Το Θηρίο

Τα ξερά στάχια στην άκρη του δρόμου

άνθισαν χρυσές πεταλίδες

Δέντρα μέδουσες

απλώνουν τα πλοκάμια τους

στο μουσκεμένο ορίζοντα

Δροσοσταλίδες χάντρες

μεγαλώνουν

στην αγκαλιά του ουρανού

και στοιχειώνουν βουβά το χειμώνα

με μαύρη βροχή

Ένα θηρίο γεννήθηκε απόψε

στη μέση του δρόμου

Κανένα πέρασμα

Η άσφαλτος

μια τρικυμιά

που γέμισε

με κόκκινες ρωγμές…

ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΟΤΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Δεν είχα ποτέ ποδήλατο
στα όνειρα μου όμως
οδηγούσα πάντα μικρά δελφίνια.....

ΔΕ ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΠΙΑ

Δε κρύβομαι πια 
από τις λέξεις
Αυτές κρύβονται ξεδιάντροπα 
κάτω απ’ το δέρμα μου
Τρυπώνουν μονάχες
αργά
μέσα τη σάρκα μου
Γαντζώνονται 
γύρω από τις φλέβες μου
Ήσυχες πια
Αφήνουν μόνο
τους χτύπους της καρδιάς
Να ακούγονται σα κύμβαλα παράταιρα
Να μου καρφώνουν τα μηνίγγια

ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ

Στη γειτονιά μου φέτος φύτρωσαν κόκκινοι κορυδαλλοί,

καρδερίνες, καναρίνια, και μικροί άσπροι γλάροι

Κάθε πρωί τραγουδούν τις νότες γυμνές

και μετά τις κρεμάνε πάνω στα κλαδιά της λεμονιάς

που γέρνει πάνω στο περβάζι μου

Αυτές γεννάνε μέσα απ’ τα σπλάχνα τους

στρογγυλά κόκκινα γράμματα

και γαλάζια τραγούδια

Έχω λοιπόν στην αυλή μου

ένα δέντρο συμφωνία

που γέρνει της σκιά του

επάνω στα παραθυρόφυλλά μου

και μου τραγουδάει

νότες μικρές και ζουμερές

σαν λεμόνια

Δέντρα γίγαντες

Την αυγή

κοιμάμαι πάντα με μάτια ανοιχτά

Πάνω σε δέντρα γίγαντες

φτιαγμένα από πηλό

Και τινάζω στον αέρα τις άκρες τους

για να φύγει η πύρινη σκόνη

Τα γυμνά μου πόδια

τα τυλίγω πάντα

με φύλλα ξερά

Και ντύνομαι μονάχα

με κρύα ψεύτικα βράδια

και ώρες μισές

  

Κάθε στιγμή

απλώνω στα σύννεφα

κόκκινα γράμματα

και τα φουσκώνω με λέξεις κενές

Και όταν βρέχει

λιώνω κάτω από τον ήλιο

σα μικρή

χάρτινη ιστορία αγάπης

Ο λαχανόκηπος

Άσε το νερό να τρέξει στ’ αυλάκι, έτσι είπε και φόρεσε το μισοξεφτισμένο ψάθινο καπέλο στο ιδρωμένο του κεφάλι

Τον κοιτούσα καθώς βουτούσε με τις πλαστικές γαλότσες του στο κόκκινο μουσκεμένο χώμα και λαχταρούσα να ‘ρθει η ώρα που μου θα δώσει τη μάνικα να ποτίσω και γω ένα κομμάτι από το λαχανόκηπο του. Στο μεταξύ χάζευα στα γύρω χωράφια, μασώντας τούφες από φρέσκο μάλαθρο που φύτρωνε ανάμεσα στις ρίζες από τα ψηλά κυπαρίσσια. Όταν χόρταινα το άρωμα του, ξάπλωνα στο πράσινο χορτάρι και φυσούσα τυλιγμένα φύλλα από άγρια καλάμια στο στόμα. Πότε ένα, πότε δυο μαζί, πότε τρία. Με μάτια κλειστά συνόδευα φυσώντας το τιτίβισμα το άγριων πουλιών, που πετούσαν από κλαδί σε κλαδί στα άγρια δέντρα γύρω μου.

