Η ΠΕΛΑΓΙΑ

Η Πελαγία γαντζώθηκε με τα πόδια της πάνω στο γερανό

Έμοιαζε περισσότερο με εκκρεμές παρά με πουλί

Καθώς αυτοί οι σιδερένιοι λεπτοί γίγαντες κουνιούνταν πέρα δώθε

Αυτή τη φορά θα έφτανε

Θα άνοιγε τα φτερά της και θα το κλεινε ολάκερο μέσα στην αγκαλιά της

Φτάνει πια τόσα βράδια που σάστιζε ατενίζοντάς το από τα κλαδιά της Λεμονιάς

Η Πελαγία εδώ πάνω ένιωθε πιο δυνατή

Θαρρείς και το πέταγμα της ήταν αλλιώτικο.  Ατσαλένιο.

Σαν νύχτωσε για τα καλά έκοψε τον αγέρα στα δύο

Η σκιά της ενώθηκε με τους γίγαντες και τρεμόπαιζε πάνω στη σκιά της θάλασσας

Μια μεγάλη παλίρροια κατέκλυσε τον ολοφώτιστο ορίζοντα

Και τότε η ελευθερία της ενώθηκε με το φως του μεγάλου φεγγαριού

Και το φως του φεγγαριού ενώθηκε με το υπέρτατο σύμπαν

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο ψιθύρισε η Πελαγία στο αυτί της Λεμονιάς

Και τότε όλα άλλαξαν για πάντα

μαριάννα γεωργοτά

ΠΑΡΑΞΕΝΟ

Παράξενο πως μια φέτα πορτοκάλι

μπορεί να μεταμορφωθεί σε ολοστρόγγυλη σφαίρα

Απτή και αέναη

Μακρινή και τόσο κοντινή

Άπιαστη και όμως γεμάτη μες τη χούφτα μου

Στους πρόποδες της πιο όμορφης μέρας του Αυγούστου

μαριάννα γεωργοτά

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Στο  δρόμο με τους γερανούς

μπερδεύονται κτήρια χτισμένα με τούβλο

ξεφτισμένα σα λέξεις από το παρελθόν

Και ανάμεσα τους η θάλασσα

με  πλοία που ξεφορτώνουν αδυσώπητα

κάτω από τον ίδιο σκοπό

Θαρρώ πως ξεθωρισμένοι τοίχοι

ρέουν σα γλυκό κόκκινο κρασί μέσα στις φλέβες μου

μετουσιώνοντας το αλαργινό μου παρελθόν

σε τούτο το παρόν

Πίσω από κείνο το μεγάλο γυάλινο παράθυρο

Που σκιάζεται από το ψηλό βασιλικό

Και τη μορφή μου

Σα στέκομαι τα πρωινά και ατενίζω

Τον παράξενα όμορφο χορό τους

μαριάννα γεωργοτά

ΘΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΣΩ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ

Θα σου χαρίσω μια αγκαλιά

Με πέτρες της ακρογιαλιάς

Για να ακούς του ήχους τους θαλασσινούς

Όταν τις κλείνεις μες τη χούφτα σου

Θα σου χαρίσω λέξεις και λόγια ανείπωτα

Που χάραξα για σένα

Και  βλέματα, νοήματα, εικόνες, ήχους

Άηχες λέξεις, σμιλευμένες με πολύτιμη σιωπή

Λέξεις της αυγής με χρώματα μαβιά

Αθώες,ολόλευκες και μαλακές

Θαρρώ πως σου χρωστάω

Ήτανε μια μέρα βροχερή, θλιμμένη

Που εσύ περίμενες

Θυμάσαι;

