ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Δεν κλείνω τα μάτια όταν ο ήλιος φωλιάζει πίσω από τα σύννεφα

πίσω απ’ τους άγριους θάμνους κρύβομαι με τις χούφτες κλειστές

μη λαβώσω τους λευκούς ανθούς που μπερδεύονται στην ανάσα μου,

τις άχνες τριανταφυλλιές που πατούν τα ακροδάχτυλα,

τα ατίθασα πουλιά που κελαηδούν στα σκασμένα χαμόκλαδα

Δεν κλείνω τα μάτια όταν ο ήλιος χρωματίζει πορφυρές τις πλαγιές του

ανοίγω μονάχα τα διπλωμένα φτερά μου

και τινάζω τη σκούρα πάχνη του χειμώνα  απ’ τις πλάτες μου

Και καθώς τούτο το πέρασμα κυλάει στις κόκκινες φλέβες μου

σκάω σαν το τζιτζίκι απ’ το κουκούλι μου

γαντζώνοντας τα νύχια στις φλούδες των δέντρων

Γιατί ετούτα τα δέντρα αγκαλιάζει η απέραντη, ανοιξιάτικη θάλασσα

που στα άπατα νερά της ανοίγω τα μάτια

Ράτζι

Η Ράτζι είχε δυο μαύρα ξύλινα πόδια ξυπόλυτα όταν τη γνώρισα

και τα λεπτά μακριά της χέρια βαθιά χωμένα στις ξεχειλωμένες τις τσέπες

Η Ράτζι είχε μαύρα φουντωτά μαλλιά και φορούσε στο λαιμό

μαλακές βέργες από δέντρο ελιάς πλεγμένες πάνω σε δεκάδες ξερά φύλλα

Ήταν το πιο πολύτιμο περιδέραιο που ζήλεψα ποτέ…

Όταν γελούσε τα λευκά της δόντια άστραφταν πάνω στο μελαψό της πρόσωπο

σαν άσπρα μαργαριτάρια και μασούσε άχαρα, ανάλατα φιστίκια Αιγίνης

Καθόμουν στην προκυμαία ένα δροσερό βράδυ του Απρίλη

όταν άκουσα τη χρυσή άμμο να ανοίγει διακριτικά ένα στενό πέρασμα στο πλάι μου

Μετρούσα τα αστέρια ένα ένα πάνω από το κεφάλι μου

σαν την άκουσα να μου λέει

Προσπάθησα να τα μετρήσω χιλιάδες φορές..

Τότε ένα αστέρι άρχισε να πέφτει και να βουλιάζει στη θάλασσα

Πόσες φορές το είχα ευχηθεί και να που τώρα μπορούσε να συμβεί στ’ αλήθεια

Η θάλασσα για λίγο μόνο δευτερόλεπτα έγινε υγρό ολόχρυσο φως

Και είδα τις διάφανες γοργόνες…

Μαγεία! φώναξα και αντίκρισα στο πλάι μου τη Ράτζι

Δεν πέρασα ούτε ένα βράδυ του Απρίλη χωρίς εκείνη στο πλάι μου

να μετράμε τ’ αστέρια

Και τα μεσημέρια σεργιανούσαμε μαζί στο νησί γεμίζοντας τις χούφτες μας

κλεμμένα φιστίκια

Τις Κυριακές ξυπνούσαμε νωρίς, πριν έρθει η αυγή, για να πάμε στο Ναό

Βρίσκαμε μια αρχαία πέτρα για να ξεκουραστούμε ύστερα από ώρες περπάτημα

και έπειτα αφουγκραζόμασταν τους ήχους της Αφαίας…

Τα πατήματα των προσκυνητών, τις παρακλητικές ιαχές του Μίνωα

Ώσπου,

ένα πρωί του Μάη, η Ράτζι χάθηκε…

Το μόνο που βρήκα από κείνη ήταν το περιδέραιό της
Το είχε αφήσει προσεκτικά πάνω στη πέτρα της

