ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ

Στη γειτονιά μου φέτος φύτρωσαν κόκκινοι κορυδαλλοί,

καρδερίνες, καναρίνια, και μικροί άσπροι γλάροι

Κάθε πρωί τραγουδούν τις νότες γυμνές

και μετά τις κρεμάνε πάνω στα κλαδιά της λεμονιάς

που γέρνει πάνω στο περβάζι μου

Αυτές γεννάνε μέσα απ’ τα σπλάχνα τους

στρογγυλά κόκκινα γράμματα

και γαλάζια τραγούδια

Έχω λοιπόν στην αυλή μου

ένα δέντρο συμφωνία

που γέρνει της σκιά του

επάνω στα παραθυρόφυλλά μου

και μου τραγουδάει

νότες μικρές και ζουμερές

σαν λεμόνια

Δέντρα γίγαντες

Την αυγή

κοιμάμαι πάντα με μάτια ανοιχτά

Πάνω σε δέντρα γίγαντες

φτιαγμένα από πηλό

Και τινάζω στον αέρα τις άκρες τους

για να φύγει η πύρινη σκόνη

Τα γυμνά μου πόδια

τα τυλίγω πάντα

με φύλλα ξερά

Και ντύνομαι μονάχα

με κρύα ψεύτικα βράδια

και ώρες μισές

  

Κάθε στιγμή

απλώνω στα σύννεφα

κόκκινα γράμματα

και τα φουσκώνω με λέξεις κενές

Και όταν βρέχει

λιώνω κάτω από τον ήλιο

σα μικρή

χάρτινη ιστορία αγάπης

Ο λαχανόκηπος

Άσε το νερό να τρέξει στ’ αυλάκι, έτσι είπε και φόρεσε το μισοξεφτισμένο ψάθινο καπέλο στο ιδρωμένο του κεφάλι

Τον κοιτούσα καθώς βουτούσε με τις πλαστικές γαλότσες του στο κόκκινο μουσκεμένο χώμα και λαχταρούσα να ‘ρθει η ώρα που μου θα δώσει τη μάνικα να ποτίσω και γω ένα κομμάτι από το λαχανόκηπο του. Στο μεταξύ χάζευα στα γύρω χωράφια, μασώντας τούφες από φρέσκο μάλαθρο που φύτρωνε ανάμεσα στις ρίζες από τα ψηλά κυπαρίσσια. Όταν χόρταινα το άρωμα του, ξάπλωνα στο πράσινο χορτάρι και φυσούσα τυλιγμένα φύλλα από άγρια καλάμια στο στόμα. Πότε ένα, πότε δυο μαζί, πότε τρία. Με μάτια κλειστά συνόδευα φυσώντας το τιτίβισμα το άγριων πουλιών, που πετούσαν από κλαδί σε κλαδί στα άγρια δέντρα γύρω μου.

Όταν πια έφτανε η δική μου σειρά – τον έβλεπα που ξάπλωνε στη σκιά μιας μεγάλης ελιάς και μισοέκλεινε τα μάτια με κατεβασμένο το ψάθινο καπέλο του – έβγαζα τις μαύρες γαλότσες και τις χοντρές μάλλινες κάλτσες μου και βουτούσα με πόδια γυμνά στο λασπωμένο χώμα. Ένιωθα το μαλακό κόκκινο πηλό να γλιστράει ανάμεσα στα χοντρά μου δάχτυλα και μαζί μια μικρή συμφωνία από νότες της φύσης γύρω μου με ανέβαζε στα ουράνια. Δεν υπήρχε πιο όμορφη αίσθηση και μεγαλύτερη μαγεία από τούτη.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν μ’ άφηνε να σεργιανίζω γύρω απ’ το λαχανόκηπο του. Ίσως φοβόνταν μήπως μια μέρα ετούτο με πληγώσει. Η γνωριμία δηλαδή αυτής τη λευτεριάς και ο πόνος όταν κάποτε θα τη χωριζόμουν… 

Στα μικρά ναυπηγεία

Δεν έχω εγώ παράθυρο

Ένα κατάρτι έχω που βλέπει μες τη θάλασσα

Ω και τι χαρά με συγκλονίζει!

