ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Δίπλα στους γερανούς στα πέτρινα περβάζια

Στις άγριες παπαρούνες

Δυο ολόκληρα τετράγωνα πίσω από τη θάλασσα

Εκεί που ανθίζουνε δειλά μικρές λευκές βιολέτες

Και ο ουρανός το σούρουπο μοιάζει με μενεξές

Εκεί  απλώνω τις λέξεις μια μια

Και έπειτα τις χαρίζω στα πουλιά

Για να τις σεργιανίσουνε

Για να στις ψιθυρίσουν μυστικά στ’ αυτί

Τώρα που όπως θαρρώ

Ακούς μονάχα μυστικά τις λέξεις μου

Μαριάννα Γεωργοτά

ΣΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΔΡΑΧΤΙ

Σα τεράστιο αδράχτι η σιωπή σου 
Υφαίνει αργά με στο μυαλό μου την Ιθάκη
Η θάλασσα λέει εκεί θα με ξεβράσει
Μια νύχτα δίχως μισοφέγγαρο
Χωρίς δώρα δίχως κατάρτι
Μια νύχτα χωρίς χέρια
Με κολλημένα μόνο στη πλάτη μου δυο ολόλευκα φτερά

Μαριάννα Γεωργοτά

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΓΕΝΑΡΗΣ

Υπάρχει ένας Γενάρης

σπασμένα δάχτυλα,

χιόνι λευκό -έχουν ασπρίσει οι σκεπές-

που φυλακίζω τις λέξεις μέσα σε γυάλινο κουτί

και αναπολώ τους στίχους σου

σα πέταγμα δεινό κοκκινολαίμη

κάτω από το φως του φεγγαριού

Υπάρχει ένας Γενάρης

που ελευθερώνει σα κρίκους καπνού τις σκέψεις

και αυτές πλανώνται στους αιθέρες

διασπώνται, ταξιδεύουνε μαζί με τις νιφάδες

Υπάρχει ένας Γενάρης που πεθαίνω

και έπειτα αφυπνίζομαι

κολλώντας τα σπασμενα δάχτυλα ένα ένα

Μαριάννα Γεωργοτά

Ω ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ

Ω αγαπημένε μου

Πώς να σου γράψω για κείνο το υπέροχο σούρουπο

Την ώρα που η νύχτα ακουμπούσε πα στη θάλασσα

Ενώ εγώ αγνάντευα πάνω στο ξύλινο παγκάκι

Τη γιορτινή σου θλίψη  

Θέλω να σου χαρίσω ένα καράβι

Θέλω να να σου πω να ζεις με τα δελφίνια

Να ζωγραφίσω ένα χαμόγελο στα μάτια σου

Τη γιορτινή σου θλίψη

Να πάψω να αγναντεύω

Μαριάννα Γεωργοτά

ΕΚΕΙΝΟ

Εκείνο το μοναχικό δωμάτιο

Πίσω από τις ράγες , τα άδεια οικόπεδα

Το στόλισαν κίτρινα λαμπιόνια

Και φέγγει κάθε αυγή

Σαν άχαρο κουφάρι που φοράει τα γιορτινά του

Φυλάει τάχα τα εμπορεύματα

Καθώς περνούν επάνω στα γυμνά βαγόνια

Και τους περαστικούς

Σα σταματάνε πίσω από την άδεια μπάρα

Μαζί τους σταματά και ο χρόνος

Οι σκέψεις όχι

Εκείνες τρέχουνε επάνω στις πλατφόρμες

Ταχεία διαδρομή

Ψάχνουν να βρούνε ένα αστέρι

Εκείνο που φωτίζει ολόκερή τους τη ψυχή

