ΠΟΣΟ ΠΕΖΕΣ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Πόσο πεζές μου φαίνονται οι λέξεις
όταν μιλούν για αποφάσεις
Πληροφορίες, σύνταξη, πρόσωπο οικείο
Στο εξής θα υπογράφω με γαρδένιες,
ζουμπούλια και μικρούς βασιλικός
Καμιά ισχύς στο κόσμο των ανθρώπων....

ΛΕΞΕΙΣ

Πόσο πεζές μου φαίνονται οι λέξεις

όταν μιλούν για αποφάσεις

Γνέφω

Στην άκρη του δρόμου

Καθώς λευκές γραμμές

με διαπερνούνε

Πετώ στην άκρη τα γράμματα που ορίζουν

Κρατάω μόνο τα στρογγυλά φωνήεντα

και σύμφωνα με γυριστές ουρές

Που φτιάχνουν ζουμπούλια

και πολύχρωμες αζαλέες

Ένα περβόλι

με λέξεις που αγαπάνε

Και έπειτα γίνομαι ολόκληρη ροή

Καθώς διασχίζω το δρόμο

Ακολουθώ την ίδια ροή

Αυτή που επαναλαμβάνεται

αργά

στην άκρη του

Στη μικρή φλόγα

από τα τάματα ξωκλήσια

Στα συρμάτινα καλώδια

με τα πυκνά κουρασμένα σμήνη

από το χειμωνιάτικα σπουργίτια

Στα στενά υδροφόρα κανάλια

Στα κουρασμένα ταξιδιάρικα φορτηγά

Η ίδια ροή

Που χύνεται στις φλέβες

των ξερών δέντρων

Που διαγράφει ξανά και ξανά

τους ίδιους σύντομους κόμβους

και τις ίδιες μικρές διαδρομές

Που μεταγγίζεται

στο λευκό μου δέρμα

Που γίνεται κομμάτι του μικροσκοπικού εαυτού μου

Και έπειτα γίνομαι ολόκληρη ροή

Ίδια

Μικρή

Αργή

Επαναλαμβανόμενη

Με την ίδια πορεία

στην άκρη ή στη μέση του σύντομου δρόμου

Άνθρωποι γάτες

Γύρω από το στρογγυλό τραπέζι

καθίσαμε μαζί

Άνθρωποι τρεις

Ανάμεσα μας μια γάτα

Την αυγή κρατούσαμε σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου

Το βράδυ μπήγαμε με πείσμα τα νύχια μας στο δέρμα του άλλου

Η γάτα αποκοιμήθηκε βουβά σε μια γωνιά

στραγγαλίζοντας τα όνειρα της

Το άλλο πρωί ξύπνησε άνθρωπος

Εμείς ξυπνήσαμε ανεπανόρθωτα γάτες

Το Θηρίο

Τα ξερά στάχια στην άκρη του δρόμου

άνθισαν χρυσές πεταλίδες

Δέντρα μέδουσες

απλώνουν τα πλοκάμια τους

στο μουσκεμένο ορίζοντα

Δροσοσταλίδες χάντρες

μεγαλώνουν

στην αγκαλιά του ουρανού

και στοιχειώνουν βουβά το χειμώνα

με μαύρη βροχή

Ένα θηρίο γεννήθηκε απόψε

στη μέση του δρόμου

Κανένα πέρασμα

Η άσφαλτος

μια τρικυμιά

που γέμισε

με κόκκινες ρωγμές…

ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΟΤΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Δεν είχα ποτέ ποδήλατο
στα όνειρα μου όμως
οδηγούσα πάντα μικρά δελφίνια.....

ΔΕ ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΠΙΑ

Δε κρύβομαι πια 
από τις λέξεις
Αυτές κρύβονται ξεδιάντροπα 
κάτω απ’ το δέρμα μου
Τρυπώνουν μονάχες
αργά
μέσα τη σάρκα μου
Γαντζώνονται 
γύρω από τις φλέβες μου
Ήσυχες πια
Αφήνουν μόνο
τους χτύπους της καρδιάς
Να ακούγονται σα κύμβαλα παράταιρα
Να μου καρφώνουν τα μηνίγγια

ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ

Στη γειτονιά μου φέτος φύτρωσαν κόκκινοι κορυδαλλοί,

καρδερίνες, καναρίνια, και μικροί άσπροι γλάροι

Κάθε πρωί τραγουδούν τις νότες γυμνές

και μετά τις κρεμάνε πάνω στα κλαδιά της λεμονιάς

που γέρνει πάνω στο περβάζι μου

Αυτές γεννάνε μέσα απ’ τα σπλάχνα τους

στρογγυλά κόκκινα γράμματα

και γαλάζια τραγούδια

Έχω λοιπόν στην αυλή μου

ένα δέντρο συμφωνία

που γέρνει της σκιά του

επάνω στα παραθυρόφυλλά μου

και μου τραγουδάει

νότες μικρές και ζουμερές

σαν λεμόνια

Δέντρα γίγαντες

Την αυγή

κοιμάμαι πάντα με μάτια ανοιχτά

Πάνω σε δέντρα γίγαντες

φτιαγμένα από πηλό

Και τινάζω στον αέρα τις άκρες τους

για να φύγει η πύρινη σκόνη

Τα γυμνά μου πόδια

τα τυλίγω πάντα

με φύλλα ξερά

Και ντύνομαι μονάχα

με κρύα ψεύτικα βράδια

και ώρες μισές

  

Κάθε στιγμή

απλώνω στα σύννεφα

κόκκινα γράμματα

και τα φουσκώνω με λέξεις κενές

Και όταν βρέχει

λιώνω κάτω από τον ήλιο

σα μικρή

χάρτινη ιστορία αγάπης

Ο λαχανόκηπος

Άσε το νερό να τρέξει στ’ αυλάκι, έτσι είπε και φόρεσε το μισοξεφτισμένο ψάθινο καπέλο στο ιδρωμένο του κεφάλι

Τον κοιτούσα καθώς βουτούσε με τις πλαστικές γαλότσες του στο κόκκινο μουσκεμένο χώμα και λαχταρούσα να ‘ρθει η ώρα που μου θα δώσει τη μάνικα να ποτίσω και γω ένα κομμάτι από το λαχανόκηπο του. Στο μεταξύ χάζευα στα γύρω χωράφια, μασώντας τούφες από φρέσκο μάλαθρο που φύτρωνε ανάμεσα στις ρίζες από τα ψηλά κυπαρίσσια. Όταν χόρταινα το άρωμα του, ξάπλωνα στο πράσινο χορτάρι και φυσούσα τυλιγμένα φύλλα από άγρια καλάμια στο στόμα. Πότε ένα, πότε δυο μαζί, πότε τρία. Με μάτια κλειστά συνόδευα φυσώντας το τιτίβισμα το άγριων πουλιών, που πετούσαν από κλαδί σε κλαδί στα άγρια δέντρα γύρω μου.

Όταν πια έφτανε η δική μου σειρά – τον έβλεπα που ξάπλωνε στη σκιά μιας μεγάλης ελιάς και μισοέκλεινε τα μάτια με κατεβασμένο το ψάθινο καπέλο του – έβγαζα τις μαύρες γαλότσες και τις χοντρές μάλλινες κάλτσες μου και βουτούσα με πόδια γυμνά στο λασπωμένο χώμα. Ένιωθα το μαλακό κόκκινο πηλό να γλιστράει ανάμεσα στα χοντρά μου δάχτυλα και μαζί μια μικρή συμφωνία από νότες της φύσης γύρω μου με ανέβαζε στα ουράνια. Δεν υπήρχε πιο όμορφη αίσθηση και μεγαλύτερη μαγεία από τούτη.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν μ’ άφηνε να σεργιανίζω γύρω απ’ το λαχανόκηπο του. Ίσως φοβόνταν μήπως μια μέρα ετούτο με πληγώσει. Η γνωριμία δηλαδή αυτής τη λευτεριάς και ο πόνος όταν κάποτε θα τη χωριζόμουν… 

Στα μικρά ναυπηγεία

Δεν έχω εγώ παράθυρο

Ένα κατάρτι έχω που βλέπει μες τη θάλασσα

Ω και τι χαρά με συγκλονίζει!

Ίσως σε δω κάποιαν αυγή

Πριν στρώσω τα στρογγυλά μου

γράμματα επάνω στο τραπέζι

Μέσα στο πέλαγος

Στα μικρά ναυπηγεία

Με ένα ξύλινο κουπί

Και ένα λευκό πανί

Λουσμένο μες το γιασεμί

Και τα βασιλικό

Που τόσο αγαπούσες