ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ

Τη φωνή σου.

Σήμερα.

Νοστάλγησα.

Κοιτάζω το παλτό που κρέμασες στο τοίχο.

Εκείνη η γωνιά μυρίζει ολάκερη Χειμώνας.

Και έπειτα το παράθυρο. Που βλέπει στα μουράγια.

Στη θάλασσα. Και στα γυμνά κατάρτια.

Φορούσες πάντα μάλλινα πανωφόρια.

Όπως την εποχή που έφυγες.

Σήμερα η  μέρα απ’ την αυγή μυρίζει Καλοκαίρι.

Μονάχα η μια της άκρη περισσεύει.

Τραβάω τη κλωστή.

Ο τοίχος χύνεται με μιας μπροστά στα πόδια μου.

Μαζί του εσύ.

Και το ζεστό παλτό σου

ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙΣ

Θα με βρεις την αυγή

στην άκρη της θάλασσας

την ώρα που οι πεταλούδες

πετάνε τα φλοιό τους στα βάθη της

και έπειτα ανοίγουν τα φτερά τους στον ορίζοντα

Εκεί ενώνω τα κομμάτια τους

και το παλιό κορμί τους

καρφιτσώνοντας ένα μεγάλο όνειρο

στο στήθος μου

Nα ανοίξω κάποτε και γω τα φτερά μου

πάνω από τον απέραντο ωκεανό

και να πετάξω

Μέχρι να λιώσουν τα φτερά μου

Μέχρι να γίνω μια πολύχρωμη σκόνη

που θα σκορπίσει στο άπειρο...

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Σε βλέπω

Πίσω από τη βροχή

Πίσω από τις λέξεις

Πίσω από το παλτό που κρέμασες στη πόρτα

Σε βλέπω συχνά

Και αφουγκράζομαι τις μικρές σου ανάσες

Και ανασαίνω τους ήχους που κρύβονται κάτω από  το στήθος σου

Και τους ενώνω με τους δικούς μου απροσδόκητους ήχους

Και πλέκω μια γλυκιά μελωδία στην άκρη της θάλασσας

Και γράφω ένα τραγούδι απρόσμενο

Τοξότης

Ξαστόχησα μαζί σου

Και ας ήμουνα τοξότης

Μ’ ένα ελαφρό μειδίαμα αποχωρώ

Και με δεκάδες δάκρυα  βέλη σημαδεύω...

Χριστούγεννα

Και είπε η λεμονιά
-Θα ρθεις φέτος;
-Θα ρθει η ψυχή μου, απάντησε το δέντρο. Έχει μέρες τώρα που της καρφώνω τα κέρινα φτερά μου για να πετάξει. Τη στόλισα λαμπιόνια και κόκκινες μπάλες και τη πασπάλισα με σκόνη χρυσή. Θα ρθω. Θα είμαι εκεί. Θα στέκομαι κοντά σου και θα σε καμαρώνω. Γιατί χωρίς εσένα δε γίνονται Χριστούγεννα. Εδώ απλά θα κλείνω τα μάτια. Και θα νιώθω τη ψυχή μου εκεί, καθώς θα φτερουγίζει…

Κανάτες γεμάτες μέλι

Περνώ καλώδια

και κόκκινους κύκλους

γράμματα σε θαμπές επιγραφές

και κίτρινα λαμπιόνια

τοίχους κενούς

πίσω από φανάρια που σβήνουν

και δρόμους κλειστούς

Περνώ μικρούς

και γυριστούς λαβύρινθους

και σκέψεις με μακριές ουρές

Περνώ ανθρώπους μικρούς

με μαύρα μάτια

και νύχια γυριστά

που γαντζώνονται

πίσω από μπάλες λόγια

που μικραίνουν πιο πολύ

καθώς το χαμόγελο τους σπάει

σε μικρά ατσάλινα κομμάτια

και τρυπάει κόκκινες καρδιές

Περνώ

μα σταματώ

Καθώς σε βλέπω

Και τότε όλα γίνονται

βαμβάκι μαλακό

και μικρές κανάτες γεμάτες μέλι…

μ.γ.

