας

Το ξέφωτο θα χρειαστεί για να φωτίζει τις καρδιές μας

Και το μελάνι

Για να σου γράφω γράμματα

Για να σου γράφω για τα δέντρα

Για τα φύλλα τους που ετοιμάζονται να πέσουν

Και για τη θάλασσα

Που τώρα πίσω από κείνο το μεγάλο ξέφωτο

φάνταζει τόσο όμορφη

Μαριάννα Γεωργοτά