ΛΟΙΠΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ

Λοιπόν αγαπημένε μου

Θαρρώ πως κρύβεσαι πίσω από τις λέξεις

Ανεπαίσθητη αλλαγή, δε νομίζεις;

Πάντα κρυβόσουνα πίσω από κάτι

Σήμερα όμως, κρυμμένος  πίσω από κείνο τον αδιόρατο τοίχο,

φάνηκες μπροστά μου ξαφνικά

-είχα εκατομμύρια χρόνια να σε δω-

καλυμμένος πίσω από μια συστάδα λέξεις

σμιλευμένα φωνήεντα και χαραγμένα ερωτηματικά

Σπαρακτικό για κάποιον που αγαπάει  ετούτα τα σημάδια

Σπαρακτικό για κάποιον που αγαπάει τα ολοστρόγγυλα γράμματα

Δεν είναι εύκολο να σε συναντώ

Τις πιο πολλές φορές καλπάζω σα πληγωμένο ελάφι

Για να μη σε συναντήσω

-Κρύβομαι πίσω από απολιθωμένα μαμούθ 

και παλαιολιθικά κοχύλια κολλημένα στα βράχια-

Κι όμως

Εσύ

Αλλάζεις δεκάδες μορφές

Και έρχεσαι

Πως μπορώ άραγε να μη σε συναντώ;

Πως μπορώ άραγε να σου πω

Πως θέλω να σε συναντώ

Ολόκληρο και αληθινό

Πως έτσι μόνο μπορώ να μεταμορφωθώ

Από αρχαία  χρυσαλλίδα -με εύθραυστα φτερά-

σε σύγχρονη αντιλόπη

ΘΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Θα ζωγραφίζω τους ήχους των πουλιών

σε μια κορδέλα

Που θα τυλίγω στα μαλλιά

μαζί με χρώματα

Γαλαζοπράσινο, ολοκάθαρο γαλάζιο

και λευκό

Θα τραγουδώ δίπλα στα βότσαλα

την ώρα που το φεγγάρι του Αυγούστου

θα βουλιάζει μέσα στο νερό

Θα ξυπνώ με τα τζιτζίκια

Θα κοιμάμαι την ώρα που τραγουδούν οι γρύλοι

Τραγούδι ερωτικό

Αγκαλιά με μια φέτα μισοφέγγαρο

Και θα σε περιμένω

Θα περιμένω ώσπου να'ρθεις

Ώσπου μια μέρα ν' ανθίσουνε και σένα τα κλαδιά σου

ΑΝ ΕΙΧΑ ΧΕΡΙΑ

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα ζωγράφιζα ένα σπίτι να κολυμπάει μες τη θάλασσα

Θα στόλιζα το βάζο με κοχύλια του βυθού

Και στο τραπέζι θα έστρωνα μονάχα το γαλάζιο της

Θα σε περίμενα

Θα φεύγαμε μαζί

Εκεί που χτίζαμε τα όνειρα μας κάθε βράδυ

Κάτω από τα μισοφέγγαρα

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Σε αυτό το υπέρτατο σύμπαν

που υπερτερεί το αέναο, το άπλετο, το άπειρο

λέω πως υπάρχω

Κι όμως, τίποτα δεν το βεβαιώνει

μόνο μικρά σήματα

και εκείνη η ανεξήγητη αύρα που αφήνω πίσω μου

Σημάδι καλπασμού στη μέση της ερήμου

Σε αυτό το υπέρτατο σύμπαν

ενός αλλιώτικου πλανήτη

που αναπνέει πάνω σε πέντε γραμμές

όλα είναι διαφορετικά

Και τίποτα δεν είναι ίδιο

Με την αλήθεια

Που είναι απτή

και απλώνεται γύρω μας γλυκά και απλόχερα

Και μας κυκλώνει

ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ

-Σήμερα μικρέ μου πρίγκιπα…

-…Μεγάλωσα πια, είμαι ένα μεγάλος πρίγκιπας, αιώνιος

-Για μένα θα είσαι πάντα ο μικρός πρίγκιπας με το λουλούδι

Που κοιμήθηκε εκατομμύρια νύχτες

Που χαμογέλασε εκατομμύρια φορές πάνω στ’ αστέρια

Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία

Είναι η ιστορία της γης

Θυμάσαι εκείνο τον πλανήτη;

Μια μεγάλη καλοκαιρινή νύχτα ξύπνησε με νεφέλες

Και μπόρες

Δυνατές αστραπές και μικρές καταιγίδες

Βρεγμένη από τη κορυφή μέχρι τα νύχια

Και οι μέρες άλλαξαν

Έγιναν χειμωνιάτικες, σύντομες, αλαφιασμένες

Κρύφτηκαν κάτω από ένα πέπλο

-Και η θάλασσα;