Μαριάννα Γεωργοτά

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Σε βλέπω

Καθώς χύνεσαι σα μέλι ζεστό επάνω στο τραπέζι

Μαζί με τις λέξεις τα γράμματα τους ήχους

Δεκάδες ήχοι μπερδεμένοι μες τους τοίχους

Μέσα σε κύκλους κλειστούς σε ατέρμονες σκιές

Σε βλέπω

Μέσα σε κρίκους που δένουν ο ένας με το άλλον

Θαρρείς μπερδεύτηκαν μαζί μπερδεύτηκες και συ

Σε βλέπω

Και θέλω να σου πω

Άσε τους ήχους να γίνουν μουσική

Λύσε το γόρδιο δεσμό με κείνα που σε πνίγουν

Και γίνε ένα λουλούδι

Τα λουλούδια θέλω να σου πω να ξέρεις δε μιλούν

Και όλα γύρω τους είναι τραγούδι

Γι’ αυτό κάθε πρωί ανθίζουν επάνω στο περβάζι

Μαριάννα Γεωργοτά

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ

Πίσω από τους γερανούς

Στο λιμάνι

Μια ανάσα από τα σμήνη των πουλιών

Μια ανάσα από το πέταγμά τους

Δε μιλάω

Προτιμώ τις μικρές σιωπές

Και το ολοστρόγγυλα όνειρα

Με είπανε τοξότη

Και γω από την αυγή πετάω αέναα βέλη στον ορίζοντα

Διαγράφω μωβ λιλά γραμμές στον ουρανό

Και μικρές δόσεις από το θρόισμα τους

Στο λιμάνι

Πίσω από του γερανούς

Κρύβω μικρές σιωπές στη τσέπη

Εκεί διπλώνω χιλιάδες γράμματα και δεκάδες λέξεις

Μαριάννα Γεωργοτά

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι πελώριοι

Ανοιχτά φτερά

Γεμάτοι αρώματα

Μυρίζουν φρέσκο γάλα και ζεστό ψωμί

Ανοίγουν σα βεντάλια

Έχουν δόντια κατάλευκα

Και η ανάσα τους ακούγεται σα μουσικό κομμάτι

Όταν σου μιλάνε για τα όνειρα

Νομίζεις πως  χωράνε μες τη τσέπη σου

Παραφουσκώνεις από δαύτα

Θαρρείς πως τα πνευμόνια σου χορταίνουν οξυγόνο

Από κείνους σου αρκεί μονάχα μια λέξη

Υπάρχουν κάποια άνθρωποι τόσο μεγάλοι

Πόσο δύσκολο τους συναντάς

Και όταν τους βρεις

Πως  γίνονται πολύτιμοι

Μαριάννα Γεωργοτά

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΙΠΕ Η ΙΟΚΑΣΤΗ

-Την ιστορία μου την είπε η Ιοκάστη. Ένα βράδυ που τα μάτια της έτρεχαν ποτάμι.
-Είπε πως μέθυσε στην αγκαλιά του.  Εκείνος ήταν που τη μέθυσε.
-Κοιλοπονούσε λένε απ’ το πρωί.  Και γέννησε μεσάνυχτα.
-Αλήθεια, ποια είναι εκείνη με τα μαύρα μακριά μαλλιά που ανοίγει μια δερμάτινη βαλίτσα; Μιλάει για μια κλοπή. Είναι ξένη. Νέα και όμορφη.

- Είναι φίλη της Ιοκάστης.  Και κείνη.
-…Μάρμαρο η κοιλιά της. Της Ιοκάστης. Και ανάμεσα στα σκέλια της θαύματα από χέρια ελληνικά.

