ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Σε βλέπω

Καθώς χύνεσαι σα μέλι ζεστό επάνω στο τραπέζι

Μαζί με τις λέξεις τα γράμματα τους ήχους

Δεκάδες ήχοι μπερδεμένοι μες τους τοίχους

Μέσα σε κύκλους κλειστούς σε ατέρμονες σκιές

Σε βλέπω

Μέσα σε κρίκους που δένουν ο ένας με το άλλον

Θαρρείς μπερδεύτηκαν μαζί μπερδεύτηκες και συ

Σε βλέπω

Και θέλω να σου πω

Άσε τους ήχους να γίνουν μουσική

Λύσε το γόρδιο δεσμό με κείνα που σε πνίγουν

Και γίνε ένα λουλούδι

Τα λουλούδια θέλω να σου πω να ξέρεις δε μιλούν

Και όλα γύρω τους είναι τραγούδι

Γι’ αυτό κάθε πρωί ανθίζουν επάνω στο περβάζι

Μαριάννα Γεωργοτά

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Πίσω από τους γερανούς

Στο λιμάνι

Μια ανάσα από τα σμήνη των πουλιών

Μια ανάσα από το πέταγμά τους

Δε μιλάω

Προτιμώ τις μικρές σιωπές

Και το ολοστρόγγυλα όνειρα

Με είπανε τοξότη

Και γω από την αυγή πετάω αέναα βέλη στον ορίζοντα

Διαγράφω μωβ λιλά γραμμές στον ουρανό

Και μικρές δόσεις από το θρόισμα τους

Στο λιμάνι

Πίσω από του γερανούς

Κρύβω μικρές σιωπές στη τσέπη

Εκεί διπλώνω χιλιάδες γράμματα και δεκάδες λέξεις

Μαριάννα Γεωργοτά

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι πελώριοι

Ανοιχτά φτερά

Γεμάτοι αρώματα

Μυρίζουν φρέσκο γάλα και ζεστό ψωμί

Ανοίγουν σα βεντάλια

Έχουν δόντια κατάλευκα

Και η ανάσα τους ακούγεται σα μουσικό κομμάτι

Όταν σου μιλάνε για τα όνειρα

Νομίζεις πως  χωράνε μες τη τσέπη σου

Παραφουσκώνεις από δαύτα

Θαρρείς πως τα πνευμόνια σου χορταίνουν οξυγόνο

Από κείνους σου αρκεί μονάχα μια λέξη

Υπάρχουν κάποια άνθρωποι τόσο μεγάλοι

Πόσο δύσκολο τους συναντάς

Και όταν τους βρεις

Πως  γίνονται πολύτιμοι

Μαριάννα Γεωργοτά

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΙΠΕ Η ΙΟΚΑΣΤΗ

-Την ιστορία μου την είπε η Ιοκάστη. Ένα βράδυ που τα μάτια της έτρεχαν ποτάμι.
-Είπε πως μέθυσε στην αγκαλιά του.  Εκείνος ήταν που τη μέθυσε.
-Κοιλοπονούσε λένε απ’ το πρωί.  Και γέννησε μεσάνυχτα.
-Αλήθεια, ποια είναι εκείνη με τα μαύρα μακριά μαλλιά που ανοίγει μια δερμάτινη βαλίτσα; Μιλάει για μια κλοπή. Είναι ξένη. Νέα και όμορφη.

- Είναι φίλη της Ιοκάστης.  Και κείνη.
-…Μάρμαρο η κοιλιά της. Της Ιοκάστης. Και ανάμεσα στα σκέλια της θαύματα από χέρια ελληνικά.

-Και μια γυναίκα με φωνή θαρρείς από τον παράδεισο; Απλώνει τα χέρια της ψηλά και τα ξανθά μαλλιά της.
-Παιδί της. Από τα πρώτα της παιδιά. Στον ίδιο τόπο αναστήθηκαν. Ξέρει και κείνη από παιδιά. Γι’ αυτό  θρηνεί. Και διεκδικεί.
-Εκείνος ήτανε λέει αριστοκράτης. Και φιλότεχνος. Τέχνη είναι ν’ αγαπάς, όχι να κλέβεις!
-Τ’ άρπαξε μέσα από τη κοιλιά σχεδόν της Ιοκάστης. Εκείνη κοιλοπόναγε. Δε μπόραγε να αντισταθεί.  Ήτανε μεθυσμένη. Το βράδυ τα μάτια της έσπασαν απ’ το κλάμα.
-Είχε μια τέχνη. Να δωροδοκεί. Εκείνος. Λέω πως και οι φύλακες δεν είχανε ψυχή. Ελληνική. Ή γενναία.
-Ξερίζωσε από τα σπλάχνα της ό,τι εκείνη είχε φτιάξει. Τα παιδιά πρέπει να γυρνούν στο τόπο τους. Ο ξεριζωμός πονάει.