-Η θάλασσα έγινε μικρή

Και γκρίζα

Και μετά έγινε σκαλί

Ένα σκαλί για να ανταμώνει με τον γκρίζο ουρανό

Ενώθηκε το σύμπαν

-Ε τότε εγώ, σα γνήσιος μικρός πρίγκιπας, θα πάρω μια κλωστή

Και θα τραβήξω μια γραμμή πίσω από το φινιστρίνι

Και θα σταθώ επάνω στη γραμμή με τα χέρια ανοιχτά

Πρώτα θα σπρώξω προς τη θάλασσα

Και έπειτα θα σπρώξω προς τον ουρανό

Και θα τα διαχωρίσω

Η θάλασσα θα γίνει πάλι θάλασσα

Γαλάζια

Και ο ουρανός θα γίνει πάλι ουρανός

Γαλάζιος. Ανοιχτός. Και πεντακάθαρος

Έπειτα θα ρθει το καλοκαίρι

Οι μπόρες θα κοπάσουνε

Και το λουλούδι μου, θα γέρνει προς τον ήλιο

Εκείνος θα ναι ολοφώτιστος

Και η γη, εκείνος ο πλανήτης, θα αρχίσει να γελάει...

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ

Υπάρχει μια λέξη ολόκληρη, γεμάτη

Μετά υπάρχουν λέξεις μισές

Λέξεις μικρές και σκοτεινές

Φιγούρες από λέξεις

Κουστούμια και διαγράμματα από δαύτες

Έπειτα υπάρχουν λέξεις γεμάτες χρώματα, ολόκληρη παλέτα

Μικρά διαμάντια από λέξεις

Ζουμπούλια και βασιλικοί που ανθίζουν μες στο στόμα

Υπάρχουν και λέξεις σκιές

Μικρές κραυγές

Ή  λέξεις ζεστές, γλυκές και μαλακές

Λέξεις μυρωδάτες

Λέξεις φτιαγμένες από βούτυρο ή μέλι

ή ροδόσταμο

Και μετά λέξεις σκληρές που κόβουν σα ξυράφι

Λέξεις που σφίγγουν

Στη ζώνη η τελευταία τρύπα

Ύστερα υπάρχουν λέξεις  που μοιάζουν με μπαλαρίνες

Με κύκνους ή με λίμνες

Πολλές μοιάζουν με τη θάλασσα

Άλλες ασπρίζουν από αλμύρα

Μπουνάτσα ή φουρτούνα

Λέξεις αλαφιασμένες και άλλες ήρεμες

Άλλες ολοφώτιστες και κάποιες μαύρο σκοτάδι

Λέξεις ολόκληρος μπαξές

Και λέξεις που φοβούνται

Λέξεις που δίνονται απλόχερα

Και άλλες που τσιγκουνεύονται

Λέξεις θαμπές και άλλες ολόλαμπρες και φωτεινές

Άπειρες λέξεις

Υπάρχουν κι άλλες

Απ΄όλες  διαλέγω την ολόκληρη

Αυτή κρατώ στη χούφτα μου, γεμάτη

Και στη χαρίζω

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

Υπάρχει ένας δρόμος με πεταλούδες

Πάνω από τo ποτάμι

Υπάρχει και ένας δρόμος με μικρούς δράκους

Που κοιμούνται εκατομμύρια χρόνια μέσα στη κοιλιά του βουνού

Στέκονται ακίνητοι

Είναι φτιαγμένοι από δισεκατομμύρια σταγόνες

Λένε πως κάποτε αυτές ήταν τα δάκρυα των ανθρώπων

Κάποιοι βουλιάζουν μέσα στη ψιλή άμμο

Άλλοι πάλι ίσα που ακουμπούν στη στάθμη του ποταμού

Αισθάνομαι δέος καθώς βλέπω αυτούς τους ογκόλιθους

Να κουβαλάνε στη ράχη τους αναρίθητο πόνο

Και να στέκονται αγέρωχοι πάνω σ’ αυτές τις αιώνιες πέτρες

Όταν μισοκλείνω τα μάτια θαρρώ πως ετοιμάζονται να βαδίσουν

Με μια τεράστια δρασκελιά

Θαρρείς για να δραπετεύσουν

Και να ανοίξουν τα φτερά τους

Σαν τις μικρές πεταλούδες που πετάνε πάνω από το ξυλόδρομο

Κάνοντας τις σταγόνες τους δυνατή βροχή

Μουσκεύοντας τη ράχη των ανθρώπων

ή τις μυτερές άκρες των ματιών τους

Αρχίζοντας το ίδιο αέναο κύκλο από την αρχή…

ΤΑ ΜΑΘΕΣ ΛΕΜΟΝΙΑ

-Τα μαθες Λεμονιά;

-Θαρρώ πως όχι Πελαγία.

-Για τα πουλιά Λεμονιά…Για τα δυο μικρά χελιδόνια.