Το φόρεσα με πόνο και ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπο

Η Ράτζι κάπου θα είχε δυο ξύλινα ξυπόλυτα πόδια

και ένα λαιμό χωρίς περιδέραιο

Και γω θα είχα ένα Ναό

χωρίς του ήχους της Αφαίας

και μια θάλασσα

χωρίς κίτρινα αστέρια…

Πρώτη μέρα θάνατος

 Τριγυρνούσα στους διαδρόμους μόνη και σαστισμένη. Στο χέρι κρατούσα μια χούφτα κέρματα για το μηχάνημα. Μπήκα στο ασανσέρ μηχανικά. Το νοσοκομείο εφημέρευε και ήταν γεμάτο. Παντού. Στο τετράγωνο κουτί με τη μαγνητοφωνημένη φωνή και τις μικρές στάσεις, στους διαδρόμους, στα δωμάτια, στα εξωτερικά ιατρεία. Άκουγα τις ανάσες τους. Άλλες βαριές και άλλες γρήγορες. Κάποιες γεμάτες πόνο. Μύριζα το χνώτο τους. Φαρμακίλα και μπαγιατισμένος καφές. Ένιωθα τους χτύπους τους, τους παλμούς τους, την καρδιά τους. Το τικ τακ των ρολογιών που κρέμονταν στους ξεθωριασμένους τοίχους. Το τακ τακ των ψηλοτάκουνων παπουτσιών που φορούσαν οι νέες και φρέσκιες νοσηλεύτριες. Το σύρσιμο των ξεχαρβαλωμένων σαμπώ που φορούσαν οι γιατροί. Και κείνη τη φωνή. Που με ακολουθούσε σε κάθε μου βήμα. Που γυρνούσε γύρω από το κεφάλι μου. Που ψιθύριζε πίσω από τα αυτιά μου. Που δεν έλεγε να μ’ αφήσει.

Επιτέλους βρήκα μια μηχανή και άρχισα να αδειάζω τη χούφτα μου με μανία. Θαρρείς και τάϊζα το αδηφάγο τέρας. Θαρρείς και έτσι θα γλίτωνα από τη λυσσαλέα μορφή του. Θαρρείς πως θα νικούσα τη φωνή που με κυνηγούσε και μαζί της το θάνατο. Εκείνο κράτησε όσα χρειάζονταν και έπειτα άρχισε να μου τα επιστρέψει ένα ένα. Ντιν Ντιν. Τρυπώντας μου τα μηνίγγια. Έπιασα το πλαστικό ποτήρι το καφέ και το τύλιξα ολόκληρο στις χούφτες μου. Θέλησα να ζεστάνω τα παγωμένα μου δάχτυλα. Μάταιος κόπος. Μάταιος πόνος. Πια.

Λύγισα τα γόνατα στο πρώτο παγκάκι. Κάτω από ένα μεγάλο πεύκο που είχε φυτέψει τις βελόνες του κάτω από τα πόδια μου. Και κείνες διαπερνούσαν τη χοντρή σόλα του παπουτσιού μου. Και μαζί το πέλμα μου. Που υπέμενε σιωπηρά κάθε μαρτύριο. Που κανένας πόνος δεν τολμούσε να το προφτάσει. Έκλεισα τα μάτια και ένιωσα τα χέρια του. Τις χοντρές παλάμες του να με κλείνουν μέσα στα χοντρά ροζιασμένα του δάχτυλα. Περπατούσαμε μαζί σε τούτο τον κήπο. Σου μάζευα μικρά κουκουνάρια για να στολίσεις το καλάθι σου. Έσπαγες ένα ένα τα ξύλινα φύλλα και έτρωγες με λαχτάρα το ξερό καρπό τους.

Και κείνοι δεν μπορούσαν να μας βρουν ένα παραβάν. Όλοι μαζεμένοι γύρω από το ψηλό κρεβάτι. Ποιος να σ’ αγκαλιάσει πρώτα; Ποια να σου πιάσει το χέρι; Το δωμάτιο ήταν γεμάτο. Τα κρεβάτια στρωμένα αξιοπρεπώς με περιέργους ασθενείς που παρακολουθούσαν. Την δική σου ώρα. Την τελευταία σου. Και τη δική μας πρώτη μας μέρα. Ξαφνικά έστριψα τα θολωμένα μου μάτια μέσα στο μισοσκότεινο δωμάτιο. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Δεν βρήκα τίποτα. Ούτε ένα παραβάν. Ένα παραβάν ήθελα μόνο. Όχι ένα δωμάτιο. Για να μας αφήσω μονάχους. Για να σε χαιρετίσουμε με αξιοπρέπεια. Για να σου πούμε το τελευταίο αντίο. Και κείνη η φωνή δεν ντράπηκε να περιμένει. Δεν κρύφτηκε πίσω από καμιά κλειδαρότρυπα. Τρύπωσε με ορμή στο εξάκλινο δωμάτιο και μας φώναξε παγερά και χωρίς ενδοιασμό: Πρώτη μέρα θάνατος. Και μου κόπηκαν τα πόδια.