Όταν πια έφτανε η δική μου σειρά – τον έβλεπα που ξάπλωνε στη σκιά μιας μεγάλης ελιάς και μισοέκλεινε τα μάτια με κατεβασμένο το ψάθινο καπέλο του – έβγαζα τις μαύρες γαλότσες και τις χοντρές μάλλινες κάλτσες μου και βουτούσα με πόδια γυμνά στο λασπωμένο χώμα. Ένιωθα το μαλακό κόκκινο πηλό να γλιστράει ανάμεσα στα χοντρά μου δάχτυλα και μαζί μια μικρή συμφωνία από νότες της φύσης γύρω μου με ανέβαζε στα ουράνια. Δεν υπήρχε πιο όμορφη αίσθηση και μεγαλύτερη μαγεία από τούτη.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν μ’ άφηνε να σεργιανίζω γύρω απ’ το λαχανόκηπο του. Ίσως φοβόνταν μήπως μια μέρα ετούτο με πληγώσει. Η γνωριμία δηλαδή αυτής τη λευτεριάς και ο πόνος όταν κάποτε θα τη χωριζόμουν… 

Στα μικρά ναυπηγεία

Δεν έχω εγώ παράθυρο

Ένα κατάρτι έχω που βλέπει μες τη θάλασσα

Ω και τι χαρά με συγκλονίζει!

Ίσως σε δω κάποιαν αυγή

Πριν στρώσω τα στρογγυλά μου

γράμματα επάνω στο τραπέζι

Μέσα στο πέλαγος

Στα μικρά ναυπηγεία

Με ένα ξύλινο κουπί

Και ένα λευκό πανί

Λουσμένο μες το γιασεμί

Και τα βασιλικό

Που τόσο αγαπούσες

Χιόνι

Καθώς αδειάζω

Σα στενό ρούχο

Που κρέμασες

Στo τοίχο

Γίνομαι κίτρινη μέδουσα

Μ’ ένα ολόκληρο λεμόνι

Καρφωμένο στο στήθος

Και τυλίγω

Τις άκρες απ΄τα πλοκάμια μου

Γύρω απ’ το λαιμό

Που στάζει

Μικρές σταγόνες χιόνι

Σ' αγαπώ

Κύκλος κουβάρι και στη σκιά του η γυναίκα δίχως όνομα

Στο στόμα νούφαρο και στο κορμί κόκκινη μέδουσα

Λίμνη το είδωλο της και στο βυθό της κρεβάτι διάφανο

και υφάδι αραχνοΰφαντο

Και πίσω της ένα τραγούδι κύκνος

Ηχώ και πάθος

Άπειροι μικροί ψίθυροι μές στο σκοτάδι

Με μάτια κλειστά και νερά χιλιάδες μικρά κρύσταλλα…

Να 'ρχεσαι

Κάθισα απλά στη θέση σου

μια ξύλινη ψάθινη καρέκλα και ο ήχος της νύχτας

ένα φεγγάρι κίτρινη φέτα

και ένα λεμόνι στο τραπέζι κομμένο στα τέσσερα

Μας άφησες ίδιους μα γίναμε αλλιώτικοι

Δε σου μιλάω για τα ολοστρόγγυλα πρόσωπα

που γέμισαν ρωγμές

σαν τους ασβεστωμένους τοίχους του παλιού μας σπιτιού

Για τους δαιδαλώδεις , μακρινούς, χαρακωμένους

δρόμους της ψυχής μου σου μιλώ

Να ‘ρχεσαι μόνο παρακαλώ

Να μου θυμίζεις εκείνα που άφησες

Να μαλακώνεις τα μικρά χρυσά αστέρια της νύχτας

που πληγώνουν τα ψηλά κυπαρίσσια

και τα μυτερά φύλλα της ελιάς

που καρφώνουν φέτες φέτες το σκοτεινό ουρανό μου…

Ένα σύννεφο πουλί

Ένα σύννεφο πουλί

ένας ήλιος μικρές πεταλούδες

ένα φόρεμα δίχτυ που

γίνεται μικρές κλωστές

και έπειτα χρυσή βροχή

Χρυσή βροχή Ράτζι, έτσι είπες

και μου κάρφωσες χίλια λουλούδια στα μαλλιά

Ήρθες όπως χάθηκες

όμως άφησες μια χούφτα πολύτιμες λέξεις

Αγάπη  Προσμονή Νοσταλγία Πάθος

Λέξεις που κέντησα στο στήθος μου Ράτζι

Λέξεις που έπλεξα με αόρατες βελόνες

στο καλό μου φουστάνι

Και κάθε μέρα το φορώ

καθώς αγαπώ, προσμονώ, νοσταλγώ

και ποθώ

κάτω από τα σύννεφα Ράτζι