Σ΄ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Σ’ αυτό το τραπέζι 
είσαι ο μόνος που πνέει την αύρα μιας αλλιώτικης μέρας
Μειλίχια
με πνοή που ίσα που ακούγεται 
με ένα χαμόγελο που ίσα που λυγίζει τα δροσερά σου μάγουλα
Μικρές ανάσες 
μικρά βλέφαρα 
που επουλώνουν τις ρωγμές της οχλοβοής
τις πληγές στα κόκκινα χείλη
Κουράστηκα αυτή την οχλοβοή
το θόρυβο
τις σειρήνες  που νομίζουν πως κρύβονται 
πίσω από τα κάγκελα της ταράτσας
Η ματιά σου με ξεκουράζει
σα μια ίσια νοητή γραμμή
που ισορροπεί πάνω στο κύμα της θάλασσας
που χτενίζει μαλακά τα ξέπλεκα μαλλιά μου
και μου ψιθυρίζει στο αυτί  μυστικά
Εγώ και συ 
είμαστε μια μαλακή μπάλα
που κολυμπάει στο όνειρο
Νιώσε μονάχα το απαλό άγγιγμα μου 
σα γινωμένο κατάλευκο σύννεφο 
στα ακροδάχτυλά σου
Και μετά μίλα μου μονάχα με σιωπές
Γεμάτες, μικρές, ολοστρόγγυλες σιωπές
που γεμίζουν τη μέρα μου…

ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ

Είναι φορές που μελαγχολώ  μέσα από τα μάτια σου. Καθώς είναι μεγάλα και μαύρα σαν τον έβενο. Τότε φτιάχνω νότες και κονσέρτα για δυο. Εσύ με κρατάς από τη μέση και χορεύουμε με πόδια γυμνά. Τα χέρια μας πλέκονται σα μακριά πλοκάμια της θάλασσας. Και βυθιζόμαστε μαζί στα βάθη της μαζεύοντας λαμπερά κοχύλια...

ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΥΧΑΙΑ

Σε γνώρισα τυχαία
Μέσα σε τετράγωνα κουτιά
Σε φόρμες και διασυνδεόμενα πεδία
Τίποτε πιο φυσικό
Συμβαίνει συχνά στο κόσμο των πλήκτρων
Και ενώ κανείς δεν επιτρέπεται να διαπεράσει το τζάμι…
Εσύ μετά από δύο μεγάλες δρασκελιές ορθώνεσαι μπροστά μου
Για σένα, μου λες, και φοράς ένα ριγέ πλεκτό μπλουζάκι
Αυτό το μωβ το έβλεπα καφέ πίσω από τους υγρούς κρυστάλλους, ψελλίζω
Και εσύ μ’ ένα σαρδόνιο χαμόγελο μου απαντάς
Αυτά τα μάτια τα έβλεπα πράσινα, τόσο πράσινα όσο είναι στα αλήθεια
Μου πιάνεις το χέρι
Ξαφνικά βρισκόμαστε μέσα σ’ ένα δίαυλο επικοινωνίας
Βλέπω τις συντεταγμένες από κοντά. Τελεστές. Συμπυκνωμένες εντολές.
Παύλες, ερωτηματικά, μεγαλύτερα και μικρότερα σύμβολα
Σα στέγες σπιτιών γυρισμένες ανάποδα
Σαν συρμάτινοι τοίχοι που έπεσαν
Κράτα με μου λες
Σε κρατώ
Δε μπορώ να κάνω αλλιώς
Αυτό τον κόσμο δεν το ξέρω καλά
Και τότε έρχεται εκείνο το απόλυτο σχήμα
Σχέσεις…μονολογείς
Ένα προς ένα, ένα προς πολλά…
Και το άπειρο
Δεν προλαβαίνεις να τελειώσεις τη λέξη
Και χανόμαστε
Ξαφνικά
Στο άπειρο…

ΚΑΙ ΚΑΘΩΣ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

Και καθώς βλέπω τον ήλιο
Με κείνο το τεράστιο πόδι
Να ταξιδεύει μαζί μου
Σπέρνω στην άσφαλτο
Κυριακάτικες στιγμές
Και αγναντεύω

ΣΑΝ ΔΕΙΣ ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΥΛΙΑ

Σαν δεις τα θαλασσοπούλια να αγναντεύουν τη θάλασσα
Κάνε σιγά μην τα τρομάξεις
Κράτα βαθιά στις τσέπες βότσαλα και πέτρες του γιαλού
Και όταν δεις το Μύχο και τον Υδροβάτη να πετάνε ξανά
Άδειασε τες στα βάθη του ωκεανού 
Κλείσε τα μάτια και κάνε άπειρες ευχές
Τον Αύγουστο
Την ώρα που ο ήλιος χρυσίζει τα νερά του

ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ

Τη φωνή σου.