-Λένε πως μετά τα πούλαγε όσο όσο. Τα  στοίβαζε σε υπόγεια.
-Η Ιοκάστη όμως άνοιξε καινούργιο σπιτικό. Κοντά στο λόφο. Το γέμισε φανούς. Έχει κάθε μέρα τις πόρτες ανοιχτές.
-Τώρα σε μιαν επαύλη στήθηκαν. Δεν τους ταιριάζει. Λείπει από μέσα τους η ψυχή. Το φως. Ο ήλιος ο δικός τους.  
-Η Ιοκάστη είναι αθάνατη;
-Αθάνατη γεννήθηκε από τη πρώτη μέρα.
-Λέει πως θα τα πάρει πίσω.
-Θαρρώ πως μ’ ένα ποίημα σίγουρα θα γυρίσουν.
-Και με ψυχή. Αν την ενώσουμε τη μια με την άλλη.
 -Ό,τι σου ξεριζώνουνε μένει ανοιχτή πληγή. Πονάει ώσπου να κλείσει.
-Θα κλείσει. Είναι χρέος μας. Για τη Ιοκάστη.  Και για μας. Για μένα και για σένα. Για όλους εμάς.

 
Μαριάννα Γεωργοτά

ΑΠΟΨΕ

Απόψε το δωμάτιο πλημμύρισε από το γέλιο σου

Το παράθυρο, το τζάμι, εκείνη η χαραμάδα που έμεινε ανοιχτή

Ο μικρός αέρας που στροβιλίζεται εδώ μέσα

λες και χορεύει

Που κάνει τη κουρτίνα να μοιάζει με ανοιχτά φτερά

μιας πεταλούδας γεμάτη χρώματα

Όλα γέμισαν με κείνο το γάργαρο ήχο σου

Το τραπέζι, το βάζο της κουζίνας

που  στέκεται επάνω στο τραπέζι

Με τις κίτρινες τουλίπες

που ξάφνου γίναν κατακόκκινες

Οι ψάθινες καρέκλες

 Τα φρούτα που ωρίμασαν και γλύκαναν σαν μέλι

Οι γλάστρες με το σγουρό βασιλικό

που ευωδίασαν  λες και είναι καλοκαίρι

Τα παχύφυτα που γέμισαν μωβ ανθάκια

Όλα πλημμύρισαν απ΄το γέλιο σου

αγαπημένε μου

Που όταν γελάς

 θαρρείς πως ολόκληρος ο κόσμος τραγουδά

και η ψυχή μου ολάκερη ανθίζει

Μαριάννα Γεωργοτά

ΗΘΕΛΑ

Ήθελα να σου δείξω τις γραμμές του ουρανού

Την αυγή, την ώρα που χαράζει η μέρα

Με τα σπασμένα σύννεφα και τα μωβ, λιλά χρώματα

Μα με ξεπέρασαν οι ρόδες

που κυλούσαν βίαια πάνω στην άσφαλτο

Και εκείνη σπασμένη γραμμή που έμεινε στη μέση

Ελπίζω να σε δω

Μια μέρα, πίσω από τα χρώματα

Με φόντο εκείνο το υπέροχο πρωινό

Μαριάννα Γεωργοτά

Όνειρο καλοκαιρινής νυκτός

Η Λεμονιά από μικρή μάζευε λεμονόκουπες. Στο κήπο της γιαγιάς της είχε μια λεμονιά που κάθε Άνοιξη γέμιζε με όμορφα λευκά ανθάκια. Που έφτανε μέχρι να ‘ρθει Σεπτέμβρης για να μεταμορφωθούν σε κατακίτρινα μυρωδάτα λεμόνια. Η γιαγιά της τα έκοβε τότε απλώνοντας τα χέρια της και γεμίζοντας τα μακριά της δάχτυλα με τους αγαπημένους της καρπούς. Που τους έφτιαχνε μαρμελάδα λεμόνι ή λεμονόπιτα ή δροσερή λεμονάδα για τη Σεπτεμβριάτικη κάψα. Η Λεμονιά θαρρείς από τη γιαγιά της πήρε την αγάπη της γι’ αυτό το ευλογημένο δέντρο με τους ευλογημένους καρπούς. Και το όνομα της της το ‘δωσε ο παππούς της μια μέρα, ένα χρονώ ήταν σχεδόν, όταν την βρήκε στην αυλόπορτα του σπιτιού να προσπαθεί να γευτεί ένα μεγάλο λεμόνι. Άλλοτε γλείφοντας το με τη μικρή γλωσσίτσα της και άλλοτε δαγκώνοντας το με δύναμη με τα μαλακά της ακόμη ούλα.

