ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΓΕΜΑΤΕΣ

Υπάρχουν κάποιες  λέξεις  γεμάτες

Που δε σου μίλησα ποτέ γι’ αυτές

Ανάμεσά τους το Είναι

Τι Είναι  θάλασσα

Τι Είναι ουρανός

Τι Είναι αγάπη

Και έπειτα το  Μαζί

Μαζί  μου  η θάλασσα

Μαζί μου ο ουρανός

Μαζί μου η αγάπη

Μα πιο πολύ Μαζί μου εσύ

Ολόκληρο το Είναι

Ολόκληρη η ζωή

Αέναη και αληθινή

Να χύνεται στο σώμα μου

Στα δάχτυλα, στα χέρια, στα μαλλιά, στα πέλματα, στη ράχη

Μονάχα σαν ολάκερη Είμαι Μαζί  σου

Μαριάννα Γεωργοτά

ΑΝ ΕΙΧΑ ΧΕΡΙΑ

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα κεντούσα χρώματα σ’ ένα καμβά από ήλιο

Με πινελιές θα έβαφα τη θάλασσα στο κήπο

Θ’ άφηνα τα παράθυρα ανοιχτά δίχως τις γρίλιες

Και θα κρεμούσα αστέρια πα στην οροφή

Οι τοίχοι θα ‘ταν διάφανοι θα κελαρύζαν δροσερό νερό

Θα μοιάζαν με ποτάμι

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Το ποτάμι θα με παράσερνε σ’ ατέλειωτα πελάγη

Θα έφτιαχνα τις παλάμες μου κουπιά

Τα δάχτυλα πυξίδα

Και ένα ολόλευκο πανί θα ‘χα για χάρτη

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Κλαδιά που ανθίζουν και μαραίνονται

Που περιμένουνε την άνοιξη για να ανατείλουν

Το καλοκαίρι για ν’ ανθίσουν

Και το χειμώνα

Ρίχνουν τα φύλλα τους στο χώμα

Αν είχα χέρια

Αν δεν είχα κλαδιά

Θα άνοιγα τα χέρια διάπλατα

Θα κοίταζα τον ουρανό

Θα αγκάλιαζα τον άνεμο

Θα ‘φτιαχνα μια αέναη φωλιά

στην αύρα του πρωινού αγέρα

Θα αντάμωνα με τα πουλιά

Το Άρτεμη, το Μύχο

Τον Υδροβάτη, το μικρό Πετρίλο

Θα σκίζαμε τον ουρανό μαζί

Θα ακροβατούσαμε

επάνω στον αφρό του πράσινου πελάγους

Μα χέρια να γίνουν τα κλαδιά

Και τα χέρια μου φτερά

Λένε πως είναι μυστικό

Κλειδωμένο σ’ ένα μικρό κουτί μες την καρδιά

Πρώτα πρέπει ανάσα να πάρει η καρδιά

Και έπειτα σα νούφαρο ν ‘ ανοίξει μες τον ήλιο

Ας είχα χέρια

Ας μην είχα κλαδιά

cΜαριάννα Γεωργοτά

ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΜΑΘΑ ΤΟ ΡΟ

Μαζί σου έμαθα το ρο

Και έπειτα λέξεις γεμάτες ρο

Ήχους, εικόνες πίσω απ’ το παράθυρο

Σε κοίταζα κρυφά κι αφουγκραζόμουνα

Κάθε σου κίνηση, τα μικρά σου νεύματα

Ανάσες και σιωπές

Περισσότερο σιωπές

Αλήθεια δε σου μίλησα ποτέ

Πως τώρα ανάμεσα στους ήχους

Διαλέγω αυτούς που λείπουν τα φωνήεντα

Αυτούς που νανουρίζουν τα βράδια μ’ ένα συριγμό

-Έτσι όπως νανούριζε ο πατέρας-σου μίλησα γι αυτόν χίλιες φορές-

Διάλεξα λοιπόν ανάμεσα τους τα δικά σου ρο

Ίσως τα ρο από τα ροδοπέταλα

Τα ρο από το αύριο 

Γέμισα τώρα από δαύτα

Μου μένει μόνο να ρθει

Ένα αύριο γεμάτο ρο

Αυτό που μου 'μαθες με τις σιωπές σου

ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Δίπλα στους γερανούς στα πέτρινα περβάζια

Στις άγριες παπαρούνες

Δυο ολόκληρα τετράγωνα πίσω από τη θάλασσα

Εκεί που ανθίζουνε δειλά μικρές λευκές βιολέτες

Και ο ουρανός το σούρουπο μοιάζει με μενεξές

Εκεί  απλώνω τις λέξεις μια μια

Και έπειτα τις χαρίζω στα πουλιά

Για να τις σεργιανίσουνε

Για να στις ψιθυρίσουν μυστικά στ’ αυτί

Τώρα που όπως θαρρώ

Ακούς μονάχα μυστικά τις λέξεις μου

Μαριάννα Γεωργοτά

ΣΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΔΡΑΧΤΙ

Σα τεράστιο αδράχτι η σιωπή σου 
Υφαίνει αργά με στο μυαλό μου την Ιθάκη
Η θάλασσα λέει εκεί θα με ξεβράσει
Μια νύχτα δίχως μισοφέγγαρο
Χωρίς δώρα δίχως κατάρτι
Μια νύχτα χωρίς χέρια
Με κολλημένα μόνο στη πλάτη μου δυο ολόλευκα φτερά