Σήμερα.

Νοστάλγησα.

Κοιτάζω το παλτό που κρέμασες στο τοίχο.

Εκείνη η γωνιά μυρίζει ολάκερη Χειμώνας.

Και έπειτα το παράθυρο. Που βλέπει στα μουράγια.

Στη θάλασσα. Και στα γυμνά κατάρτια.

Φορούσες πάντα μάλλινα πανωφόρια.

Όπως την εποχή που έφυγες.

Σήμερα η  μέρα απ’ την αυγή μυρίζει Καλοκαίρι.

Μονάχα η μια της άκρη περισσεύει.

Τραβάω τη κλωστή.

Ο τοίχος χύνεται με μιας μπροστά στα πόδια μου.

Μαζί του εσύ.

Και το ζεστό παλτό σου

ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙΣ

Θα με βρεις την αυγή

στην άκρη της θάλασσας

την ώρα που οι πεταλούδες

πετάνε τα φλοιό τους στα βάθη της

και έπειτα ανοίγουν τα φτερά τους στον ορίζοντα

Εκεί ενώνω τα κομμάτια τους

και το παλιό κορμί τους

καρφιτσώνοντας ένα μεγάλο όνειρο

στο στήθος μου

Nα ανοίξω κάποτε και γω τα φτερά μου

πάνω από τον απέραντο ωκεανό

και να πετάξω

Μέχρι να λιώσουν τα φτερά μου

Μέχρι να γίνω μια πολύχρωμη σκόνη

που θα σκορπίσει στο άπειρο...

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Σε βλέπω

Πίσω από τη βροχή

Πίσω από τις λέξεις

Πίσω από το παλτό που κρέμασες στη πόρτα

Σε βλέπω συχνά

Και αφουγκράζομαι τις μικρές σου ανάσες

Και ανασαίνω τους ήχους που κρύβονται κάτω από  το στήθος σου

Και τους ενώνω με τους δικούς μου απροσδόκητους ήχους

Και πλέκω μια γλυκιά μελωδία στην άκρη της θάλασσας

Και γράφω ένα τραγούδι απρόσμενο

Τοξότης

Ξαστόχησα μαζί σου

Και ας ήμουνα τοξότης

Μ’ ένα ελαφρό μειδίαμα αποχωρώ

Και με δεκάδες δάκρυα  βέλη σημαδεύω...

Χριστούγεννα

Και είπε η λεμονιά
-Θα ρθεις φέτος;
-Θα ρθει η ψυχή μου, απάντησε το δέντρο. Έχει μέρες τώρα που της καρφώνω τα κέρινα φτερά μου για να πετάξει. Τη στόλισα λαμπιόνια και κόκκινες μπάλες και τη πασπάλισα με σκόνη χρυσή. Θα ρθω. Θα είμαι εκεί. Θα στέκομαι κοντά σου και θα σε καμαρώνω. Γιατί χωρίς εσένα δε γίνονται Χριστούγεννα. Εδώ απλά θα κλείνω τα μάτια. Και θα νιώθω τη ψυχή μου εκεί, καθώς θα φτερουγίζει…

Κανάτες γεμάτες μέλι

Περνώ καλώδια

και κόκκινους κύκλους

γράμματα σε θαμπές επιγραφές

και κίτρινα λαμπιόνια

τοίχους κενούς

πίσω από φανάρια που σβήνουν

και δρόμους κλειστούς

Περνώ μικρούς

και γυριστούς λαβύρινθους

και σκέψεις με μακριές ουρές

Περνώ ανθρώπους μικρούς

με μαύρα μάτια

και νύχια γυριστά

που γαντζώνονται

πίσω από μπάλες λόγια

που μικραίνουν πιο πολύ

καθώς το χαμόγελο τους σπάει

σε μικρά ατσάλινα κομμάτια

και τρυπάει κόκκινες καρδιές

Περνώ

μα σταματώ

Καθώς σε βλέπω

Και τότε όλα γίνονται

βαμβάκι μαλακό

και μικρές κανάτες γεμάτες μέλι…

μ.γ.