Τώρα η Λεμονιά, κορίτσι πια, μόνη στο κόσμο, χωρίς την αγαπημένη της γιαγιά ή το παππού της που τη μεγάλωσαν ως εδώ, πολλές φορές βρίσκει συντροφιά ακουμπώντας στο κορμό της λεμονιάς της, αγναντεύοντας τα αστέρια του καλοκαιρινού ουρανού. Η Λεμονιά ήξερε τι θα πει μοναξιά. Θαρρείς πως σα μαχαίρι της κάρφωσε τη καρδιά όταν ακόμη ήταν μωρό μιας μέρας. Την ώρα που η μάνα της έκλεινε τα μάτια της για πάντα. Την ώρα που οι γιατροί την παρέδιδαν με στοργή στη γιαγιά και στο παππού της. Που τη μεγάλωσαν με αγάπη, αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να αντικαταστήσουν στην καρδιά της την ανάγκη της μάνας. Τώρα πια τη συνήθισε τη μοναξιά η Λεμονιά.  

Εξάλλου δεν είχε μόνο τη λεμονιά στην αυλή της. Είχε και την Πελαγία. Ένα όμορφο πελαργό, που ερχόνταν κάθε Μάρτη στο χωριό για να βρει τη φωλιά του πάνω στη σκεπή της. Η Πελαγία προσγειώνονταν στη γη ακουμπώντας μαλακά τα μακριά της πόδια πάνω στην πλακόστρωτη αυλή της Λεμονιάς. Έκανε μικρούς κύκλους στο ίδιο σημείο μέχρι να την δει να την κοιτάζει με χαρά πίσω από το τζάμι. Μετά άνοιγε τα φτερά της και ανέβαινε στη σκεπή για να βρει τη φωλιά της και να την επισκευάσει. Πολλές φορές έπαιρνε τα κλαδιά που έτρεχε να της μαζέψει η Λεμονιά τυλιγμένη καλά στο κασκόλ που της είχε πλέξει η γιαγιά της. Της τα άφηνε πάντα στο ίδιο σημείο. Στις ρίζες του αγαπημένου της δέντρου. Άνθρωπος και πουλί είχαν κάνει μια μυστική συμφωνία εδώ και χρόνια. Να συναντιούνται κάθε χρόνο στο ίδιο σημείο για να φτιάξουν από την αρχή την ίδια φωλιά.

Η Λεμονία ήταν δασκάλα τώρα πια. Τα πρωινά πήγαινε στο σχολείο. Τα απογεύματα τα περνούσε σε ένα αυτοσχέδιο εργαστήρι, στην αποθήκη του σπιτιού της, κατασκευάζοντας τα έργα της. Βασικό υλικό της ήταν οι λεμονόκουπες. Εκείνη δεν έμαθε ποτέ να φτιάχνει μαρμελάδα λεμόνι όπως η γιαγιά της. Και ας επέμενε να της λέει συχνά τη συνταγή σα μυστική προσευχή. Είχε βρει όμως ένα μοναδικό τρόπο να δουλεύει με τις λεμονόκουπες και να φτιάχνει με αυτές μικρούς θησαυρούς. Τις ξέραινε, τις λείαινε, τις έψηνε ή τις σκάλιζε σα μικρά κίτρινα γλυπτά. Μετά τις ένωνε μ’ ένα δικό της τρόπο, φτιάχνοντας κίτρινα στεφάνια ή πίνακες ή άλλα, πολύτιμα για εκείνη, αντικείμενα.  Πολλές φορές έφτιαχνε ψηφιδωτά με παραστάσεις σε διαφορετικές αποχρώσεις του κίτρινου. Που μύριζαν αποξηραμένο φλοιό λεμονιού. Και σε ταξίδευαν σ’ ένα μαγικό κόσμο που μοσχομύριζε λεμόνι.

