Να η ευκαιρία

Πατρασκίδης Τριαντάφυλλος, Η Ράφτρα

Η μάνα μου θυμάμαι έκρυβε πάντα κάτω από το μαξιλάρι της ένα μπλε τετράδιο . Διάβαζε ρομάντζο και άκουγε μουσική απ’ το μικρό τραντζιστοράκι της, που είχε αγοράσει μονάχη με τις οικονομίες της μια παραμονή Χριστουγέννων από τον «Τριαντάφυλλου». Η μάνα μου ήταν μοδίστρα. Η singer μηχανή της είναι ακόμη κρυμμένη πίσω από τη ξύλινη πόρτα της κρεβατοκάμαρας, διπλωμένη μέσα στο σκούρο καφέ της έπιπλο, σκεπασμένη μ’ ένα κατάλευκο χειροποίητο καρέ με μικρά λουλούδια. Στο τελευταίο ράφι του παλιού κομμού της βρίσκω ακόμη ρολά πολύχρωμες δαντέλες που έμειναν από τότε, μαζί με κομμάτια από διάφανα τουλουπάνια.  Πολλές φορές διπλώνω τα πόδια μου στο πάτωμα και ξετυλίγω τις δαντέλες πάνω στα δυο μου χέρια. Μυρίζω τη μυρωδιά τους, τις τυλίγω γύρω από το λαιμό και κλείνω τα μάτια. Ζω σαν τότε. Στην αυλή του σπιτιού, με μια λεμονιά να σπάει τα ρουθούνια μας με τη μυρωδιά των λεμονανθών της και το ήχο της ρόδας της singer να συνοδεύει τραγούδια της Μαρινέλλας.  Και τη μάνα μου με τα μακριά χρυσά μαλλιά της και την πιο όμορφη φωνή του κόσμου να τραγουδάει μαζί μας.

Η μάνα μου πολλά γράμματα δεν ήξερε. Μέχρι το δημοτικό πήγε και αν ήθελε να πάει παραπέρα δεν μπόρεσε γιατί στο σπίτι υπήρχε ο γιος, ο αδερφός της. Εκείνος ήταν πρέπον να σπουδάσει. Εκείνη  ήταν πρέπον να παντρευτεί. Από μικρή. Και πρώτη. Τέσσερις αδελφές περίμεναν στο κατόπι της. Δεν σπούδασε, δεν μπόρεσε να σπουδάσει. Μονάχα μοδίστρα και αργαλειό, όμως το μπλε τετράδιο το κουβαλούσε από τότε. Στον κόρφο της, στο μαξιλάρι της, στο κομπόδεμά της. Και έπειτα σαν είδε εκείνον το άντρα με το καρό πουκάμισο και το χοντρό ρολόι στα νερά του πηγαδιού μια μέρα του Αη Γιάννη, σφίχτηκε η καρδιά της, και το τετράδιο θαρρείς και έλιωσε μέσα στα δάχτυλά της.

Η μάνα μου παντρεύτηκε. Και αράδιασε και κείνη πέντε παιδιά, το ένα πίσω απ’ τ’ ‘άλλο. Και έραβε, έραβε ασταμάτητα. Ρούχα από τουλουπάνι για τις τουρίστριες του νησιού και  ρουχαλάκια από πανί σε τιμή ευκαιρίας για τα παιδιά της. Το ράψιμο δεν έλειπε, το πλύσιμο, και το τραγούδι. Συντροφιά της πάντα το μικρό τραντζιστοράκι και το μπλε της τετράδιο. Σε κείνο έγραφε τα βράδια για το μικρό αλητάκι και έπειτα το ‘κλεινε, το ‘σφιγγε στο στήθος της και έκανε όνειρα. Μετά τη «Να η ευκαιρία» με τη Ροζίτα Σώκου μπορούσε και κείνη να ονειρεύεται. Το μόνο που δε μπορούσε να κάνει ήταν να μαζέψει λεφτά για το εισιτήριο. Όλο και μια καινούργια ανάγκη παρουσιαζόντανε και τα λεφτά συνέχεια έλειπαν. Και ας τραγουδούσε συχνά δίπλα στο περβάζι μήπως και την ακούσει κανείς και τη θαυμάσει…

Η μάνα μου πάντα έγραφε. Και τώρα ακόμη γράφει. Την ευκαιρία όμως την έχασε. Τα χρυσά μαλλιά της θάμπωσαν. Μεγάλωσε. Βαρέθηκε πια να αγοράζει μπλε τετράδια. Βαρέθηκε να μαζεύει κέρματα για ένα πανάκριβο εισιτήριο. Γράφει μονάχα βιαστικά πάνω σε ολόλευκα χαρτιά και έπειτα τα σκίζει και τα πετά στον άνεμο. Και σιγοτραγουδά Μαρινέλλα. Με την υπέροχη φωνή της…