-Τι απόγιναν στ’ αλήθεια; Ακόμη θυμάμαι το κλάμα τους σε εκείνη τη μισογκρεμισμένη φωλιά κάτω από το περβάζι. Το παιδικό κλαψούρισμα τους. Και έπειτα εκείνο το μαλακό κρότο κάτω από το χλωμό ήλιο. Έλεγα μέσα μου πως αν δεν είχα μονάχα κλαδιά…αν είχα χέρια….

-…Θα άπλωνες τη χούφτα σου και θα τα έβαζες μέσα Λεμονιά. Ποιος δε θα άπλωνε τα χέρια σε δυο ορφανά; Ήρθε όμως εκείνος.

-Πελαργός Πελαγία;

-Άνθρωπος. Τα έβαλε μες στα μεγάλα του δάχτυλα. Και τα  έκλεισε μαλακά. Τους έφτιαξε μια καινούργια φωλιά. Περιποιήθηκε τις σπασμένες τους φτερούγες.

-Αν είχα χέρια….Αν δεν είχα κλαδιά…

 -Εκείνος είχε. Και καρδιά είχε Λεμονιά. Αν ήσουνα χτες. Αν έβλεπες και εσύ. Αν είχες πόδια ή φτερά να ‘ρχόσουνα σε κείνο το πάρκο.

-Οι ρίζες μου είναι εδώ Πελαγία. Το ξέρεις.

-Να βλεπες πως άνοιξε τρυφερά τις μεγάλες του παλάμες. Πως άπλωσε διστακτικά τα χέρια του στον ορίζοντα. Πως τα χάιδεψε για τελευταία και απέραντη φορά στην πλάτη με τους ομόκεντρους κύκλους των δαχτύλων του. Και εκείνα πέταξαν για πρώτη φορά. Στη αρχή δειλά. Και μετά χάθηκαν σαν μια μικρή μαύρη κουκίδα στο απέραντο γαλάζιο.

-Θα ξανάρθουν;

-Θα ξανάρθουν Λεμονιά. Τα χελιδόνια πάντα ξανάρχονται. Για να μας θυμίζουν το πρώτο πέταγμά τους.

ΑΓΑΠΗ

Πελαγία: Αλήθεια Λεμονιά, ποτέ μου δε σε ρώτησα. Τι είναι η αγάπη;

Λεμονιά: Η αγάπη είναι ολόκληρο το σύμπαν μέσα σε μια γροθιά

Είναι μια γλυκιά ζεστασιά που σου χαϊδεύει την καρδιά

Την ώρα που ακούς πιο γρήγορους τους χτύπους της

Αγάπη είναι κάτι ολόκληρο, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς τελείες

Κάτι που ριζώνει μέσα σου και όμως δε σε βαραίνει

Κυλάει στις φλέβες σου ανάλαφρο, σα καλοκαιρινό αεράκι

Η αγάπη Πελαγία δεν τεμαχίζεται, δεν λιγοστεύει, δε σε γελά

Υπόσχεται, δεν αθετεί, δε σου γυρνάει τη πλάτη

Η αγάπη σε κοιτά στα μάτια

Και τότε τα μάτια σου λάμπουνε σα δυο αστέρια του ουρανού

Πελαγία: Αυτό είναι αγάπη Λεμονιά;

Λεμονιά: Έτσι θαρρώ, τόσο λίγο που ταξίδεψα…

Ρίζωσα εδώ, και όμως, ετούτο θαρρώ πως είναι η αγάπη…

ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Μια μέρα θα ξυπνήσω και πάλι αντιλόπη

Θα τρέχω ανάμεσα σε αμμόλοφους

Και θα μιλάω με τη σιωπή

Θα ακούω το θρόισμα του αγέρα

Θα βλέπω μόνο περιμετρικά

Θα προσπερνώ ευθείες γραμμές και σκέψεις

Αυτές τις απεχθάντονται τα άγρια ζώα

Δε θα 'χω έναρθρη φωνή, ούτε θα γράφω

Μια αντιλόπη δεν έχει δάχτυλα

Μια αντιλόπη αφήνει μόνο την αύρα πίσω της

Και κάποια στιγμή χάνεται και αυτή

Στα βάθη της ερήμου

ΙΣΩΣ

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να ανασαίνω μικρές αναπνοές την ώρα που κοιμάσαι

Μη σε ξυπνήσω

Να ξαπλώνω στον ουρανό τα αστέρια ένα ένα

Να ζωγραφίζω όνειρα πάνω σ’ αυτά

Να κάνω το φεγγάρι μικρό - μια φέτα πορτοκάλι

και τη βραδιά γλυκιά και ήσυχη

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να μπορούσα

Να σε κοιτώ μονάχα την ώρα που κοιμάσαι

Να χάνομαι μαζί σου μες στη σκέψη σου

Να γίνομαι άυλη και διάφανη, ίση με σένα

Ίσως αν ήμουν μάγισσα

Να σε έπαιρνα από τα χέρι και να σου λεγα

πως ο ωκεανός είναι το σπίτι μας

και τα λουλούδια του βυθού ολόκληρη η αυλή μας