-Και μια γυναίκα με φωνή θαρρείς από τον παράδεισο; Απλώνει τα χέρια της ψηλά και τα ξανθά μαλλιά της.
-Παιδί της. Από τα πρώτα της παιδιά. Στον ίδιο τόπο αναστήθηκαν. Ξέρει και κείνη από παιδιά. Γι’ αυτό  θρηνεί. Και διεκδικεί.
-Εκείνος ήτανε λέει αριστοκράτης. Και φιλότεχνος. Τέχνη είναι ν’ αγαπάς, όχι να κλέβεις!
-Τ’ άρπαξε μέσα από τη κοιλιά σχεδόν της Ιοκάστης. Εκείνη κοιλοπόναγε. Δε μπόραγε να αντισταθεί.  Ήτανε μεθυσμένη. Το βράδυ τα μάτια της έσπασαν απ’ το κλάμα.
-Είχε μια τέχνη. Να δωροδοκεί. Εκείνος. Λέω πως και οι φύλακες δεν είχανε ψυχή. Ελληνική. Ή γενναία.
-Ξερίζωσε από τα σπλάχνα της ό,τι εκείνη είχε φτιάξει. Τα παιδιά πρέπει να γυρνούν στο τόπο τους. Ο ξεριζωμός πονάει.

-Λένε πως μετά τα πούλαγε όσο όσο. Τα  στοίβαζε σε υπόγεια.
-Η Ιοκάστη όμως άνοιξε καινούργιο σπιτικό. Κοντά στο λόφο. Το γέμισε φανούς. Έχει κάθε μέρα τις πόρτες ανοιχτές.
-Τώρα σε μιαν επαύλη στήθηκαν. Δεν τους ταιριάζει. Λείπει από μέσα τους η ψυχή. Το φως. Ο ήλιος ο δικός τους.  
-Η Ιοκάστη είναι αθάνατη;
-Αθάνατη γεννήθηκε από τη πρώτη μέρα.
-Λέει πως θα τα πάρει πίσω.
-Θαρρώ πως μ’ ένα ποίημα σίγουρα θα γυρίσουν.
-Και με ψυχή. Αν την ενώσουμε τη μια με την άλλη.
 -Ό,τι σου ξεριζώνουνε μένει ανοιχτή πληγή. Πονάει ώσπου να κλείσει.
-Θα κλείσει. Είναι χρέος μας. Για τη Ιοκάστη.  Και για μας. Για μένα και για σένα. Για όλους εμάς.

 
Μαριάννα Γεωργοτά

ΑΠΟΨΕ

Απόψε το δωμάτιο πλημμύρισε από το γέλιο σου

Το παράθυρο, το τζάμι, εκείνη η χαραμάδα που έμεινε ανοιχτή

Ο μικρός αέρας που στροβιλίζεται εδώ μέσα

λες και χορεύει

Που κάνει τη κουρτίνα να μοιάζει με ανοιχτά φτερά

μιας πεταλούδας γεμάτη χρώματα

Όλα γέμισαν με κείνο το γάργαρο ήχο σου

Το τραπέζι, το βάζο της κουζίνας

που  στέκεται επάνω στο τραπέζι

Με τις κίτρινες τουλίπες

που ξάφνου γίναν κατακόκκινες

Οι ψάθινες καρέκλες

 Τα φρούτα που ωρίμασαν και γλύκαναν σαν μέλι

Οι γλάστρες με το σγουρό βασιλικό

που ευωδίασαν  λες και είναι καλοκαίρι

Τα παχύφυτα που γέμισαν μωβ ανθάκια

Όλα πλημμύρισαν απ΄το γέλιο σου

αγαπημένε μου

Που όταν γελάς

 θαρρείς πως ολόκληρος ο κόσμος τραγουδά

και η ψυχή μου ολάκερη ανθίζει

Μαριάννα Γεωργοτά

ΗΘΕΛΑ

Ήθελα να σου δείξω τις γραμμές του ουρανού

Την αυγή, την ώρα που χαράζει η μέρα

Με τα σπασμένα σύννεφα και τα μωβ, λιλά χρώματα

Μα με ξεπέρασαν οι ρόδες

που κυλούσαν βίαια πάνω στην άσφαλτο

Και εκείνη σπασμένη γραμμή που έμεινε στη μέση

Ελπίζω να σε δω

Μια μέρα, πίσω από τα χρώματα

Με φόντο εκείνο το υπέροχο πρωινό

Μαριάννα Γεωργοτά