Η Λεμονία κρατούσε τα έργα της για δική της χρήση. Στόλιζε μ’ αυτά τις γωνιές του σπιτιού της, τους τοίχους του σαλονιού, την εξώπορτα, τα περβάζια. Ακόμη και τα βιβλία της τα γέμιζε με λεπτές αποξηραμένες φέτες λεμονιού που τις έχωνε ανάμεσα στις σελίδες για να θυμάται που είχε σταματήσει το διάβασμα της. Χάρη σ’ αυτό ανακάλυψε μια μέρα πως οι φέτες αυτές είναι το αγαπημένο γλύκισμα της Πελαγίας. Ένα μεσημέρι, καθώς διάβαζε ένα βιβλίο στην κουνιστή καρέκλα της αυλής, την πήρε μαλακά και γλυκά ο ύπνος. Λίγο πριν προλάβει να κλείσει το βιβλίο της βάζοντας ανάμεσα στις σελίδες του μια αποξηραμένη φέτα λεμόνι. Τότε η Πελαγία, μ’ ένα ελαφρύ φτερούγισμα, έσκυψε πάνω της, αρπάζοντας με το μακρύ ράμφος της την φέτα λεμονιού. Η Λεμονιά ξύπνησε, ακούγοντας το θρόισμα του αγέρα γύρω της, καθώς η Πελαγία άπλωνε τα μεγάλα φτερά της για να πετάξει σκιάζοντας τη. Από τότε της άφηνε ξερές φέτες λεμονιού πάνω στα πέτρινα παρτέρια των δέντρων της. Τις γιορτές τις πασπάλιζε πάντα με ζάχαρη. «Σήμερα είναι γιορτή» της φώναζε καθώς την έβλεπε να πετά στη φωλιά της και η Πελαγία θαρρείς και ήξερε πια πως κάτι αλλιώτικο σημαίνει η μέρα εκείνη.

Η Λεμονιά μεγάλωνε μαζί με τη λεμονιά που είχε στην αυλή της. Τα χρόνια που πέρασαν τις έφεραν πολλές χαρές και λύπες. Όπως συμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων. Μια μέρα έγινε γυναίκα, την άλλη έγινε μαμά. Έφερε στον κόσμο τρία παιδιά. Και εκείνα θαρρείς, για ένα περίεργο λόγο, μύριζαν φρέσκο στυμμένο λεμόνι. Όλα αυτά τα χρόνια, κάθε Μάρτη, η Λεμονιά, ό,τι και αν έκανε τ’ άφηνε, και περίμενε πίσω από το τζάμι την Πελαγία να γυρίσει. Η Πελαγία πάντα έφευγε και πάντα γυρνούσε. Τώρα την είχαν μάθει και τα παιδιά της Λεμονιάς. Ξέραιναν για ‘κείνη φέτες λεμονιού και τα τις άφηναν στα παρτέρια της μαμάς τους για να τα βρει εκείνη.

Με τα χρόνια η Λεμονιά άλλαξε. Το χρώμα το μαλλιών της, οι γραμμές στο πρόσωπο της. Το ίδιο και η Πελαγία. Μήπως και τα πουλιά δεν γεμίζουν με γραμμές καθώς τα χρόνια περνάνε; Μήπως το χρώμα τους δε ξεθωριάζει και κείνο όπως το χρώμα των ανθρώπων; Μα και η λεμονιά στην αυλή άλλαξε όψη. Και ‘κείνη θαρρείς και γέρασε. Φόρτωσε τόσες φορές τα κλαδιά της με ολόλευκα άνθη και άλλες τόσες με κατακίτρινους καρπούς. Όλες τις εποχές μοίραζε τους χυμούς της σε ανθρώπους και πουλιά χωρίς τσιγκουνιά. Και οι λεμονόκουπες της είχαν στολίσει στα σπίτια τις γωνιές από τρεις γενιές. Έγειραν τα κλαδιά της. Γέμισαν ρωγμές. Και οι καρποί της λιγόστεψαν. Θαρρείς να μη ντροπιάσουν τη Λεμονιά. Που τώρα πια με τα κουρασμένα της χέρια σκάλιζε πια πιο λίγες λεμονόκουπες.

Ώσπου ήρθε εκείνος ο βροχερός Μάρτης. Που οι μέρες πίσω από το τζάμι κυλούσαν αργά. Που η Λεμονιά, με τα άσπρα της μαλλιά, περίμενε υπομονετικά. Και ας της έλεγε κάτι μέσα της πως η Πελαγία είχε ήδη αντέξει πολύ. Μετά το Μάρτη, ήρθε ο Απρίλης. Και έπειτα, ο Μάης και ο Ιούνης, Ώσπου ήρθε και ο Αύγουστος. Που η γιαγιά Λεμονιά κάθισε στη κουνιστή της πολυθρόνα για να διαβάσει το βιβλίο του καλοκαιριού. Εκείνο που μύριζε ξερές φέτες λεμόνι. Το αγαπημένο γλύκισμα της Πελαγίας.