Ίσως σε δω κάποιαν αυγή

Πριν στρώσω τα στρογγυλά μου

γράμματα επάνω στο τραπέζι

Μέσα στο πέλαγος

Στα μικρά ναυπηγεία

Με ένα ξύλινο κουπί

Και ένα λευκό πανί

Λουσμένο μες το γιασεμί

Και τα βασιλικό

Που τόσο αγαπούσες

Χιόνι

Καθώς αδειάζω

Σα στενό ρούχο

Που κρέμασες

Στo τοίχο

Γίνομαι κίτρινη μέδουσα

Μ’ ένα ολόκληρο λεμόνι

Καρφωμένο στο στήθος

Και τυλίγω

Τις άκρες απ΄τα πλοκάμια μου

Γύρω απ’ το λαιμό

Που στάζει

Μικρές σταγόνες χιόνι

Σ' αγαπώ

Κύκλος κουβάρι και στη σκιά του η γυναίκα δίχως όνομα

Στο στόμα νούφαρο και στο κορμί κόκκινη μέδουσα

Λίμνη το είδωλο της και στο βυθό της κρεβάτι διάφανο

και υφάδι αραχνοΰφαντο

Και πίσω της ένα τραγούδι κύκνος

Ηχώ και πάθος

Άπειροι μικροί ψίθυροι μές στο σκοτάδι

Με μάτια κλειστά και νερά χιλιάδες μικρά κρύσταλλα…

Να 'ρχεσαι

Κάθισα απλά στη θέση σου

μια ξύλινη ψάθινη καρέκλα και ο ήχος της νύχτας

ένα φεγγάρι κίτρινη φέτα

και ένα λεμόνι στο τραπέζι κομμένο στα τέσσερα

Μας άφησες ίδιους μα γίναμε αλλιώτικοι

Δε σου μιλάω για τα ολοστρόγγυλα πρόσωπα

που γέμισαν ρωγμές

σαν τους ασβεστωμένους τοίχους του παλιού μας σπιτιού

Για τους δαιδαλώδεις , μακρινούς, χαρακωμένους

δρόμους της ψυχής μου σου μιλώ

Να ‘ρχεσαι μόνο παρακαλώ

Να μου θυμίζεις εκείνα που άφησες

Να μαλακώνεις τα μικρά χρυσά αστέρια της νύχτας

που πληγώνουν τα ψηλά κυπαρίσσια

και τα μυτερά φύλλα της ελιάς

που καρφώνουν φέτες φέτες το σκοτεινό ουρανό μου…

Ένα σύννεφο πουλί

Ένα σύννεφο πουλί

ένας ήλιος μικρές πεταλούδες

ένα φόρεμα δίχτυ που

γίνεται μικρές κλωστές

και έπειτα χρυσή βροχή

Χρυσή βροχή Ράτζι, έτσι είπες

και μου κάρφωσες χίλια λουλούδια στα μαλλιά

Ήρθες όπως χάθηκες

όμως άφησες μια χούφτα πολύτιμες λέξεις

Αγάπη  Προσμονή Νοσταλγία Πάθος

Λέξεις που κέντησα στο στήθος μου Ράτζι

Λέξεις που έπλεξα με αόρατες βελόνες

στο καλό μου φουστάνι

Και κάθε μέρα το φορώ

καθώς αγαπώ, προσμονώ, νοσταλγώ

και ποθώ

κάτω από τα σύννεφα Ράτζι

ΣΚΟΡΠΑΣ ΧΡΥΣΕΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

Σκορπάς χρυσές πεταλούδες στα όνειρα μου

και μικρές φυσαλίδες από αθώες παιδικές ζωγραφιές

………………..

και όταν ξυπνώ ζεστοί ωκεανοί

ανθίζουν σαν Άνοιξη μέσα στην αγκαλιά σου….

ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Δεν κλείνω τα μάτια όταν ο ήλιος φωλιάζει πίσω από τα σύννεφα

πίσω απ’ τους άγριους θάμνους κρύβομαι με τις χούφτες κλειστές

μη λαβώσω τους λευκούς ανθούς που μπερδεύονται στην ανάσα μου,

τις άχνες τριανταφυλλιές που πατούν τα ακροδάχτυλα,

τα ατίθασα πουλιά που κελαηδούν στα σκασμένα χαμόκλαδα

Δεν κλείνω τα μάτια όταν ο ήλιος χρωματίζει πορφυρές τις πλαγιές του

ανοίγω μονάχα τα διπλωμένα φτερά μου

και τινάζω τη σκούρα πάχνη του χειμώνα  απ’ τις πλάτες μου

Και καθώς τούτο το πέρασμα κυλάει στις κόκκινες φλέβες μου

σκάω σαν το τζιτζίκι απ’ το κουκούλι μου

γαντζώνοντας τα νύχια στις φλούδες των δέντρων

Γιατί ετούτα τα δέντρα αγκαλιάζει η απέραντη, ανοιξιάτικη θάλασσα

που στα άπατα νερά της ανοίγω τα μάτια

Ράτζι

Η Ράτζι είχε δυο μαύρα ξύλινα πόδια ξυπόλυτα όταν τη γνώρισα

και τα λεπτά μακριά της χέρια βαθιά χωμένα στις ξεχειλωμένες τις τσέπες

Η Ράτζι είχε μαύρα φουντωτά μαλλιά και φορούσε στο λαιμό

μαλακές βέργες από δέντρο ελιάς πλεγμένες πάνω σε δεκάδες ξερά φύλλα

Ήταν το πιο πολύτιμο περιδέραιο που ζήλεψα ποτέ…

Όταν γελούσε τα λευκά της δόντια άστραφταν πάνω στο μελαψό της πρόσωπο

σαν άσπρα μαργαριτάρια και μασούσε άχαρα, ανάλατα φιστίκια Αιγίνης

Καθόμουν στην προκυμαία ένα δροσερό βράδυ του Απρίλη

όταν άκουσα τη χρυσή άμμο να ανοίγει διακριτικά ένα στενό πέρασμα στο πλάι μου

Μετρούσα τα αστέρια ένα ένα πάνω από το κεφάλι μου

σαν την άκουσα να μου λέει

Προσπάθησα να τα μετρήσω χιλιάδες φορές..

Τότε ένα αστέρι άρχισε να πέφτει και να βουλιάζει στη θάλασσα

Πόσες φορές το είχα ευχηθεί και να που τώρα μπορούσε να συμβεί στ’ αλήθεια

Η θάλασσα για λίγο μόνο δευτερόλεπτα έγινε υγρό ολόχρυσο φως

Και είδα τις διάφανες γοργόνες…

Μαγεία! φώναξα και αντίκρισα στο πλάι μου τη Ράτζι

Δεν πέρασα ούτε ένα βράδυ του Απρίλη χωρίς εκείνη στο πλάι μου

να μετράμε τ’ αστέρια

Και τα μεσημέρια σεργιανούσαμε μαζί στο νησί γεμίζοντας τις χούφτες μας

κλεμμένα φιστίκια

Τις Κυριακές ξυπνούσαμε νωρίς, πριν έρθει η αυγή, για να πάμε στο Ναό

Βρίσκαμε μια αρχαία πέτρα για να ξεκουραστούμε ύστερα από ώρες περπάτημα

και έπειτα αφουγκραζόμασταν τους ήχους της Αφαίας…

Τα πατήματα των προσκυνητών, τις παρακλητικές ιαχές του Μίνωα

Ώσπου,

ένα πρωί του Μάη, η Ράτζι χάθηκε…

Το μόνο που βρήκα από κείνη ήταν το περιδέραιό της
Το είχε αφήσει προσεκτικά πάνω στη πέτρα της

Το φόρεσα με πόνο και ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπο

Η Ράτζι κάπου θα είχε δυο ξύλινα ξυπόλυτα πόδια

και ένα λαιμό χωρίς περιδέραιο

Και γω θα είχα ένα Ναό

χωρίς του ήχους της Αφαίας

και μια θάλασσα

χωρίς κίτρινα αστέρια…