Μαρία

Η Μαρία ζει σε μια πόλη του Βορρά
Εκεί υπάρχουν τοίχοι
και τα σπίτια δεν είναι φτιαγμένα με φύκια
Στα δέντρα δεν ανθίζουν γαλάζια χρυσόψαρα
και γιασεμιά με κόκκινη ουρά και χρυσά λέπια
Η βροχή δε χύνεται στη θάλασσα
και τα κορίτσια δε λούζουν τα μαλλιά τους
μόνο με αλμυρό νερό
Η Μαρία ζει σ’ ένα σπίτι του Βορρά
αλλά δε γεννήθηκε εκεί
Ο Βορράς είναι κρύος
όμως η Μαρία ξεριζώνει κάθε μέρα από το στήθος της
λίγο από το χνώτο της για να τον ζεστάνει
Στολίζει το σπίτι της με κοχύλια
και τα απλώνει σε κάθε γωνιά του
Φυτεύει μικρά νούφαρα στις γλάστρες
Και στο πάτωμα ρίχνει ψιλή άμμο
Η Μαρία ακούει το όνομά της
σε μια πόλη του Βορρά
όμως τη μέρα εκείνη
της λείπει το χάδι του αγαπημένου της σοφού...

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΕΣ

Οι πρώτες μου γραμμές

ήταν μέσα σ’ ένα κύκλο μαλακό και υγρό σα ροδόνερο

Σχημάτιζα κύκλους μικρούς

με τους απαλούς ομόκεντρους κύκλους των δακτύλων μου

Πάλλονταν, κυλούσαν, κολυμπούσαν

σαν σαστισμένα χρυσόψαρα μέσα στη γυάλα

Έπειτα άρχισα να χαράσσω καμπύλες δίπλα στην ακροθαλασσιά

πάνω στη ψιλή ζεστή άμμο

Όταν η θάλασσα θέριευε

τις τέντωνα

και έφτιαχνα μικρούς φράχτες από λέξεις παράξενες

Φόβος Εφήμερο Ανάγκη

Όταν η θάλασσα ημέρευε

κεντούσα πάνω της λέξεις αγαπημένες

Θαλπωρή Ζεστασιά Ηρεμία

Καθώς περνούσε ο καιρός

άρχισα να γράφω μικρές αλυσίδες

που απλώνονταν σαν ολόλευκοι γλάροι

στους απέραντους αιθέρες

Ένας μικρός σοφός είπε

πως με αυτές μπορείς να ταξιδέψεις στα πιο όμορφα μέρη

Άρχισα λοιπόν

να ζωγραφίζω τον ουρανό με κρίκους από οιωνά πουλιά 

και να ταξιδεύω μαζί τους

σε μέρη που ποτέ ξανά δεν είχα ταξιδέψει

μ.γ.

Ισορροπώ

Και άυλη γίνομαι
Και ρέω μέσα σε συρμάτινα καλώδια
Και ισορροπώ ανάμεσα στα πρέπει

Κύκλος

Όταν φορώ το καβούκι μου

Κουρνιάζω πάντα σε μια ήσυχη γωνιά και κοιμάμαι

Όταν ξυπνάω

Βγαίνουν τα νύχια  μου και ανοίγουν μικρές ρωγμές στο καύκαλο

Και αυτό ανοίγει σα ματωμένη βεντάλια

Που τη φυσάει το βορινό αεράκι

Και την απλώνει σα κόκκινη παπαρούνα στον ορίζοντα

Χωρίς αυτό νιώθω γυμνή

Δεν κουρνιάζω, δε κοιμάμαι πια

Ανοίγω διάπλατα τα μαλακά φτερά μου

Και αρχίζω να αιωρούμαι σα νιφάδα  στο νωπό ουρανό

Κυλάω και γλιστράω

Παρασέρνομαι

Και στροβιλίζω

Άλλοτε αργά

και άλλοτε σα να φυσάει Βαρδάρης

Κλείνω τα μάτια

Αφήνομαι

Και περιμένω την ανοικοδόμηση του

Για να κουρνιάσω πάλι

Και να κλείσω τα μάτια

Να κοιμηθώ ήσυχα

Σε μια ήσυχη γωνιά

Μέχρι ο κύκλος

Να ξαναρχίσει

Και καθώς γυρίζω

Και καθώς γυρίζω
γίνομαι κόκκος
γίνομαι ζυμάρι
γίνομαι ολόκληρη
Και στραγγίζω την αλμύρα της σ’ ασημένια μπακίρια
και κιούπια πήλινα
να τη κρατάνε ζεστή για το χειμώνα
στο μικρό μου λαβύρινθο στουμπίζω τη φωνή της
το γαλάζιο της κύμα στο βυθό των ματιών μου
το λείο, το απαλό της, το αόρατο μάλαμα της
στο λευκό κορμί μου
Και γυρίζω
γυρίζω
γυρίζω εδώ
στη στεριά…