μαριάννα γεωργοτά

ΣΤ ΑΛΗΘΕΙΑ

Στα αλήθεια

Δεν υπήρξα αντιλόπη

Μήτε γνωστή της Πηνελόπης

Δεν ύφανα πότε μου αργαλείο

Ποτέ δε στάθηκα στη μέση της στέπας να ανασάνω

Υπήρξα λίγη

Ίσως μισή

Κρύφτηκα πίσω από τις λέξεις

Αυτές που γνώριζα καλά

Εκείνες που αγαπούσα

Φορούσα μάσκα

Τη μάσκα του δρόμου, της φυγής

Με αυτή βαδιζα δεκάδες δρασκελιές μες στο σκοτάδι

Έφυγα

Και σ’ άφησα μονάχο

Δε ξέρω πάλι αν σε βρω

Ίσως

‘Ισως σε πρόδωσα πολύ

Και συ δεν άφησες σημάδια

‘Ισως να φέρθηκα όπως πρέπει

Και γέμισα σημάδια

Αυτό είμαι

Αυτό υπήρξα

Δεν αλλάζω

μαριάννα γεωργοτά/Αυγουστος 2018

ΑΛΛΟΤΙΝΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

Αλλοτινό γαλάζιο

Μονάχα δέντρα απολιθώματα

Και σπίτια με τοίχους μισούς

Χτισμένους πέτρα πέτρα με δάκρυα αναπάντεχα

Στο δρόμο για τη θάλασσα

Σε κείνη την απόκρημνη πληγή

Στην έξοδο

Που σκόνταφταν οι βάρκες

Μαζί και οι άνθρωποι

Και ας πιαστήκαν χέρι χέρι

Και ας γίνανε μια αγκαλιά

Εκείνη έγινε κλοιός

Και έπειτα

Σα μοίρα, σα χέρι θεού, σα χέρι ανθρώπου

Τους ένωσε για πάντα

Απόψε  το φεγγάρι φέγγει κατακόκκινο

Θαρρείς κι ανέπνευσε τη φλόγα

Θαρρείς για τους προστατέψει 

Απ' άλλο κακό

Τάχα μην ξαναμείνουνε μονάχοι

Στη μοίρα, στο έλεος του θεού, στα χέρια των ανθρώπων

ΛΟΙΠΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ

Λοιπόν αγαπημένε μου

Θαρρώ πως κρύβεσαι πίσω από τις λέξεις

Ανεπαίσθητη αλλαγή, δε νομίζεις;

Πάντα κρυβόσουνα πίσω από κάτι

Σήμερα όμως, κρυμμένος  πίσω από κείνο τον αδιόρατο τοίχο,

φάνηκες μπροστά μου ξαφνικά

-είχα εκατομμύρια χρόνια να σε δω-

καλυμμένος πίσω από μια συστάδα λέξεις

σμιλευμένα φωνήεντα και χαραγμένα ερωτηματικά

Σπαρακτικό για κάποιον που αγαπάει  ετούτα τα σημάδια

Σπαρακτικό για κάποιον που αγαπάει τα ολοστρόγγυλα γράμματα

Δεν είναι εύκολο να σε συναντώ

Τις πιο πολλές φορές καλπάζω σα πληγωμένο ελάφι

Για να μη σε συναντήσω

-Κρύβομαι πίσω από απολιθωμένα μαμούθ 

και παλαιολιθικά κοχύλια κολλημένα στα βράχια-

Κι όμως

Εσύ

Αλλάζεις δεκάδες μορφές

Και έρχεσαι

Πως μπορώ άραγε να μη σε συναντώ;

Πως μπορώ άραγε να σου πω

Πως θέλω να σε συναντώ

Ολόκληρο και αληθινό

Πως έτσι μόνο μπορώ να μεταμορφωθώ

Από αρχαία  χρυσαλλίδα -με εύθραυστα φτερά-

σε σύγχρονη αντιλόπη

ΘΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Θα ζωγραφίζω τους ήχους των πουλιών