ΚΑΙ Η ΠΕΛΑΓΙΑ ΓΥΡΙΣΕ

Και η Πελαγία γύρισε

Και η λεμονιά άνθησε

Θα συνεχίζω να στάζω

γλυκό χυμό στα βάθη της ψυχής μου

Χωρίς ψυχρούς αριθμούς

της ψιθύρισε

Και πλάγιασαν μαζί

Σφιχτά

Αγκαλιά

Στο νωπό χώμα

ΣΙΓΗΣΕ ΑΠΟΨΕ Η ΛΕΜΟΝΙΑ

Σίγησε απόψε η λεμονιά

Μονάχα η Πελαγία τόλμησε

να ακουμπήσει στο μπράτσο της

Λύγισαν τα κλαδιά της

έσταζε ολόκληρη

κίτρινα δάκρυα

Μήτε τη Πελαγία

δεν τόλμησε να αντικρίσει

Μα να της βάλουν βαθμό;

Τόσα χρόνια άνθισε στο λεμονόκηπο

και καμάρωνε για τους λευκούς λεμονανθούς της

Δεν άντεξε λύγισε

Ο κορμός της γονάτισε στο χώμα

Δε θέλω βαθμό, ούρλιαξε

Και η Πελαγία

σήκωσε τα πόδια της

και πετάρισε τρομαγμένη στο θολό αγέρα…

Καλό ταξίδι

Το σκοτάδι με καρφώνει
καθώς διασχίζει τα κόκκινα φανάρια
της λεωφόρου
Έφυγες
......................................
Έβγαλα απ' τον κόρφο μου
μια κόκκινη φάλαινα 
να σου χαρίσω
Καλό ταξίδι

Πελαγία

-Η Πελαγία κάθε Χριστούγεννα μάζευε λεμονόκουπες

-Αλήθεια;

-Αλήθεια

Τις στοίβαζε τη μια πάνω στην άλλη με το ράμφος της… Κάθε σειρά και λιγότερες.  Ώσπου έφτανε στην κορυφή. Για αστέρι κάρφωνε ένα ξερό ματσάκι από ανθάκια λεμονιάς

-Θυμάμαι που μοσχομύριζε καρφωμένο όλο το χρόνο στο πλίθινο τοίχο. Για τούτο διάλεγα πάντα την ψάθινη καρέκλα που ακουμπούσε με το προσκέφαλο της στη σκιά του

-Να βλεπες πως μοσχοβόλαγε ο τόπος τα Χριστούγεννα… Να βλεπες με τι χαρά πρόσμενε ο παππούς ετούτη τη γιορτή…. Από τότε που έφυγε η γιαγιά, άλλη μυρωδιά δεν ξαναμπήκε ποτέ ξανά στο καλύβι του από τούτη. Μήτε η κανέλα, μήτε καρύδια, μήτε ξερά δαμάσκηνα και σύκα. Όσο για φρέσκα μελομακάρονα δεν ήθελε μήτε να τα θυμάται…

-Η Πελαγία θαρρώ πως το ήξερε

-Η Πελαγία ήξερε τα πάντα.  Δεν ήταν ένα απλό πουλί η Πελαγία.

-Και ο παππούς δεν ήταν ένας απλός παππούς. Θα τον θυμάμαι πάντα τα Χριστούγεννα

-Και εγώ……για φέτος στόλισα λεμονόκουπες με ένα ματσάκι από ανθάκια λεμονιάς. Μοσχοβόλησε ο τόπος

ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

Γιατί χωρίς εσένα

δεν χωράω πια πίσω από τη κόκκινη παπαρούνα
Ολόκληρη σαν απολιθωμένο μαμούθ

Να έρχεσαι

Τα βράδια

Και τη μέρα να έρχεσαι

Και ας μην υπάρχεις

Εγώ θα σε ξαπλώνω στα ροδοπέταλα της….

Ο μικρός πρίγκιπας

Ο μικρός πρίγκιπας των αστεριών μου χαϊδεύει τα μαλλιά

Χρόνια τώρα ζει σ’ ‘ένα σκονισμένο παλτό δίπλα στο πέτρινο τζάκι

Στη μισοξηλωμένη τσέπη που κάποτε καρφίτσωνα τη χρυσή μου γαρδένια

Μείναμε μόνοι και δυο

Εκείνος από τότε που είδε το φεγγάρι να βουλιάζει στα γκρίζα σύννεφα

Εγώ από τότε που βούλιαξα στο γκρίζο μου πάτωμα

ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΕ ΣΧΗΜΑ ΛΕΜΟΝΙΟΥ

Αστέρια σε σχήμα λεμονιού τρυπούσαν τον ουρανό και τα σύννεφα

Έπεφταν με ορμή στα κόκκινα κεραμίδια
Έσταζε το σπίτι χυμό λεμονιού
Και΄γω με μια διάφανη ομπρέλα μάζευα χούφτες κίτρινο χρώμα