Να η ευκαιρία

Πατρασκίδης Τριαντάφυλλος, Η Ράφτρα

Η μάνα μου θυμάμαι έκρυβε πάντα κάτω από το μαξιλάρι της ένα μπλε τετράδιο . Διάβαζε ρομάντζο και άκουγε μουσική απ’ το μικρό τραντζιστοράκι της, που είχε αγοράσει μονάχη με τις οικονομίες της μια παραμονή Χριστουγέννων από τον «Τριαντάφυλλου». Η μάνα μου ήταν μοδίστρα. Η singer μηχανή της είναι ακόμη κρυμμένη πίσω από τη ξύλινη πόρτα της κρεβατοκάμαρας, διπλωμένη μέσα στο σκούρο καφέ της έπιπλο, σκεπασμένη μ’ ένα κατάλευκο χειροποίητο καρέ με μικρά λουλούδια. Στο τελευταίο ράφι του παλιού κομμού της βρίσκω ακόμη ρολά πολύχρωμες δαντέλες που έμειναν από τότε, μαζί με κομμάτια από διάφανα τουλουπάνια.  Πολλές φορές διπλώνω τα πόδια μου στο πάτωμα και ξετυλίγω τις δαντέλες πάνω στα δυο μου χέρια. Μυρίζω τη μυρωδιά τους, τις τυλίγω γύρω από το λαιμό και κλείνω τα μάτια. Ζω σαν τότε. Στην αυλή του σπιτιού, με μια λεμονιά να σπάει τα ρουθούνια μας με τη μυρωδιά των λεμονανθών της και το ήχο της ρόδας της singer να συνοδεύει τραγούδια της Μαρινέλλας.  Και τη μάνα μου με τα μακριά χρυσά μαλλιά της και την πιο όμορφη φωνή του κόσμου να τραγουδάει μαζί μας.

Η μάνα μου πολλά γράμματα δεν ήξερε. Μέχρι το δημοτικό πήγε και αν ήθελε να πάει παραπέρα δεν μπόρεσε γιατί στο σπίτι υπήρχε ο γιος, ο αδερφός της. Εκείνος ήταν πρέπον να σπουδάσει. Εκείνη  ήταν πρέπον να παντρευτεί. Από μικρή. Και πρώτη. Τέσσερις αδελφές περίμεναν στο κατόπι της. Δεν σπούδασε, δεν μπόρεσε να σπουδάσει. Μονάχα μοδίστρα και αργαλειό, όμως το μπλε τετράδιο το κουβαλούσε από τότε. Στον κόρφο της, στο μαξιλάρι της, στο κομπόδεμά της. Και έπειτα σαν είδε εκείνον το άντρα με το καρό πουκάμισο και το χοντρό ρολόι στα νερά του πηγαδιού μια μέρα του Αη Γιάννη, σφίχτηκε η καρδιά της, και το τετράδιο θαρρείς και έλιωσε μέσα στα δάχτυλά της.

Η μάνα μου παντρεύτηκε. Και αράδιασε και κείνη πέντε παιδιά, το ένα πίσω απ’ τ’ ‘άλλο. Και έραβε, έραβε ασταμάτητα. Ρούχα από τουλουπάνι για τις τουρίστριες του νησιού και  ρουχαλάκια από πανί σε τιμή ευκαιρίας για τα παιδιά της. Το ράψιμο δεν έλειπε, το πλύσιμο, και το τραγούδι. Συντροφιά της πάντα το μικρό τραντζιστοράκι και το μπλε της τετράδιο. Σε κείνο έγραφε τα βράδια για το μικρό αλητάκι και έπειτα το ‘κλεινε, το ‘σφιγγε στο στήθος της και έκανε όνειρα. Μετά τη «Να η ευκαιρία» με τη Ροζίτα Σώκου μπορούσε και κείνη να ονειρεύεται. Το μόνο που δε μπορούσε να κάνει ήταν να μαζέψει λεφτά για το εισιτήριο. Όλο και μια καινούργια ανάγκη παρουσιαζόντανε και τα λεφτά συνέχεια έλειπαν. Και ας τραγουδούσε συχνά δίπλα στο περβάζι μήπως και την ακούσει κανείς και τη θαυμάσει…

Η μάνα μου πάντα έγραφε. Και τώρα ακόμη γράφει. Την ευκαιρία όμως την έχασε. Τα χρυσά μαλλιά της θάμπωσαν. Μεγάλωσε. Βαρέθηκε πια να αγοράζει μπλε τετράδια. Βαρέθηκε να μαζεύει κέρματα για ένα πανάκριβο εισιτήριο. Γράφει μονάχα βιαστικά πάνω σε ολόλευκα χαρτιά και έπειτα τα σκίζει και τα πετά στον άνεμο. Και σιγοτραγουδά Μαρινέλλα. Με την υπέροχη φωνή της…