Μαριάννα Γεωργοτά

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΓΕΝΑΡΗΣ

Υπάρχει ένας Γενάρης

σπασμένα δάχτυλα,

χιόνι λευκό -έχουν ασπρίσει οι σκεπές-

που φυλακίζω τις λέξεις μέσα σε γυάλινο κουτί

και αναπολώ τους στίχους σου

σα πέταγμα δεινό κοκκινολαίμη

κάτω από το φως του φεγγαριού

Υπάρχει ένας Γενάρης

που ελευθερώνει σα κρίκους καπνού τις σκέψεις

και αυτές πλανώνται στους αιθέρες

διασπώνται, ταξιδεύουνε μαζί με τις νιφάδες

Υπάρχει ένας Γενάρης που πεθαίνω

και έπειτα αφυπνίζομαι

κολλώντας τα σπασμενα δάχτυλα ένα ένα

Μαριάννα Γεωργοτά

Ω ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ

Ω αγαπημένε μου

Πώς να σου γράψω για κείνο το υπέροχο σούρουπο

Την ώρα που η νύχτα ακουμπούσε πα στη θάλασσα

Ενώ εγώ αγνάντευα πάνω στο ξύλινο παγκάκι

Τη γιορτινή σου θλίψη  

Θέλω να σου χαρίσω ένα καράβι

Θέλω να να σου πω να ζεις με τα δελφίνια

Να ζωγραφίσω ένα χαμόγελο στα μάτια σου

Τη γιορτινή σου θλίψη

Να πάψω να αγναντεύω

Μαριάννα Γεωργοτά

ΕΚΕΙΝΟ

Εκείνο το μοναχικό δωμάτιο

Πίσω από τις ράγες , τα άδεια οικόπεδα

Το στόλισαν κίτρινα λαμπιόνια

Και φέγγει κάθε αυγή

Σαν άχαρο κουφάρι που φοράει τα γιορτινά του

Φυλάει τάχα τα εμπορεύματα

Καθώς περνούν επάνω στα γυμνά βαγόνια

Και τους περαστικούς

Σα σταματάνε πίσω από την άδεια μπάρα

Μαζί τους σταματά και ο χρόνος

Οι σκέψεις όχι

Εκείνες τρέχουνε επάνω στις πλατφόρμες

Ταχεία διαδρομή

Ψάχνουν να βρούνε ένα αστέρι

Εκείνο που φωτίζει ολόκερή τους τη ψυχή

Μαριάννα Γεωργοτά

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Σε βλέπω

Καθώς χύνεσαι σα μέλι ζεστό επάνω στο τραπέζι

Μαζί με τις λέξεις τα γράμματα τους ήχους

Δεκάδες ήχοι μπερδεμένοι μες τους τοίχους

Μέσα σε κύκλους κλειστούς σε ατέρμονες σκιές

Σε βλέπω

Μέσα σε κρίκους που δένουν ο ένας με το άλλον

Θαρρείς μπερδεύτηκαν μαζί μπερδεύτηκες και συ

Σε βλέπω

Και θέλω να σου πω

Άσε τους ήχους να γίνουν μουσική

Λύσε το γόρδιο δεσμό με κείνα που σε πνίγουν

Και γίνε ένα λουλούδι

Τα λουλούδια θέλω να σου πω να ξέρεις δε μιλούν

Και όλα γύρω τους είναι τραγούδι

Γι’ αυτό κάθε πρωί ανθίζουν επάνω στο περβάζι

Μαριάννα Γεωργοτά

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Πίσω από τους γερανούς

Στο λιμάνι

Μια ανάσα από τα σμήνη των πουλιών

Μια ανάσα από το πέταγμά τους

Δε μιλάω

Προτιμώ τις μικρές σιωπές

Και το ολοστρόγγυλα όνειρα

Με είπανε τοξότη

Και γω από την αυγή πετάω αέναα βέλη στον ορίζοντα

Διαγράφω μωβ λιλά γραμμές στον ουρανό

Και μικρές δόσεις από το θρόισμα τους

Στο λιμάνι

Πίσω από του γερανούς

Κρύβω μικρές σιωπές στη τσέπη

Εκεί διπλώνω χιλιάδες γράμματα και δεκάδες λέξεις

Μαριάννα Γεωργοτά

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι πελώριοι

Ανοιχτά φτερά

Γεμάτοι αρώματα

Μυρίζουν φρέσκο γάλα και ζεστό ψωμί

Ανοίγουν σα βεντάλια

Έχουν δόντια κατάλευκα

Και η ανάσα τους ακούγεται σα μουσικό κομμάτι

Όταν σου μιλάνε για τα όνειρα

Νομίζεις πως  χωράνε μες τη τσέπη σου

Παραφουσκώνεις από δαύτα

Θαρρείς πως τα πνευμόνια σου χορταίνουν οξυγόνο

Από κείνους σου αρκεί μονάχα μια λέξη

Υπάρχουν κάποια άνθρωποι τόσο μεγάλοι

Πόσο δύσκολο τους συναντάς

Και όταν τους βρεις

Πως  γίνονται πολύτιμοι

Μαριάννα Γεωργοτά