ΑΝ Τ' ΑΓΑΠΑΣ

Καθώς κοιτώ το μεγάλο ολοστρόγγυλο πρόσωπό σου

θυμάμαι έναν ανθό λεμονιού δίπλα στα πράσινα παραθυρόφυλλα

και τα μεγάλα χοντρά του χέρια να χαϊδεύουν απαλά

και να κλέβουν θαρρείς κρυφά το λεπτό άρωμα του

Καθώς κοιτώ το δικό σου λεπτό πρόσωπο

παίρνω μια χούφτα χώμα από τα πόδια μου

και αγκαλιάζω απαλά της ρίζες της μικρής λεμονιάς

που φύτρωσε μονάχη δίπλα στο τζαμένιο παράθυρο

Κοιτάζω τα πουλιά και τον αέρα

τάχα να μου το ομολογήσουν

τάχα πως έσπειραν μαζί ετούτο το δέντρο στην αυλή

τάχα πως τον αντάμωσαν ανάμεσα στα σύννεφα

Και κείνα ψιθυρίζουν συνωμοτικά

πως ο μικρός λεμονανθός έγινε καρπός

και έπειτα χώμα

και το χώμα σκόνη που πέταξε ψηλά

στον ίδιο αγέρα που ανασαίνουμε εμείς και κείνος

και έβγαλε από τη τσέπη μικρούς λεμονανθούς

που έγιναν δέντρο και άνθισε στον κήπο μας

Καθώς κοιτώ το μεγάλο ολοστρόγγυλο πρόσωπο σου

και το δικό σου

είμαι σίγουρη πως είναι εδώ

και πως σαν μεγαλώσετε

θα αγαπάτε τους κήπους, τις λεμονιές και τα λουλούδια…

Η πόλη που αντέχω να ζω

Ζω σε μια πόλη που το ολόλευκο μισοφέγγαρο

καρφώνουν οι σκουριασμένες κεραίες μιας γκρίζας πολυκατοικίας

Ζω σε μια πόλη που τα χνώτα των προγόνων μου

τρυπούν τη τσιμεντένια άσφαλτο και μπερδεύονται

με το χνώτο της μπογιατισμένης ηρωίνης

Σε αυτή τη πόλη ζω

που ο Νικόλας με το ξυρισμένο κεφάλι

πουλάει διάφανες πλαστικές σακούλες με ξεφλουδισμένα αμύγδαλα

και η Αφροδίτη στοιβάζει στη χάρτινη σακούλα της

κινέζικες πλεχτές μπλούζες σε τιμή ευκαιρίας

Κάθε πρωί σηκώνω ψηλά το κεφάλι και βλέπω τον καιρό

καμιά πρόγνωση δεν μου είναι αρκετή

κανείς δεν μπορεί να παραβγεί στις γραμμές που χαράζει

ο απέραντος ουρανός της

με τα άλλοτε πηχτά του σύννεφα

και άλλοτε τις μικρές μπάλες σταχτί βαμβακιού διάσπαρτου στον ορίζοντα

Ξέρω το καιρό σε μια πόλη που κάθε μέρα με εκπλήσσει στο άπειρο

σε μια πόλη που αναπολώ τις μεγάλες της δόξες

ή τις καλά κρυμμένες καλές γωνιές της

για να μπορώ να ζω κοντά της

Και όμως

αντέχω να ζω

στην πόλη που με πληγώνει καθώς μεταλλάσσεται

που όλα γκρεμίζονται

και η πνοή της πνίγεται μέσα στην απόγνωση

της μέρας

γιατί ακόμη μπορώ να σηκώνω το κεφάλι ψηλά

και να κοιτώ τον απέραντο ουρανό της

ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΠΙΤΙ

Δεν έχω σπίτι

Ζω σ’ ένα ξέφωτο ανάμεσα στις θημωνιές

Εκεί μπορώ να ζω

χωρίς τις γραμμές των δαχτύλων μου

Να χαϊδεύω τα στάχυα χωρίς να τα νιώθω

Να βουλιάζω στο χώμα χωρίς περιστροφές

Σπίτι δεν έχω

Το γκρέμισες με την γκρίζα σου ανάσα

Ρήμαξες τη ξύλινη αντικ κονσόλα,

το μεγάλο μας ροζ κρεβάτι,

και τη διάφανη κουνιστή μας καρέκλα

Γέμισες στάχτες τη λευκή χνουδωτή μας μοκέτα

Τα χνάρια μου χαράσσονται επικίνδυνα

πάνω στη γκρίζα σου σκόνη

Τώρα πατώ με μανία στο έρημο ξέφωτο

Το δίχως άλλο αυτό

δεν αφήνει κανένα σημάδι

Στην Αθηνά και τη Μαρία....