σε μια κορδέλα

Που θα τυλίγω στα μαλλιά

μαζί με χρώματα

Γαλαζοπράσινο, ολοκάθαρο γαλάζιο

και λευκό

Θα τραγουδώ δίπλα στα βότσαλα

την ώρα που το φεγγάρι του Αυγούστου

θα βουλιάζει μέσα στο νερό

Θα ξυπνώ με τα τζιτζίκια

Θα κοιμάμαι την ώρα που τραγουδούν οι γρύλοι

Τραγούδι ερωτικό

Αγκαλιά με μια φέτα μισοφέγγαρο

Και θα σε περιμένω

Θα περιμένω ώσπου να'ρθεις

Ώσπου μια μέρα ν' ανθίσουνε και σένα τα κλαδιά σου

ΑΝ ΕΙΧΑ ΧΕΡΙΑ

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα ζωγράφιζα ένα σπίτι να κολυμπάει μες τη θάλασσα

Θα στόλιζα το βάζο με κοχύλια του βυθού

Και στο τραπέζι θα έστρωνα μονάχα το γαλάζιο της

Θα σε περίμενα

Θα φεύγαμε μαζί

Εκεί που χτίζαμε τα όνειρα μας κάθε βράδυ

Κάτω από τα μισοφέγγαρα

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Σε αυτό το υπέρτατο σύμπαν

που υπερτερεί το αέναο, το άπλετο, το άπειρο

λέω πως υπάρχω

Κι όμως, τίποτα δεν το βεβαιώνει

μόνο μικρά σήματα

και εκείνη η ανεξήγητη αύρα που αφήνω πίσω μου

Σημάδι καλπασμού στη μέση της ερήμου

Σε αυτό το υπέρτατο σύμπαν

ενός αλλιώτικου πλανήτη

που αναπνέει πάνω σε πέντε γραμμές

όλα είναι διαφορετικά

Και τίποτα δεν είναι ίδιο

Με την αλήθεια

Που είναι απτή

και απλώνεται γύρω μας γλυκά και απλόχερα

Και μας κυκλώνει

ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ

-Σήμερα μικρέ μου πρίγκιπα…

-…Μεγάλωσα πια, είμαι ένα μεγάλος πρίγκιπας, αιώνιος

-Για μένα θα είσαι πάντα ο μικρός πρίγκιπας με το λουλούδι

Που κοιμήθηκε εκατομμύρια νύχτες

Που χαμογέλασε εκατομμύρια φορές πάνω στ’ αστέρια

Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία

Είναι η ιστορία της γης

Θυμάσαι εκείνο τον πλανήτη;

Μια μεγάλη καλοκαιρινή νύχτα ξύπνησε με νεφέλες

Και μπόρες

Δυνατές αστραπές και μικρές καταιγίδες

Βρεγμένη από τη κορυφή μέχρι τα νύχια

Και οι μέρες άλλαξαν

Έγιναν χειμωνιάτικες, σύντομες, αλαφιασμένες

Κρύφτηκαν κάτω από ένα πέπλο

-Και η θάλασσα;

-Η θάλασσα έγινε μικρή

Και γκρίζα

Και μετά έγινε σκαλί

Ένα σκαλί για να ανταμώνει με τον γκρίζο ουρανό

Ενώθηκε το σύμπαν

-Ε τότε εγώ, σα γνήσιος μικρός πρίγκιπας, θα πάρω μια κλωστή

Και θα τραβήξω μια γραμμή πίσω από το φινιστρίνι

Και θα σταθώ επάνω στη γραμμή με τα χέρια ανοιχτά

Πρώτα θα σπρώξω προς τη θάλασσα

Και έπειτα θα σπρώξω προς τον ουρανό

Και θα τα διαχωρίσω

Η θάλασσα θα γίνει πάλι θάλασσα

Γαλάζια

Και ο ουρανός θα γίνει πάλι ουρανός

Γαλάζιος. Ανοιχτός. Και πεντακάθαρος

Έπειτα θα ρθει το καλοκαίρι

Οι μπόρες θα κοπάσουνε

Και το λουλούδι μου, θα γέρνει προς τον ήλιο

Εκείνος θα ναι ολοφώτιστος

Και η γη, εκείνος ο πλανήτης, θα αρχίσει να γελάει...