ΚΑΙ Η ΠΕΛΑΓΙΑ ΓΥΡΙΣΕ

Και η Πελαγία γύρισε

Και η λεμονιά άνθησε

Θα συνεχίζω να στάζω

γλυκό χυμό στα βάθη της ψυχής μου

Χωρίς ψυχρούς αριθμούς

της ψιθύρισε

Και πλάγιασαν μαζί

Σφιχτά

Αγκαλιά

Στο νωπό χώμα

ΣΙΓΗΣΕ ΑΠΟΨΕ Η ΛΕΜΟΝΙΑ

Σίγησε απόψε η λεμονιά

Μονάχα η Πελαγία τόλμησε

να ακουμπήσει στο μπράτσο της

Λύγισαν τα κλαδιά της

έσταζε ολόκληρη

κίτρινα δάκρυα

Μήτε τη Πελαγία

δεν τόλμησε να αντικρίσει

Μα να της βάλουν βαθμό;

Τόσα χρόνια άνθισε στο λεμονόκηπο

και καμάρωνε για τους λευκούς λεμονανθούς της

Δεν άντεξε λύγισε

Ο κορμός της γονάτισε στο χώμα

Δε θέλω βαθμό, ούρλιαξε

Και η Πελαγία

σήκωσε τα πόδια της

και πετάρισε τρομαγμένη στο θολό αγέρα…

Καλό ταξίδι

Το σκοτάδι με καρφώνει
καθώς διασχίζει τα κόκκινα φανάρια
της λεωφόρου
Έφυγες
......................................
Έβγαλα απ' τον κόρφο μου
μια κόκκινη φάλαινα 
να σου χαρίσω
Καλό ταξίδι

Πελαγία

-Η Πελαγία κάθε Χριστούγεννα μάζευε λεμονόκουπες

-Αλήθεια;

-Αλήθεια

Τις στοίβαζε τη μια πάνω στην άλλη με το ράμφος της… Κάθε σειρά και λιγότερες.  Ώσπου έφτανε στην κορυφή. Για αστέρι κάρφωνε ένα ξερό ματσάκι από ανθάκια λεμονιάς

-Θυμάμαι που μοσχομύριζε καρφωμένο όλο το χρόνο στο πλίθινο τοίχο. Για τούτο διάλεγα πάντα την ψάθινη καρέκλα που ακουμπούσε με το προσκέφαλο της στη σκιά του

-Να βλεπες πως μοσχοβόλαγε ο τόπος τα Χριστούγεννα… Να βλεπες με τι χαρά πρόσμενε ο παππούς ετούτη τη γιορτή…. Από τότε που έφυγε η γιαγιά, άλλη μυρωδιά δεν ξαναμπήκε ποτέ ξανά στο καλύβι του από τούτη. Μήτε η κανέλα, μήτε καρύδια, μήτε ξερά δαμάσκηνα και σύκα. Όσο για φρέσκα μελομακάρονα δεν ήθελε μήτε να τα θυμάται…

-Η Πελαγία θαρρώ πως το ήξερε

-Η Πελαγία ήξερε τα πάντα.  Δεν ήταν ένα απλό πουλί η Πελαγία.

-Και ο παππούς δεν ήταν ένας απλός παππούς. Θα τον θυμάμαι πάντα τα Χριστούγεννα

-Και εγώ……για φέτος στόλισα λεμονόκουπες με ένα ματσάκι από ανθάκια λεμονιάς. Μοσχοβόλησε ο τόπος

ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

Γιατί χωρίς εσένα

δεν χωράω πια πίσω από τη κόκκινη παπαρούνα
Ολόκληρη σαν απολιθωμένο μαμούθ

Να έρχεσαι

Τα βράδια

Και τη μέρα να έρχεσαι

Και ας μην υπάρχεις

Εγώ θα σε ξαπλώνω στα ροδοπέταλα της….

Ο μικρός πρίγκιπας

Ο μικρός πρίγκιπας των αστεριών μου χαϊδεύει τα μαλλιά

Χρόνια τώρα ζει σ’ ‘ένα σκονισμένο παλτό δίπλα στο πέτρινο τζάκι

Στη μισοξηλωμένη τσέπη που κάποτε καρφίτσωνα τη χρυσή μου γαρδένια

Μείναμε μόνοι και δυο

Εκείνος από τότε που είδε το φεγγάρι να βουλιάζει στα γκρίζα σύννεφα

Εγώ από τότε που βούλιαξα στο γκρίζο μου πάτωμα

ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΕ ΣΧΗΜΑ ΛΕΜΟΝΙΟΥ

Αστέρια σε σχήμα λεμονιού τρυπούσαν τον ουρανό και τα σύννεφα

Έπεφταν με ορμή στα κόκκινα κεραμίδια
Έσταζε το σπίτι χυμό λεμονιού
Και΄γω με μια διάφανη ομπρέλα μάζευα χούφτες κίτρινο χρώμα