Εκείνον τον Αύγουστο η γιαγιά Λεμονιά έμεινε στη κουνιστή της πολυθρόνα μέχρι το βράδυ. Ώσπου τη πήρε γλυκά ο ύπνος. Και εκεί, είδε ένα καλοκαιρινό όνειρο. Είδε πως ο αγέρας θρόισε και πάλι. Καθώς η Πελαγία, με μια λεπτή φέτα λεμόνι στο ράμφος της, άνοιγε τα φτερά της για να πετάξει στη φωλιά της. «Όνειρο καλοκαιρινής νυχτός» σκέφτηκε τότε η Λεμονιά και κοιμήθηκε για πάντα…

μαριάννα γεωργοτά

ΘΑ ΒΡΩ ΜΙΑ ΗΡΕΜΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Θα βρω μια ήρεμη θάλασσα

Θα μοιάζει με γαλάζιο λιβάδι που φυτρώνουν  παπαρούνες και στάχυα

Θα θερίσω ένα μπουκέτο γεμάτη αγκαλιά

Θα κλείσω τα χέρια σα μαγιάτικο στεφάνι

Θα γεμίσω το βάζο με δεκάδες από δαύτα

Θα είναι θέρος και ας είναι Αύγουστος

Το καλοκαίρι θα αρχίζει με τη γιορτή τη Παναγιάς

Θα τελειώνει με τη πιο μεγάλη πανσέληνο

Θα είναι λίγο μα θα ναι ολόκληρο, γεμάτο

Θα ζυμώσω με στάχυα

Θα φτιάξω κόκκινο γλυκό ψωμί

Θα αλωνίσω

Θα ζέψω μια όμορφη αντιλόπη

Θα σπείρω σε ακρογιαλιά απόμερη

Θα ανοίξω σα βεντάλια ανοιχτή

Ο Αύγουστος είναι ο αγαπημένος μου μήνας

μαριάννα γεωργοτά

Η ΠΕΛΑΓΙΑ

Η Πελαγία γαντζώθηκε με τα πόδια της πάνω στο γερανό

Έμοιαζε περισσότερο με εκκρεμές παρά με πουλί

Καθώς αυτοί οι σιδερένιοι λεπτοί γίγαντες κουνιούνταν πέρα δώθε

Αυτή τη φορά θα έφτανε

Θα άνοιγε τα φτερά της και θα το κλεινε ολάκερο μέσα στην αγκαλιά της

Φτάνει πια τόσα βράδια που σάστιζε ατενίζοντάς το από τα κλαδιά της Λεμονιάς

Η Πελαγία εδώ πάνω ένιωθε πιο δυνατή

Θαρρείς και το πέταγμα της ήταν αλλιώτικο.  Ατσαλένιο.

Σαν νύχτωσε για τα καλά έκοψε τον αγέρα στα δύο

Η σκιά της ενώθηκε με τους γίγαντες και τρεμόπαιζε πάνω στη σκιά της θάλασσας

Μια μεγάλη παλίρροια κατέκλυσε τον ολοφώτιστο ορίζοντα

Και τότε η ελευθερία της ενώθηκε με το φως του μεγάλου φεγγαριού

Και το φως του φεγγαριού ενώθηκε με το υπέρτατο σύμπαν

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο ψιθύρισε η Πελαγία στο αυτί της Λεμονιάς

Και τότε όλα άλλαξαν για πάντα

μαριάννα γεωργοτά

ΠΑΡΑΞΕΝΟ

Παράξενο πως μια φέτα πορτοκάλι

μπορεί να μεταμορφωθεί σε ολοστρόγγυλη σφαίρα

Απτή και αέναη

Μακρινή και τόσο κοντινή

Άπιαστη και όμως γεμάτη μες τη χούφτα μου

Στους πρόποδες της πιο όμορφης μέρας του Αυγούστου

μαριάννα γεωργοτά

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Στο  δρόμο με τους γερανούς

μπερδεύονται κτήρια χτισμένα με τούβλο

ξεφτισμένα σα λέξεις από το παρελθόν

Και ανάμεσα τους η θάλασσα

με  πλοία που ξεφορτώνουν αδυσώπητα

κάτω από τον ίδιο σκοπό

Θαρρώ πως ξεθωρισμένοι τοίχοι

ρέουν σα γλυκό κόκκινο κρασί μέσα στις φλέβες μου

μετουσιώνοντας το αλαργινό μου παρελθόν

σε τούτο το παρόν

Πίσω από κείνο το μεγάλο γυάλινο παράθυρο

Που σκιάζεται από το ψηλό βασιλικό

Και τη μορφή μου

Σα στέκομαι τα πρωινά και ατενίζω

Τον παράξενα όμορφο χορό τους

μαριάννα γεωργοτά